Betaalstaking

De betaalstaking, enkele feiten

Wat is een betaalstaking?

Simpel: het is een alternatief voor een staking dat ervoor moet zorgen dat het ‘beste’ van twee werelden gecombineerd kan worden. De klant zijn dienstverlening blijft gegarandeerd en de werknemers houden een drukkingsmiddel achter de hand om de werkgever tijdens een sociaal conflict onder druk te kunnen zetten.

Het idee is dat passagiers voor die dag gratis kunnen sporen.

Rechten en plichten tijdens een betaalstaking

Daar zit het voorstel al direct in een grijs gebied. Iedere werknemer heeft immers het recht deel te nemen aan elke vorm van actie en elke klant heeft de plicht om in het bezit te zijn van een vervoersbiljet als hij, of zij, gebruik wil maken van het openbaar vervoer. Stel dat je morgen als klant beslist om de werknemers van de NMBS te steunen tijdens een betaalstaking, en je stapt op een trein waarvan de conducteur beslist heeft niet mee te doen met de actie, dan moet je alsnog dat ticket kopen en riskeer je de kans op een boete er bovenop.

De voor –en nadelen

Voordelen
Een voordeel voor mij is echter dat de actievorm wordt opengetrokken naar de relatie klant-werknemer. Immers staat en valt de dienstverlening zelden met de werknemer, dan wel met de beleidsbeslissingen van hun werkgever. Die laatste beseft maar al te goed dat hij raar of zelden in het oog van de storm komt te staan bij een sociaal conflict. Dat zou dus kunnen verschuiven.

Een tweede voordeel kan zijn dat het de vakbonden gaat dwingen om de klanten beter te informeren naar de inhoud van het conflict. Het is begrijpelijk dat deze eer momenteel te beurt valt aan de vakbondsmilitanten, maar wil je een maatschappelijk draagvlak creëren dan zullen vakbonden hoe dan ook moeten starten met dat breder informeren. Het tweede voordeel is dus dat het maatschappelijke spanningsveld verdwijnt, of toch aanzienlijk zou moeten afnemen in sterkte.

Een laatste voordeel is dat op deze dagen de werknemers hun loon blijft doorlopen, waardoor langere acties mogelijk zijn en er automatisch een tijdslijn ontstaat waarop de klant, en diens omgeving, geïnformeerd zal worden omtrent de situatie. Het zal de vakbonden met andere woorden dwingen om actie te voeren rond inhoudelijke standpunten enzo tegelijkertijd de zuurstof wegnemen van de maatschappelijke veroordeling die veelal verkeerdelijk ontstaat in aanloop van, of tijdens, zo een sociaal conflict.

Voordelen
Een eerste nadeel spreekt voor zich. Een betaalstaking zou wettelijk moeten worden opgenomen. Dat betekent dat de regering zou instemmen met een betaalstaking bij één van haar eigen bedrijven. De vraag die zich dan stelt is waarom diezelfde regering er dan niet alles aan doet om een akkoord te bereiken tussen de sociale partners. Het idee zal met andere woorden de deur verder open zetten voor een privatisering van het spoor en iedereen zou ondertussen moeten beseffen dat dit het einde betekent van de openbare dienstverlening.

Een tweede nadeel vinden we bij de abonnees. Zij hebben immers al betaald en ondervinden geen voordeel aan de actievorm, daar waar diegenen die reizen met een dagticket of een pas dat wel hebben.

Een derde nadeel is ook dat de volledige actie eigenlijk op de schouders van enkele conducteurs komt te liggen. Wat met al die andere werknemers, seiners enzovoort?

Het idee wegsmijten met het badwater, of verfijnen?

Sommigen zullen ja zeggen, anderen nee. Zo is het immers nog maar de vraag of de impact van een betaalstaking groot genoeg zal zijn om de werkgever te verplichten tot een constructieve dialoog. De ratio dagbetaler-abonnee speelt hierin een rol. Als het openbaar vervoer wordt stilgelegd heb je zowel de economische druk als die van een bevolking die kwaad is.

Ikzelf hoop dat er verder kan worden nagedacht over de mogelijkheden. Als je immers vanuit de overheid het idee van betaalstakingen wil invoeren, dan moet je maar ineens de daad bij het woord voegen en abonnees de kans geven om geld te recupereren op zulke dagen. Verder moet je dan maar ineens wettelijk inschrijven dat er op deze dagen door niemand betaald moet worden.

Langs de andere kan moet je misbruiken voorkomen. Je zal dat dus moeten afbakenen en bepalen voor welke doelgroep(en) je dit actiemiddel wil erkennen. Wat de modaliteiten zijn en de voorwaarden om tot een betaalstaking te kunnen overgaan.

Ik ben het idee genegen, maar de vorm zoals het nu op tafel ligt niet. Er moet volgens mij echter meer mee te doen zijn waardoor het actiemiddel op zich de druk op de sociale partners, en de regering, zal opvoeren om tot een akkoord te komen, eerder dan tot actie over te gaan.

Nog even wat stakingslogia!

Als klant betaal je voor dienstverlening. Dat geld moet de werkgever investeren in infrastructuur, onderhoud ervan en werknemers. Doet ze dat niet, of te weinig, dan pleegt men eigenlijk een soort van contractbreuk tegenover u, de reiziger.

Als werknemer is er niets plezant aan staken, zeker niet als het ietwat langer duurt. Iedereen heeft zijn, of haar, centen nodig.

Komt het dan toch tot een staking weet dan dat dit nooit over futiliteiten gaat. In de ogen van de werkgever is de eis te hoog, in die van de werknemer is de eis onaanvaardbaar. Als klant heb je in dat sociaal conflict ook een rol te spelen want dikwijls draait zo een staking uiteindelijk ook om de bestendiging, uitbouw of afbraak van uw openbaar vervoer.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.