Bedenkingen over reacties in verband met Molenbeek

Afkeuren wat in Molenbeek gebeurde is de enige juiste reactie

Ik heb in mijn jonge dagen ook wel wat uitgestoken. En ik besef maar al te goed dat er verschillende facetten zitten aan de ongeregeldheden in Molenbeek. Maar wat er gebeurde valt niet goed te praten. Kort gezegd: “Daders moeten gevat worden en de juiste straf krijgen. Welke dat is, dat moet het gerecht maar bepalen.”

Bedenkingen bij reacties die ik lees

Zoals jullie ondertussen wel weten ben ik niet iemand die direct zal reageren op bepaalde gebeurtenissen. Ik wacht af, tot er voldoende info is, en ik er heb over kunnen nadenken. Zo ook over de gebeurtenissen in Molenbeek.

Ondertussen heb ik wel wat dingen kunnen lezen en daarom geef ik graag enkele bedenkingen mee rond een statement dat ik regelmatig lees op de sociale media.

Mensen schrijven immers veelal dat ze vinden dat men de daders moet aangeven aan de politie. Die term ‘men’ heeft nochtans vele vormen.

Men 1 : “Het falend beleid” roept anderen op om hun verantwoordelijkheid te nemen

Als RAFC supporter ben ik wel wat gewoon. Toen we enkele jaren geleden op de laatste speeldag de promotie misten tegen Eupen braken er in, en rond, het stadion ongeregeldheden uit. Het heeft lange tijd de media gedomineerd en zelfs op feestjes kwamen mensen van de politie aan mij vragen of ik namen wist.

Ik heb daar nooit op gereageerd, en zou dat zelfs niet doen als ik namen wist. Niet omdat ik de ongeregeldheden goedkeurde, verre van zelfs. Wel omdat ik vond dat het beleid daar gefaald heeft. Dagen op voorhand wist men immers dat het fout zou (kunnen) lopen. En toch kon dat foutlopen. Nooit begrepen. Want ik vond, en vind, dat de Antwerpse politiek daar (bewust?) hun job niet deed.

En voor wat Molenbeek betreft vind ik dat ook. Het blijkt al jaren kommer en kwel in Molenbeek als het nieuwjaar is. En toch kon dit gebeuren. Misschien moeten we in 2019 eens wat minder kijken naar wat politici zeggen, en wat meer naar wat ze eigenlijk doen.

Misschien moeten we in 2019 eens wat minder kijken naar wat politici zeggen, en wat meer naar wat ze eigenlijk doen.

Zo ging Jambon het opkuisen, en twitterde De Wever dat zijn minister daar ook in geslaagd was. En waar was de rest? Of het nu MR, die de burgemeester levert in Molenbeek, of de PS is die de burgemeester levert van Brussel, dat is zelfs niet de vraag. Iedereen die politieke verantwoordelijkheid draagt had op voorhand kunnen vragen wat men juist had gedaan om dit te voorkomen. En men had gewoon moeten verwijzen naar voorgaande jaren om die vraag te staven.

Ook nu zie ik veel straffe politieke taal, met de borst vooruit, maar praatjes vullen geen gaatjes.

Als ik zie dat politici, en hun partijen, garen spinnen bij hun eigen (georganiseerd) falen, dan zakt mijn broek af. Ik deel niets van hun filmpjes, of wat dan ook.

Als er iemand mede verantwoordelijk is dan zijn zij het wel.

Men 2: “Ouders van…”

Ook die vallen binnen de ‘men’-term. Ik vraag mij af wat ouders zouden doen als het hun kind was. Als zij het zouden weten dat hun zoon/dochter deel heeft genomen aan de ongeregeldheden. Zou je uw kind echt gaan aangeven aan de politie?

Ik bedoel maar, daar zit een straf aan, en die zou wel eens – voor een deel – de uwe kunnen worden. Ben je als ouder bereid om de rekening op te rapen? Uw zuur verdiende spaarcenten te zien verdwijnen als sneeuw voor de zon. Misschien zelfs nog te moeten afbetalen ook?

En maak je een afweging op leeftijd? Volwassene of niet. Is dat een verschil? Zou je afwegen of het de eerste keer was. En wat als dat niet zo zou zijn?

Zou je het riskeren als ouder om je kind gestraft te zien worden, misschien zelfs buiten proportie voor wat hij/zij heeft misdaan. Ik bedoel maar, het zou de eerste keer niet zijn dat iemand die deelnam aan ongeregeldheden de volledige rekening gepresenteerd krijgt, al was zijn/haar deel kleinschalig.

Zou je echt je kind aangeven, of zou je zoiets binnenskamers proberen regelen? Zou je iemand anders zijn kind aangeven als je het wist? En zou het dan een verschil maken of je hen kent of niet?

Ik weet het niet en durf niet te zeggen wat ik zou doen. Moeilijk vind ik dat, als ik daar over nadenk.

Men 3: “Vrienden van…”

En wat zou je doen als het één van je vrienden was. Zou je die echt aangeven? Zou je geen afweging maken wat dat zou kunnen betekenen voor de relatie met al je andere vrienden. Immers, als jij die ene bent, dan bestaat de kans dat je alleen achter blijft. Als die ene. Een titel die je lang zal meedragen.

Ik denk dat ik dat alvast niet zou doen.

Voor mij is het simpel…

Politici doe uw ding. Stop met het twitteren en facebooken. Stop met uw eigen PR te verzorgen deze dagen en begin godverdomme te werken opdat Molenbeek aan het eind van 2019 een prettige overgang kan vieren.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.