Mijn laatste weken als delegee

 

Het leven is een aaneenschakeling van veranderingen ten gevolge van keuzes die gemaakt (moeten) worden. Je hebt veelal wel, maar soms ook niet, invloed op al die (on)gedwongen veranderingen die de revue passeren, en ze sturen je steeds een bepaalde richting uit. Telkens weer. Niet zelden sta je aan de vooravond van zo een verandering ergens te tobben aan een tweesprong. “Shit wat nu? Geen makkelijke beslissing!” De keuze die er dan gemaakt moet worden is immers bepalend voor het vervolg van je levensverhaal, dus ga je daar bijgevolg niet lichtjes over. Als het kan, dan bepaal je de uitkomst zelf. Je wikt en weegt alvorens een beslissing te nemen. Voordat je een nieuwe weg inslaat. De meeste keuzes aan die tweesprongen maak je dus uiteindelijk zelf, al zijn er momenten waarop anderen een keuze maken voor u, en alzo je toekomst mee bepalen.

Wie mij wat beter kent die weet dat ik twee uitdrukkingen heb die ik veelal gebruik.

  1. Het is wat het is.
  2. Er bestaan geen problemen, er bestaan enkel oplossingen.

Toen het naar aanleiding van mijn rugproblemen duidelijk werd dat mijn normale leven er op zat kwam dat hard aan. Er kwam plots een einde aan arbeider zijn? Erg vond ik dat. Heel erg op dat bepaalde moment. Maar lang heb ik daar echter nooit bij stilgestaan. Het heeft op zulke momenten immers absoluut geen zin om daar over te lopen doordenken. Te beginnen zaniken. Je kan daar toch niets aan veranderen, dus ging de blik vooruit. Zoals die bij mij altijd vooruit gaat. Ik heb het hierboven reeds geschreven: “Het is wat het is.” Ik accepteerde de richting die mijn gezondheid voor mij uitkoos aan die eerste tweesprong, en vervolgde mijn weg. Want hey, er bestaan geen problemen, er bestaan enkel oplossingen. En ik moest er één vinden.

In de maanden die daarop volgden diende er wel wat beslissingen genomen te worden, telkens ik weer voor zo een tweesprong stond. Al nam ik ze niet allemaal zelf. De beslissingen die sommige mensen namen, of ook niet namen, sloten bepaalde deuren voor mij, terwijl anderen nieuwe deuren openden. Het resultaat is sinds gisteren bekend: “Op de eerste dag van juli sluit ik zelf een deur, draai ik een bladzijde om, zodat ik aan een nieuw hoofdstuk in men leven kan beginnen.”

Maar niet zonder eerst eens terug te denken.

Veertien jaar geleden stond ik voor een tweesprong die ik mij altijd zal herinneren. “Of ik delegee wilde worden voor het ABVV?”, was de vraag. Het was op zich iets dat ik altijd al had willen doen, maar de omstandigheden op vorige bedrijven waar ik werkte waren er nooit naar. Dat was op de raffinaderij wél anders. In de paar maanden die ik er werkte zag ik een gedreven ABVV delegatie met, én dat was heel belangrijk voor mij, ideologisch overtuigde mensen. Het was een extra stimulans om toe te zeggen, maar toch bleef ik ook hier even wachten aan die tweesprong. Er moest worden nagedacht. Afgewogen. Ik was mij immers al langer bewust van de wetenschap dat delegee zijn voor mezelf zou betekenen dat ik mij daar met hart en ziel zou op storten, en dat bovendien zo ideologisch rechtlijnig zou proberen doen. Dat dit van invloed zou zijn op mijn omgeving. Als ik daar vandaag op terugkijk kan ik dat enkel maar beamen. Ik kan dan ook niet anders dan de liefste enorm dankbaar te zijn voor alle steun die ze mij heeft gegeven in al die jaren.

Het delegeeschap was een interessante reis, die ik met vele mensen heb mogen maken. Op zijn Svens, dat wel. En ik denk ook dat ik dat mag zeggen. Er trots op mag zijn ook. Nooit verwacht ik iets van iemand, ik werk en wat komt dat komt. Zo heb ik veel gegeven de voorbije veertien jaar, en heeft het delegeeschap mij ook veel bijgebracht. Het heeft langs de andere kant ook veel gekost. Heel veel zelfs. En dat mag je zowel letterlijk als figuurlijk nemen.

Maar wat ik ook deed, ik heb altijd ten dienste van anderen gestaan. Nooit heb ik voor mezelf gereden. Altijd gewerkt voor mensen rondom mij, en ook nu zal dat weer de kern van het volgende verhaal zijn. Op 1 juli maak ik de overstap naar de veiligheidsdienst. Een ander statuut, met een nieuwe uitdaging en vandaar het einde als delegee. Andere mogelijkheden en een andere manier van werken ook. Wie mij ietwat kent, die weet dat ook dit iets is waar ik mij met hart en ziel in zal storten. Veiligheid.

Wie mij ietwat kent, die weet dat ook dit iets is waar ik mij met hart en ziel in zal storten. Veiligheid.

Ik kijk er dan ook naar uit om aan dit avontuur te beginnen. Zoals ik in het begin reeds schreef, ik sta zelden of nooit stil bij de gevolgen van gemaakte keuzes. Je maakt ze en je gaat vooruit. Maar aan de afgelopen veertien jaar zal ik nog regelmatig met veel trots terugdenken. Aan de kameraden die ik leerde kennen én de wetenschap dat wij regelmatig hét verschil hebben gemaakt.

En dat laatste hoop ik ook ooit te kunnen zeggen als preventieadviseur. Dat ik, dat wij, het verschil hebben gemaakt.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie