Beste Tom Bosman, u stelt de foute vraag.

Beste Tom,

Het nieuwe syndicalisme wordt dagelijks geboren. U stelt dan ook de foute vraag. Vakbonden zijn nu eenmaal de meest moderne binnen de sociale partners. Maar perceptiemisvorming hangt al jaren een vertekend beeld op. En onder andere de mensen die dat beeld ophangen hebben dringend nood aan vernieuwing.

Graag geef ik u enkele voorbeelden:

1. Loonspanning

Binnen het ABVV heerst een loonspanning, die schommelt tussen één op drie à één op vier. Dat betekent dus dat onze voorzitter drie, tot vier, keer meer verdiend dan de minst verdienende binnen het ABVV. Welke werkgeversorganisatie, of politieke partij, doet beter vraag ik u.

2. Mensen, niet enkel mannen.

Ja, Rudy De leeuw is voorzitter van het ABVV. Maar Caroline Copers is dat voor het Vlaams ABVV en tot voor kort was dat Anne Demelenne voor de Waalse vleugel. Hoeveel keer zagen wij in Vlaanderen, op Terzake bijvoorbeeld, Caroline al eens in een debat met een vrouwelijke vertegenwoordigster van de werkgevers? Het is maar een vaststelling hoor.

En hoeveel vrouwen telde de regering nu weer?

3. Fons Leroy, wij werken al jaren met EVC!

De grote man van de VDAB schreef in zijn boek ‘werken aan werk’ dat het moderne arbeidsrecht meer gebruik zal maken van Eerder Verworven Competenties. Hij had evengoed kunnen schrijven dat werkgevers, én politiek, best te rade zouden gaan bij hun sociale partners. Vakbonden hanteren deze methode immers al jaren.

Overal vindt je secretarissen terug die deze functie hebben gekregen omwille van hun jaren goede dienst in een bedrijf, als delegee. Op basis van hun merites bij dat bedrijf krijgen zij verantwoordelijkheid aangemeten binnen onze structuur. En dat werkt.

Hoeveel mensen met een leidinggevende functie, die gewoon doorstroomden op basis van hun werk in één of ander bedrijf, zouden we vinden bij de verschillende werkgeversorganisaties? Niet begonnen ergens als manager, versta mij aub niet, moedwillig fout. Gewoon iemand van tussen de gewone werkmensen, hoeveel?

De lijst is lang

Ik zou het nog kunnen hebben over de transparantie binnen ons beslissingsrecht, horizontaal en verticaal. Over leidinggevende mensen die gratis uren presteren opdat hun medewerkers kunnen genieten van arbeidsduurvermindering. Over manieren waarmee wij waken over pluralisme binnen onze structuren. Wij hebben ze immers allemaal. Mensen die vroegtijdig de school verlieten tot hoog opgeleide universitairen, ja managers zelfs.

Of wat te denken van die vele moderne, alternatieve acties veelal met een humoristische kwinkslag.

Zou je datzelfde pluralisme, dat beslissingsrecht of die inzet voor anderen, ten koste van jezelf terugvinden bij de andere kant van de sociale onderhandelingstafel?

Ik betwijfel dat ten zeerste. Hun recepten zijn oud, versleten ook. Zij baden in het verleden en prediken de toekomst. En niemand anders dan ons die dat durft te weerleggen, of beter gezegd: “Durfde.”

Want las je dat trouwens ergens, zag je dat allemaal terug in de dagelijkse beeldvorming, ja zelfs als het ging om die ludieke acties? Neen dus, of toch veel en veel te weinig. Maar dat is nu aan het veranderen, eindelijk ook.

Een meer terechte vraag Tom, zou zijn: “Is de nieuwe media opgestaan?”

In het begin schreef ik het woord perceptiemisvorming. U maakt zelf wel de optelsom.

Als reactie op: Is het nieuwe syndicalisme geboren?

Creative commons

Creative Commons-Licentie
Sblog van Sven Naessens is in licentie gegeven volgens een Creative Commons Naamsvermelding-GeenAfgeleideWerken 4.0 Internationaal-licentie.
Gebaseerd op een werk op http://www.sblog.be.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.