ATVWOZ: koken, sporten, CEO’s en uiterst links

Normaal gezien begin ik mijn blog bij het begin van het programma. Dit keer doe ik het echter andersom. Ik heb immers niet al te veel, of zelfs helemaal geen, kaas gegeten van de uitbreiding van de Antwerpse haven. Het enige dat ik vind dat is dat de onteigening van een volledig dorp not done is. Wat er met Doel gebeurde is niets meer of minder dan een schande voor een samenleving. Net zoals Oosterweel, Oorderen, Wilmarsdonk en Lillo (met uitzondering van Fort Lillo) wordt het compleet van de kaart geveegd. In naam van de vooruitgang heet dat dan. Welnu, de mensen die dat als vooruitgang bestempelen die vertrouw ik voor geen millimeter in hun verdere plannen. En daar verspil ik dan ook weinig tijd aan.

Laten we het daarom dit keer eens wat meer hebben over het eerste half uur aan tafel bij Bieke. Met vier mensen die elkaar netjes lieten uitspreken. Luisterden naar elkaars argumenten en er zowaar inhoudelijk op reageerden.

Marc Paesbrugghe, zou ik het woord ‘topchef’ durven gebruiken, stopt ermee. Na 40 jaren in de keuken van Sir Anthony Van Dijck laat hij zijn sterren en kookmutsen van GaultMillau achter zich. Zelden iemand het verschil in generaties zo mooi weten samenvatten. “Vroeger was een opleiding zelfs ietwat militaristisch”, zei hij. “Je kreeg een opdracht en voerde die uit. De tijden zijn echter veranderd. Mensen willen enerzijds meer vrije tijd, en dus ligt de manier van opleiden anders dan toen. Maar als je iets vraagt van hen dan volgen ze dat niet altijd zomaar. Ze stellen daar vragen over. Bovendien vragen ze dan ook steeds waarom ze dat zo zouden moeten doen. En ik kan daar niet meer op antwoorden.” Het raakte me echt. Ik ken immers dat gevoel. Heb dat ook gezien die evolutie. En inderdaad, dat is een heel moeilijk gegeven.

Ik ken dat gevoel. Heb dat ook gezien die evolutie. En inderdaad, dat is een heel moeilijk gegeven.

Peter Vanham schreef het boek: “Before I Was CEO: Life Stories and Lessons from Leaders Before They Reached the Top”. Hij zei sceptisch te staan tegenover het idee van de graaiende CEO. Het argument was dat zij ook maar mensen zijn van vlees en bloed. De waarheid is echter dat een deel van die mensen andere mensenlevens verwoesten in de zoektocht naar winstmaximalisatie. Voor alle duidelijkheid, ik gooi ze hier niet allemaal op één hoop. Maar om mijn woorden de staven:  De volgende twee CEO’s bezitten weinig vlees en bloed, wat mij betreft. Tenzij dan in de letterlijke zin.

  1. In een openhartig interview deed de bestuursvoorzitter van Nestlé Peter Brabeck, de opmerkelijke uitspraak dat water geen mensenrecht is.
  2. De CEO van farmagigant Bayer, Marijn Dekkers, heeft op een conferentie gezegd dat een nieuw medicijn tegen kanker ‘bedoeld is voor mensen die het zich kunnen veroorloven’.

Triatlete Sofie Goos was een streling voor het oog. Niet alleen qua uiterlijk. Haar innerlijke schoonheid was enorm. Na al wat ze meemaakte zat daar een positief iemand, met een mensbeeld dat bij zoveel anderen ontbreekt. Nadat ze werd neergestoken gaf haar eigen triatlonteam haar geen nieuw contract meer. Twee maanden later had ze echter genoeg sponsors verzameld om terug aan de slag te kunnen gaan. Top denk ik dan. Ze sprak bovendien, vanuit de ervaringen met haar zus, openlijk over problemen die mensen met een beperking tegenkomen. En hoe ze zag dat werken in een ziekenhuis geen job meer is maar eerder een roeping.

Wat naadloos aansloot bij Peter Mertens van de PvdA. Die was er eerst en vooral om zijn nieuwe boek te promoten: “Graailand”. Wat vooral mooi was om zien dat was dat Marc Paesbrugghe eerst nog steigerde bij het idee van arbeidsduurvermindering. Het gaf Mertens de kans om die misinterpretatie de wereld uit te helpen. Arbeidsduurvermindering kan je niet op elke sector toepassen, maar zware repetitieve arbeid in fabrieken bijvoorbeeld, of in de gezondheidszorg, daar kan men dat wel. Toen knikte Paesbrugghe instemmend. Net zoals Sofie Goos dat deed. En Peter Vanham knikte ook instemmend met het in stand houden van een systeem dat zijn tijd heeft gehad.

En de vraag naar andere ideeën schreeuwt ook om een concrete invulling ervan. De leden van PvdA stemden zaterdagavond met meer dan 80% voor het opstarten van gesprekken met Groen en Spa om over te gaan tot een progressieve lijstvorming. Het is het TINA van Antwerpen, en bij uitbreiding de Vlaamse politiek. Of je trekt met drie samen naar de kiezer in 2018, of je geeft BDW en de zijnen een nieuwe Antwerpse legislatuur cadeau.

Duidelijk werd dat PvdA geen extreme partij is, dan wel een uiterst linkse. Je kan ze vergelijken met Nva die geen extreem rechtse partij is, zoals het Belang. Maar wel uiterst neoliberaal. Daar waar PvdA uiterst sociaal is.

Mooi om vier verschillende mensen met respect voor elkaars mening aan tafel te hebben. Het half uurtje gekibbel nadien sprak boekdelen. En zoals ik zei, daar verspil ik weinig tijd aan. Tot de volgende #atvwoz. ZAP!

Spread the love
  • 8
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    8
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.