Militairen uit het straatbeeld: NU

“Men hoeft niet te vechten in een station.” Dat was één van de verdedigingen die ik las op mijn facebook nadat militairen ingrepen bij een vechtpartij. Ja natuurlijk hoeft dat niet. Net zoals het niet hoeft dat er wordt ingebroken, te snel wordt gereden met de wagen of je de dagelijkse mensen hebt die door het rode licht wandelen. En ja, ook ik doe dat laatste.

Maar kijk, het gebeurt nu eenmaal en daarom is er een ordedienst opgericht. Agenten, de mannen en vrouwen in het blauw. Als het wel gebeurt moeten zij ingrijpen. “Dat hoeft niet”, is dus geen argument ter verdediging van de militairen.

Er is bovendien ook geen argument te vinden waarom militairen mochten ingrijpen. Dat is hun taak niet. Je kan je zelfs de vraag stellen of het hun plicht was. Of sterker nog, hun recht? Mag je zomaar uw taak beëindigen omdat je het recht in eigen handen wil nemen, als militair met een bewakingsopdracht? Wat zouden de gevolgen zijn voor een militair in functie als er dan toch daadwerkelijk een aanslag zou plaatsvinden en er niet kon worden ingegrepen omdat men zich bezighield met een vechtpartij tussen enkele jongeren?

Het antwoord is vrij simpel: “Nee dat mag je niet.”  Enerzijds omdat dit een taak is van de politie. Anderzijds omdat je als militair een bewakingsopdracht hebt.

En wat de voor -en tegenstanders betreft, die hebben zo hun eigen argumenten. De ene voelt zich veilig door hun aanwezigheid, de andere onveilig. Beide gevoelens zijn echter vals. Twee aanslagen in Parijs bewezen dat militairen niet kunnen tegenhouden wat er gebeurde. En militairen staan ook niet in het straatbeeld om mensen af te rammelen of neer te schieten.
De enige vraag die dus gesteld moet worden is of het überhaupt nog zin heeft om ze te laten doorgaan met hun bewakingsopdracht.

Ook hier is het antwoord simpel: “Neen”.

Een mogelijkheid tot terreur zal er altijd zijn. Of dat nu de CCC is, de Bende van Nijvel of IS. De enige manier om zulke onmensen te stoppen is door in te grijpen voordat er iets gebeurt. En jawel, ook daar hebben we een dienst voor. Niet enkel wij, maar ook vele andere landen en zelfs overkoepelend.
De shoppende militair bewees al dat de bewakingsopdracht naar haar einde liep. Deze groep militairen versterkt dat signaal. Aan politici om de waan van de dag terug te vervangen door het normale leven van de dag. Militairen horen trouwens niet thuis in het straatbeeld. Zij horen thuis op het werk, in de kazerne of een legerbasis God weet waar. Dat is hun job, en daar zijn ze nodig.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie