Gedonder in Keulen: Moslims verkrachten massaal Westerse vrouwen.

“Niemand leest lange teksten over iets waarover ondertussen al vele teksten zijn verschenen.” (Sarah Wagemans)

“Tenzij ze over seks gaan” (Peter terryn)

Wat we weten

Al geruime tijd circuleren er op het net berichten met titels als ‘Er gutst een islamitische verkrachtingsgolf over Europa’, ‘Moslims verkrachten massaal Westerse vrouwen’ of ‘De Verkrachtingsepidemie door Migranten’. Ze staan op obscure websites als niburu, ejbron, faithfreedom enz. Als je op zoek gaat naar concrete feiten blijken die echter moeilijk te vinden. Betrouwbare cijfers, concrete gegevens en feitelijke, controleerbare verslagen ontbreken.

Met de berichten over het gedonder in Keulen is dat anders: dieTAZ, die Welt, Bild en FAZ berichten er over, de politie legt verklaringen af, politici spreken zich uit. De meeste bronnen geven dezelfde cijfers die daarmee aan betrouwbaarheid winnen. Concreet zou het gaan om een groep van een 40tal mannen van Arabische en/of Noord-Afrikaanse afkomst die vrouwen op het plein voor en in het Hauptbahnhof van Keulen lastig gevallen, betast en bestolen hebben. De mannen waren volgens de politie tussen de 15 en 35 jaar oud en velen zouden dronken zijn geweest.

Er werden tot nu toe 90 aanklachten ingediend, daarvan gaat een kwart over aanrandingen. Er is ook aangifte gedaan van diefstal en mishandeling en een vrouw zou zijn verkracht. Dat is wat we weten.

Wie er die Duitse kranten op naleest, krijgt een iets genuanceerder beeld dat echter niets aan de ernst van de feiten afdoet. In die kranten is sprake van hoofdzakelijk jonge mannen van Noord-Afrikaanse afkomst en dus niet uitsluitend. Er is sprake van dronkenschap bij de daders of de meute en er zijn geen feitelijke aanwijzingen dat het om recente nieuwkomers of vluchtelingen zou gaan.

De politie van Keulen stelt in overeenstemming met die van München dat het op zich niet om een nieuw fenomeen gaat. Men noemt de werkwijze met een neologisme “Antanzen” en het betekent zoveel als aandansen: het slachtoffer wordt omsingeld, bepoteld, aangerand alsof het om een intieme dans gaat en van de ontzetting en verwarring maakt men gebruik om te beroven, zakken te rollen en gsm’s en portemonnees te stelen. De seksuele agressie is dus volgens de politie niet het oogmerk, het is een tactiek: men maakt van de verwarring en instinctieve reactie van het slachtoffer gebruik in functie van een eigendomsdelict.

Wellicht maakt dat voor de slachtoffers niet zoveel uit, maar het schetst wel een ander beeld: het gaat volgens de politie dus niet om ongeremde mannen, om vluchtelingen, om seksueel gefrustreerden of geperverteerden of moslims, maar om bij de politie bekende delinquenten met duidelijke criminele motieven en een bekende tactiek.

these are local German Salafists and criminal gangs

Iraanse migranten in Duitsland schrijven de feiten toe aan “local German Salafists and criminal gangs’”en verwijzen daarmee naar de seksuele aanrandingen die bijvoorbeeld in Egypte op het Tahrirplein plaatsvonden als vorm van intimidatie ten opzichte van vrouwen die opkwamen voor democratie en gelijke rechten. Ook daar diende de seksuele agressie dus een ander doel dan het louter botvieren van lusten, het was een fysieke agressie met als doel vrouwen te onderdrukken zoals dat met seksueel geweld overigens wel vaker het geval is. Dat is geweten.

Wat we opmerken

Als het inderdaad gaat om groepjes van 2 à 3 tot 20 daders die – zoals de politie en pers melden – dronken waren en vrouwen betastten en beroofden, dan sluit dat niet uit dat het om moslims zou gaan, maar dan zijn het in ieder geval slechte moslims. Voor zover we iets van de islam begrepen hebben en uit de Koran onthouden hebben, horen dronkenschap, diefstal en het betasten of seksueel lastigvallen van onbekende vrouwen daar niet bij.

