Beste Marc, over dat groot verdriet…

Beste Marc,

Graag had ik een kleine reactie achtergelaten over dat groot verdriet dat momenteel Antwerpen overheerst.

In ben links. Overtuigd ook. En dat al vanaf dat ik jong was. Dat betekent dat ik me nooit heb kunnen vinden in de visie van Patrick Janssens en al helemaal niet in de visie van het bestuur nu. Maar een verschil in visie betekent ook een verschil in de manier van hoe men aan politiek doet. Of wil doen.

En het is de huidige manier die mij enorm tegen de borst stoot.

Overal waar er aan politiek gedaan wordt moet samenwerking voorop staan. Niet altijd natuurlijk. Daarom is er een meerderheid én een oppositie. Maar daar waar die beiden elkaar weinig tot nooit vinden, wordt er niet langer aan politiek gedaan. Daar heerst stilstand, de voorbode voor achteruitgang en op die plaatsen creëren de heren en dames die voor samenhorigheid moeten zorgen onder haar burgers, enkel verdeeldheid. Daar vieren achter de coulissen, en open en bloot in het mediageile, afrekeningen en beschuldigingen hoogtij.

De immocratie-papers is daarvan een zoveelste uitwas in onze mooie koekenstad.

De term immocratie-papers is er misschien wat over, maar toch bewust gekozen. Want wees gerust, er zal nog een trits van namen volgen en allemaal zullen ze hetzelfde kenmerk dragen. Iemand die zichzelf schuldig heeft gemaakt, die zal naar iemand anders wijzen met de woorden: “Ja maar die heeft dat ook gedaan.” Dat is het niveau van samenwerking in Antwerpen Marc. Zoals het oude minder werd vervangen door het nieuwe meer, zo ondergingen samenwerken en tegenwerken eenzelfde metamorfose bij ons.

Zucht.

Nog een klein jaar, en we moeten opnieuw gaan stemmen. Waarom eigenlijk? Echt, ik die nog nooit een stembusslag heb overgeslagen vraag het mij af. Waar blijven die politiekers die aan politiek willen doen in haar zuiverste vorm. Die ver weg blijven van mega-cummuls en haantjes gedrag voor hun dagelijkse fifteen minutes of fame. Waar zitten de politiekers die achter de schermen werken aan een toekomst voor onze stad en al haar inwoners. Zoekend naar oplossingen, compromissen en een manier om de keuzes te kunnen verdedigen richting haar inwoners.

Partijpolitiek heb ik al lang opgegeven Marc. Ik stem al jaren op mensen die tenminste iets gepresteerd hebben voor de bevolking. Een zeldzame soort hoor.

Volgens mij is er dus een zuivering nodig van het politieke landschap. Want zeg nu zelf, mensen die ontslagen worden omwille van een mening. Anderen die een mening klaar hebben terwijl ze zelf boter op het hoofd hebben. Serieus kunnen we het toch niet meer noemen, niet?

Als journalisten smullen jullie natuurlijk van het dagelijkse circus. Wij als burgers vinden het minder amusant. En ik ben er alvast redelijk van gedegouteerd. Ik verdien beter als belastingbetaler. De Antwerpenaar verdiend beter en wij als maatschappij verdienen beter.

Dus Marc, in plaats van te wachten op de volgende episode, waarom eens niet pro actief te werk gaan en wat aan onderzoeksjournalistiek doen. Laat ze nog eens echt zweten in de Wetstraat. Leg hen het vuur aan de schenen. Zet de acteurs maar ergens samen op de scene en vraag hen maar of ze het zelf nog serieus vinden. Vuur maar wat schoten af. Voor de boeg of er los op. Maakt niet uit.

Maar ik hoop echt dat het circus stoppen gaat. En dat politiekers onze zuurverdiende centen terug waard gaan zijn. En ik denk Marc dat jullie daar een voorname rol in kunnen spelen.

Groetjes,

Sven

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.