Groeten uit Griekenland

Bruno Tersago, ‘Groeten uit Griekenland’,EPO Uitgeverij, 2015, 240 p. ISBN 9789491297625.

Als de VRT of de Nederlandse Radio 1 overschakelt naar ‘Onze man in Athene’ verschijnt vaak Bruno Tersago op het toneel. Tersago woont sinds 2000 in Griekenland. In die periode is dat een land met een solide toekomst. Maar wanneer in 2010 uitlekt dat de nationale schuld de pan uitswingt verandert alles. Het IMF, de Europese Centrale Bank en de Europese Commissie strijken neer en maken van het land een laboratorium. De wieg van de democratie zakt weg in de zomp: vandaag leven 2,5 van de 10 miljoen Grieken onder de armoedegrens, 3,8 miljoen anderen flirten ermee.

In dit boek maakt Bruno Tersago geen grote analyses. Zijn verhalen raapt hij op van de straat. Ze zijn nooit vergezocht of moeilijk te begrijpen. Ze schetsen een wereld die fatsoen veracht, gewetenloosheid voedt, de arbeidsmarkt tot een bloedbad herschaapt, kinderen met lege magen naar de schoolbanken stuurt, oudjes zelfmoord doet plegen en een rijke kaste van oligarchen ontziet. Maar ze vertellen ook van verzet en hoop op verandering. Groeten uit Griekenland is een langgerekte mokerslag die pijn doet en het koudste bloed aan het koken breng

Mijn beoordeling: (5 / 5)

Bruno Tersago, de naam deed niet direct een belletje rinkelen. Logisch ook. Ik ben niet echt die nieuwskijker meer. Als ik intriges doorspekt met halve waarheden wil zien, dan zet ik wel een film op. “Groeten uit Griekenland” zal ook niet de volledige waarheid in pacht hebben, maar het geeft tenminste wel de nodige nuances over verschillende media-boutades die de ether werden ingeschoten. Van luie Grieken tot een corrupt volkje vol fraudeurs. Niets blijkt, volledig, te kloppen. Achter alles zit een verhaal dat wij nooit te horen, of te zien, krijgen. De inhoud van het boek is wat berichtgeving veelal ontbreekt. Een menselijke touch, gebracht vanuit de praktijk. Met voorbeelden die geen enkele technocraat kan weerleggen, simpelweg omdat ze allemaal realiteit zijn.

Tersago heeft een geweldige mix gevonden tussen data en mensenverhalen. Mensen die lang gewerkt hebben, werkloos worden en als gevolg daarvan gedurende één jaar recht hebben op 360 euro. Daarna niets meer. Tenminste als je naam niet Antonis is, en je heel je leven lang voor de stad Athene hebt gewerkt. Een stad die zijn sociale bijdragen vergat te betalen. Vanaf dag 1 geen werkloosheidsuitkering voor Antonis. En na twee jaar verliezen Grieken hun ziekteverzekering. De verhalen in het boek zijn schrijnend, maar wie dit leest zou zich er al iets moeten bij kunnen voorstellen.

De troijka recepten dreven het Griekse zelfmoordcijfer naar ongekende hoogtes, zet duizenden mensen zonder verwarming in de winter en zorgde voor een ongeziene exodus van de eigen bevolking. Het zijn allemaal cijfers en statistieken, maar nooit te droog beschreven. Tersago schrijft over mensen die voorgaande zaken meegemaakt hebben, of nog meemaken.

Maar “Groeten uit Griekenland” is niet geschreven om de lezer te overtuigen dat alles de schuld van de troijka is. Tersago is immers niet mals voor alles wat er wel degelijk misliep in Griekenland. En dat was, en is, wel wat. De exuberante jobcreatie bij de overheid zoog het platteland leeg. Artsen die maximaal 5000 euro aan inkomsten aangeven terwijl ze rondrijden in een Porsche Cayenne van 90.000 euro. Het ontbreken van een kadaster sinds 1970 maakt het opsporen van zwartgeldcircuits en belastingfraude quasi onmogelijk.

Grieken lopen bovendien met bergen cash geld rond. Dat is een cultuur op zich geworden. Als je werkt voor iemand dan moet je uw eigen sociale bijdrage invullen op een bonnetje, en dit moet je dan binnen brengen bij de overheidsinstanties. Dat stuk uit het boek maakt meteen ook duidelijk dat de frauderende Griek verschillende dimensies kent. Want dat bonnetje niet binnen brengen betekent meer geld voor jezelf. Aan de onderkant van de maatschappij is de inzet van dat bonnetje dus overleven. Bovenaan heet dat dan winstmaximalisatie. En wist je trouwens dat elke Griek die bij de overheid werkt wel gewoon zijn belastingen moet betalen. Net zoals bij ons dus, en dat dit betekent dat niet elke Griek zomaar kan frauderen. Als je dus commentaar hebt op de Griekse way of life en zelf ooit al eens iets in het zwart liet doen, of deed, dan mag je jezelf voortaan gerust een Griekse naam aanmeten. Tweezakkis ofzo, als ik er een mag voorstellen.

In het boek volgt ook een oplijsting van een tiental reders én hun strapatsen. Het is een absolute must om dit stuk te lezen. Dit is immers wat je krijgt bij een complete deregulering van het kapitaal. De schaamte ver voorbij en totaal geen empathie meer met de eigen bevolking. Het zou een eye opener moeten zijn voor al wie het verhaal rond de reders tracht te ontkrachten.

Eigenlijk valt dat te zeggen voor alle 240 bladzijden uit het boek: een eye opener.

Sinds 2000 is Tersago woonachtig te Griekenland. Hij beschrijft de praktijkgevolgen die troijka maatregelen hebben voor de Griekse bevolking. Op pagina twee deelt hij al de eerste klets uit. Slechts 11 procent van de Europese ‘noodhulp’ vloeit terug naar de Grieken zelf. Maar het zijn wel zij die er alle dagen het zwaarst voor opdraaien.

Het boek gaat over mensen dus, maar ook over de politiek en haar onwaarschijnlijke glazen plafond met haar eigen bevolking. Over hoe de troijka het beleid uitstippelde en een Westers land degradeerde tot een ontwikkelingsland. Met cadeaus voor sommige en miserie voor velen.

Het is een absolute must om dit boek te lezen. Voor iedereen. Gewoonweg omdat niemand de verhalen kan ontkennen. En dat het mag vertaald worden zodat iedereen het lezen kan.

Spread the love
  • 75
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    75
    Shares

Geef een reactie