Enerzijds, anderzijds

Jozef De Witte – Enerzijds Anderzijds – Lannoo CAMPUS – 164 blz.

Jozef De Witte (Zwevegem, 1 september 1953) is de huidige directeur van het Belgisch Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding (CGKR). Na zijn latijns-wetenschappelijke humaniora ging hij psychologie en criminologie studeren aan de KU Leuven, om nadien management te volgen aan de Vlerick Leuven Gent Management School te Gent.

Mijn beoordeling:  4 out of 5 stars (4 / 5)

Het is een boek uit 2012 dat ik bewust van onder het stof haal. Begrippen als racisme en discriminatie laaien de laatste dagen en weken weer op en hebben een wettelijk kader, een strikte omschrijving. Zo kunnen haatmisdrijven door iedereen worden gepleegd net zoals iedereen er slachtoffer van kan worden. Haatboodschappen ook, maar dat is niet hetzelfde als discriminatie. Als je nu je wenkbrauwen hebt gefronst, bestel het boek dan asap want je zal er heel wat uit leren.

Ter verduidelijking: “Woorden die anderen schokken, zwaar verontrusten of ja, die mensen zelfs zwaar kwetsen, die moeten kunnen. Als die woorden repetitief gebruikt worden en zo aanzet geven tot, dan verandert het verhaal.”

Jozef De Witte verduidelijkt bovendien in dit boek de werking van het CGKR, dat dus veel meer doet dan enkel optreden inzake racisme. Zo behandelt het ook de wetgeving rond mensenrechten. Omdat hij kan putten vanuit zijn eigen ervaring haalt hij ook zonder problemen vele gratuit, foutieve gecreëerde, stellingen onderuit.

Het geheel geeft de mogelijkheid om ver weg van de dagelijkse eenheidsworst, over te gaan tot zelfreflectie en zet aan tot een dieper nadenken over bepaalde zaken.

Een voorbeeld maakt direct veel duidelijk.  In een bowlingzaak weigerde men de toegang aan een vrouw met een hoofddoek, ook al droeg die vrouw hem om haar kaalheid na een behandeling tegen kanker te verbergen. Stel dat je morgen zo een werkneemster hebt aan het loket, wat doe je dan?

Het is maar één van de vele voorbeelden die worden gegeven, vanuit Jozef De Witte zijn arsenaal aan ervaringen.

En daar ontstaat dan ook de fijne grens tussen een goede of minder goede recensie. Het boek gaat in op verschillende uiteenlopende vormen gaande van discriminatie, het hoofddoekendebat, de discussie over vrije meningsuiting en de beperkingen ervan tot de onderwerpen van integratie en participatie. Het pleit uiteindelijk ook voor een vooruitziend migratiebeleid, zonder evenwel weg te blijven van het huidig falen.

Maar Jozef De Witte staaft alles vanuit zijn ervaringen, werkt niet met bronverwijzingen waardoor de lezer hem maar moet geloven op zijn woord. Ik heb daar hoegenaamd geen probleem mee maar voor criticasters opent dit natuurlijk perspectieven. Daar zal de euforie misschien iets lager liggen.

Ik vind het dan weer inspirerend dat hij dat net niet doet.

Kort gezegd: “De titel spreekt aan én het het boek zou, wat mij betreft, verplichte literatuur moeten worden op elke middelbare school. De reden is heel simpel: het toetst de praktijk aan de wetgeving en laat duidelijk zien wat de grenzen zijn van bepaalde onderwerpen, maakt ze inhoudelijk bespreekbaar, en dat is voor mij dan ook de grootste troef.”

Lezen die hap!

Spread the love
  • 20
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    21
    Shares

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.