Verder blijft het natuurlijk onduidelijk wie de daders zijn of waren. Tot nader order kan daar niet veel zinnigs over gezegd worden, aangezien ze niet gearresteerd zijn.

Los daarvan is er in algemene zin natuurlijk wel een probleem wat betreft de verhouding van islam en seksualiteit. Het is ontegensprekelijk zo dat onderdrukking van de seksualiteit zoals die door een aantal godsdiensten gepredikt wordt, leidt tot frustraties, hypocrisie en geweld. In zijn uiterste consequentie wordt dat duidelijk bij Daesh / Islamitische Staat waarbij het kidnappen en verhandelen van vrouwen als seksslavinnen oorbaar is. Maar het geldt evenzeer voor andere regimes of regio’s waarbij vrouwen gelijke rechten ontzegd worden of waar ze in het beste geval als huisraad of huisdier behandeld worden. Een dergelijke houding is gerelateerd aan de cultuur, de godsdienst en het patriarchale systeem.

En we zien de impact van de onderdrukking van de seksualiteit door godsdienst ook dichter bij huis, waarbij nogal wat katholieke priesters of clerici zich vergrijpen aan kinderen of in landen als Ierland waarbij de behandeling en uitbuiting van ‘zondige’ vrouwen wraakroepend is.

“Dat stukje van jouw penis en dat stukje van jouw schaamlip behoort ons toe, wij beslissen over jouw geslachtsorganen, niet jijzelf.”

In algemene zin spelen godsdiensten vaak een negatieve rol op dat vlak en het feit dat seksualiteit aan het individu wordt ontnomen en de gemeenschap toebehoort, is een probleem dat bijvoorbeeld tot uitdrukking komt in de genitale verminking, zowel van meisjes als jongens. Het is de gemeenschap die daar zegt ‘dat stukje van je penis en dat stukje schaamlip behoort ons toe, wij beslissen over jouw geslachtsorganen, niet jijzelf.’ Zoiets is geen fait divers, maar een bijzonder ernstige inbreuk op de fysieke integriteit van kinderen en men hoeft geen geniaal psychoanalyticus te zijn om te begrijpen dat het traumatiserend is. En als daar geen dwingende medische reden toe is, zou elke vorm van besnijdenis of genitale verminking bij minderjarigen verboden moeten worden, zoals een Duitse Gerechtshof in 2012 terecht nog stelde. Helaas werd de regering Merkel bestormd door religieuze fanatici, zowel moslims als joden en christenen die bijzonder eensgezind hun religieuze vrijheid belangrijker achtten dan de fysieke integriteit van kinderen. Niet dat dat nieuw is natuurlijk. Een regeringswoordvoerder stelde dat een manier zou gevonden worden om de rechterlijke uitspraak ongedaan te maken.

Wij hebben ons natuurlijk gelukkig te prijzen, met het werk van mensen als Wilhelm Reich, Erich Fromm, Simone de Beauvoir, Herbert Marcuse of Juliet Mitchell. En met de seksuele revolutie van de jaren 1960 die de zelfbeschikking van mensen over hun eigen lichaam op zijn minst als idee doorgang heeft doen vinden. Daar is in de praktijk nog een hele weg af te leggen, maar we zijn het er ondertussen min of meer over eens dat mensen vanaf een bepaalde leeftijd zelf hun seksualiteit invullen. Op voorwaarde – en dat is geen detail – dat ze daarbij niemand anders’ vrijheid of grenzen overschrijden en dat seks dient te gebeuren met wederzijdse toestemming. Dat is de theorie en daar zijn we het allemaal over eens.

Al is natuurlijk ook hier nog niet iedereen al mee. De vermelde pedoseksuele priesters bijvoorbeeld. Of Dhr. Marc Dutroux. Of Patrick Derochette. Of de 1184 anderen die wegens verkrachting van kinderen in een Belgische gevangenis zitten. Ook de vaststelling dat in ons land jaarlijks meer dan 3000 vrouwen verkracht worden, toont aan dat niet iedereen begrijpt wat het idee is. Dat in ons land één op drie vrouwen ooit werd gedwongen tot seksuele betrekkingen en bijna zes vrouwen op tien blootgesteld aan een vorm van ernstig seksueel geweld, illustreert de gigantische kloof tussen onze beschaafde principes en laakbare praktijk. We zouden kunnen zeggen: we lopen achter op onszelf aan. En sommigen achter hun pik.

Wat we denken

Als Solidarity for All vinden we de hele kwestie uitzonderlijk belangrijk. We zijn alle dagen in de weer om gestrande vluchtelingen een menselijke opvang te voorzien, ook al hebben we eigenlijk allemaal wel andere dingen om handen. Maar bij gebrek aan beleid van de overheid, doen wij wat we kunnen. En we worden aangesproken op de donderwolken in Keulen: „zie je nu wel!” is nog het vriendelijkste wat we te horen krijgen, ook al is er tot nader order geen vluchteling betrokken.

Onze uitgangspunten zijn humanistisch van aard: wij menen dat iedereen recht heeft op bescherming van haar of zijn fysieke integriteit. Mensen in gescheurde tentjes in de gietende regen in een modderstroom laten zitten, hoort daar niet bij. Mensen zonder bescherming tegen het weer, zonder geschikte kledij, slaapplaats of eten aan hun lot overlaten, is een aanval op die mensen hun fysieke integriteit en gaat in tegen alles wat wij voor waar aannemen. Niet alleen worden de mensen daar ziek van, als er niet snel ingegrepen wordt, vallen er doden. Deze week of de volgende.

Maken we ons daarbij illusies over wie die mensen precies zijn en wat ze willen? Niet echt. Wij maken ons geen illusies in het geheel van de mensheid en dus evenmin in het geheel van de vluchtelingen. We zijn niet zo naïef om te denken dat alle 7000 gestrande vluchtelingen in Calais en Duinkerke het goed voorhebben met de wereld, met andere mensen of zelfs hun lotgenoten. Daar zitten macho’s tussen en idioten, smeerlappen, wellicht dieven en moordenaars. We weten dat er onrecht gepleegd wordt in het kamp zelf, dat sommige misbruik maken van hun macht, dat er soms geweld gepleegd wordt. Waar 7000 mensen op elkaar gepakt zitten, lijkt ons dat niet verwonderlijk. The struggle for survival brengt niet het beste in de mens naar boven. En door hun verleden, de weg die de mensen hebben afgelegd en de situatie waarin ze nu zitten, zijn het vaak bijzonder getraumatiseerde mensen. Die lopen niet over van empathie voor de andere.

Maar we weten wel dat de meesten onder hen een regio zijn ontvlucht waar een helse oorlog woedt tussen verschillende visies op de samenleving. Aan de ene kant heb je grofweg de notie van een seculiere rechtsstaat of gemeenschap met gelijke rechten voor man en vrouw en respect voor alle religies en atheïsten. In die gemeenschappen spelen vrouwen een belangrijke rol, staan ze vooraan in de emancipatie- en bevrijdingsstrijd. Ze genieten gelijke rechten en zijn professor of burgemeester, woordvoerder, directrice, manager, kolonel of wetenschapper en geneesheer.

Daar tegenover staat een maatschappijvisie waarbij al wat niet beantwoordt aan de eigen interpretatie de vijand is en dus dient uitgeroeid. Met wortel en tak of met hoofd en schouders. Te vuur en te zwaard. En waarbij vrouwen gereduceerd worden tot handelswaar, huisdier of slavin. Vreemd genoeg staan de eersten – als ze zich organiseren – op de lijst van terroristische organisaties en blijken de laatsten veeleer onze bondgenoten, die we in Syrië jarenlang gesteund hebben en waarmee we in Saoedi-Arabië zoete broodjes bakken. Voor onze politici en de rechterzijde zijn die laatsten eerbare bondgenoten en partners. De eersten vallen onder de linkiewinkies.

