Beste Carl, hoor jij nog wel thuis op een unief?

Ik schrijf deze brief als reactie op het opiniestuk van Carl Devos omtrent zijn keuze van BDW [1] als gastspreker. Een keuze waar ik helemaal geen probleem mee heb trouwens. 

Beste Carl,

Begrijp me niet verkeerd, ik hoor van verschillende ex-studenten dat u een voortreffelijk lesgever bent. Maar zo goed u bent in het lesgeven, zo slecht bent u in het verhullen van uw achterliggende motivatie wat betreft uw nevenactiviteiten. U doet wel uw best, zonder meer. Ik mocht dat zelf vaststellen, enkele jaren geleden, toen u gastspreker was op ons congres.

Als Algemene Centrale Antwerpen hebben wij, net zoals u, de gewoonte om ook het lef te vertonen controversiele sprekers uit te nodigen in ons huis. Marc De Vos van het rechtse Itinera Instituut mocht spreken, alsook het hoofd van de VDAB Fons Leroy en verschillende afgevaardigden van werkgeversorganisaties. Allemaal passeerden ze de revue, zoals ook u deed. En u deed uw best, echt waar, om ons te overtuigen van uw sociaaldemocratische waarden. Status quo gedachten besprenkeld met wat linkse en rechtse mise-en-page rolden door de zaal. De eindconclusie was voor de aanwezigen echter makkelijk te maken: “Hier stond allerminst een sociaaldemocraat. Dan wel een wolf in schapenvacht, een overtuigd sociaal rechts denkend iemand die probeert te laten uitschijnen dat hij socialist (sociaaldemocraat) is omdat hij economisch nog ietwat ‘linkser’ denkt. Er stond ook iemand die er alles aan probeerde te doen om zijn voorliefde voor het separatisme te ontkennen.” Een levenswaarheid, die niet te ontkennen valt beste Carl, zegt echter: “Wanneer we een verlangen ontkennen, wordt het sterker.” En u bent daar, althans wat mij betreft, het levend voorbeeld van. Hoe hard u het ook probeert, de voorliefde voor Nva druipt er meer en meer vanaf. Ik ben er dan ook reeds langer van overtuigd dat u ooit uw weg in de politiek zal vinden en in alle eerlijkheid, das ist überhaupt kein problem! U zal een fijn politicus zijn, een lichtpunt in de huidige bloedarmoede, ook daar ben ik van overtuigd.

Daar ligt de aanzet tot dit schrijven dus niet. Maar er is wel degelijk een probleem beste Carl.

In uw eerste paragraaf schrijft u : “Sommigen zien in die laatste omschrijving, zelfs in de uitnodiging alleen al, een blijk van instemming of minstens ingetogen steun voor de gast. Zij dwalen. Ook met een groot redenaar en boeiende lezing kan men het volslagen oneens zijn. Maar dat is in dit stuk niet het onderwerp.” Die laatste zin, die heeft absoluut niets te maken met de inhoud van uw opinie, maar des te meer met de manier waarop u dingen verkondigd.

En laat nu net dat het probleem zijn met het uitnodigen van die gastsprekers, de manier waarop ook zij dingen verkondigen. U schrijft het trouwens zelf: “Het college van De Wever leerde helaas ook iets over de kaduke staat van het politiek debat in dit ineengekrompen land, dat lijdt aan een gebrek aan discussieercultuur en –traditie. Een collectieve aandoening, waar ook De Wever aan lijdt. Selectief citeren, bewust verkeerd begrijpen of intentieprocessen vervangen vaak luisteren of argumenten.” Touché Carl, het is één van de ergste politieke ziekten van de laatste jaren, en zowat elke politicus lijdt er aan.

Maar waarom kiest u dan voor die format? Waarom geeft u hen dat platform, waar zij scheeftrekkingen kunnen spuien, de geschiedenis oneer mogen aandoen en studenten, die nog gevormd dienen te worden, met desinformatie mogen overladen? Moet daar geen kritische noot naast staan, die de zuurstof onttrekt aan de desinformatie! Het is toch net de taak van een lesgever om desinformatie te voorkomen, om studenten een brede waaier aan kennis mee te geven, zodat zij gaandeweg hun eigen keuzes kunnen maken. Pluralisme, zoals u zelf schrijft, is de basis bij uitstek van elke vorming die we aan onze studenten moeten meegeven.

En daar hoort het format van een gastspreker, die zomaar kan zeggen wat hij of zij denkt, niet thuis. Niet zonder weerwoord, niet zonder bijsturingen van academici die kunnen riposteren op momenten dat het nodig blijkt. De gastsprekers op een unief, dat zijn jullie, de docenten. Vandaag belichten jullie de Nva, morgen de Pvda en het is jullie taak om over beide op eenzelfde manier te onderwijzen.

De meest jammere vaststelling is dan nog dat u elke mogelijkheid op bijsturing in uw opinie zelf vakkundig de kop indrukt. U deed dat in uw eerste paragraaf en herhaalt die oefening in de laatste. “Ik heb vragen en bedenkingen bij sommige beweringen van De Wever, en op zijn samenlevingsbeeld is veel kritiek mogelijk. Die formuleer ik elders nog.”, zo schrijft u. Echt Carl Devos, meent u dat nu, dat u als academicus een opinie wenst te schrijven ter verdediging van uw ‘gedurfde’ keuze, terwijl u zelf alle lef ontbreekt om de inhoud van uw gastspreker te onderwerpen aan de academische toets? U deed het niet op het moment zelf, en u weigert het ook nu te doen in het platform dat u hebt aangeschreven.

Schrijnend vind ik dat. Onwaarschijnlijk ook. En nogmaals, ik hoor van uw studenten dat u allerminst een slecht lesgever bent. Maar soms moet je als mens gewoon een keuze durven maken, of beter nog, die keuze omzetten in de praktijk. U bent al lang van de slappe koord gedonderd waarop u ooit stond. Practice what you preach Carl:  “Keer terug naar het lesgeven as such, of zet uw eerste politieke stappen. Maar deze tweespalt is gewoonweg pijnlijk om zien.”

[1] http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/opinieblog/opinie/1.2451700

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.