The Pogues and Kirsty MacColl – Fairytale of New York

Enkele jaren geleden hebben we nog gedanst, Shane en ik. Het is te zeggen, Shane en wij. Onvergetelijke momenten in OLT. De man schreef dan ook, althans voor mij, de beste kerstsong ooit. Eentje waarop je kan dansen, in verschillende stijlen nog wel.

Tijdens een interview met de Melody Maker in 1985, beschreef Shane het zo:

“I sat down, opened the sherry, got the peanuts out and pretended it was Christmas. It’s even called ‘A Fairy Tale of New York’, it’s quite sloppy, more like ‘A Pair of Brown Eyes‘ than ‘Sally MacLennane‘, but there’s also a céilidh bit in the middle which you can definitely dance to. Like a country and Irish ballad, but one you can do a brisk waltz to, especially when you’ve got about three of these [drinks] inside you… But the song itself is quite depressing in the end, it’s about these old Irish-American Broadway stars who are sitting round at Christmas talking about whether things are going okay.”

Als je dan ook nog weet dat de song er nooit was gekomen zonder dat Elvis Costello naar Shane en zijn bandleden keek en riposteerde: “Puh, jullie kunnen nooit een kerstlied schrijven”, dan vergroot de magie nog net dat ietsjes meer.

Diezelfde Costello stelde voor om de openingszin te gebruiken als naam:  “Christmas Eve in the Drunk Tank”. Op dat moment was de banjo speler van de groep, Steve Finer, en tevens bedenker van de melodie van dit nummer een boek aan het lezen van  J. P. Donleavy uit 1973.

Een hit was geboren, the best x-mass song ever: “Fairytale of New York

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.