Wij hebben een bijzondere interesse ontwikkeld in het Rojava-project in het noorden van Syrië. Autonome kantons die zichzelf besturen op democratische grondslag en die een vrije, sociale en ecologische samenleving willen bouwen op het puin van de oude wereld. Wij trekken hun kaart in die regio en zeggen hen onze steun toe, niet in het minst omdat ze tonen welke rol vrouwen in dat emancipatieproces te spelen hebben en die rol voluit aanmoedigen en respecteren. (voor meer info, zie http://www.rojavasolidarity.be/)

Omdat we als Solidarity for All de fysieke integriteit van de mens vooropstellen, doen we dat vanzelfsprekend ook met die van vrouwen. Dat is voor ons cruciaal en daarop valt niet af te dingen. Geen fractie van een bit of een nanoseconde.

Overigens is onze organisatie zonder meer een feministische organisatie. Het zijn vrouwen die van bij aanvang de kar getrokken hebben, die er het meeste gesorteerde goederen op gesmeten hebben, die deze kar in beweging hebben gekregen en nog steeds houden, die onvoorstelbare hoeveelheden overlevingsmateriaal ter plaatse hebben gebracht, die in de modder ploeteren, die ideeën aanleveren en die onafgebroken de communicatie verzorgen en de onderlinge contacten aanzwengelen. Het is daardoor in de praktijk een feministische organisatie, maar we zijn dat ook in onze analyse. We zien wel dat oude, blanke mannen gaan samenzitten bij koffie en gebak om te palaveren over de veiligheid van het nieuwe kamp voor de vluchtelingen. We zien gelijkaardige mannen in kostuum palaveren over de nakende oorlog en de nood aan 9,2 miljard voor bommenwerpers. We zien diezelfde oude, blanke mannen op conferenties over vrouwenrechten en als ze dat in het Vaticaan doen of in de Arabische wereld, dragen ze daarbij weelderige jurken en kleurige hoofddeksels waar de redactie van Vogue een extra bijlage aan zou kunnen wijden.

Wat wij doen

Moeten vrouwen zich een specifieke houding aanmeten en gedragsregels opleggen zodat ze zich niet aanstootgevend gedragen? Moeten ze zich in de publieke ruimte gedeisd houden? Bescheiden, paranoïde of achterdochtig? Natuurlijk niet. En dat is ook niet waar de burgemeester van Keulen, Henriette Reker, op doelde, dat is inmiddels al duidelijk.

Moeten vrouwen bang zijn van migranten, vluchtelingen, mannen met een Arabisch uiterlijk of van Noord-Afrikaanse afkomst? Niet als je zelf geen vluchtelinge, Arabische of Noord-Afrikaanse bent. Want uit onderzoek, aangiftes bij politie en veroordelingen voor de rechtbank, blijkt dat bijna 80% van het seksueel geweld waar volwassen vrouwen het slachtoffer van worden, wordt gepleegd door bekenden. Bij bijna de helft van de slachtoffers gaat het om een vriend, partner of ex-partner. Daar verandert migratie of een stroom vluchtelingen niets aan.

Wij doen dus gewoon verder. We werken aan emancipatie van onszelf, van de mensen in onze omgeving, van de samenleving. En van vervelende jonge gastjes en de bende ouwe lullen op sterk water.

We bieden vanaf 13 januari een cursus zelfverdediging. Elke woensdag van 19 tot 21u en elke zaterdagnamiddag, voor iedereen toegankelijk.

En we bieden vanaf 13 januari een cursus zelfverdediging. Elke woensdag van 19 tot 21u en elke zaterdagnamiddag, voor iedereen toegankelijk. Want emancipatie is één ding, zonder zelfverdediging sta je nergens. Dat bewijzen ze in Rojava.

 

Spread the love
  • 543
  •  
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    544
    Shares

Geef een reactie