CD&V op Sp.a parcours: centrumpartijen zonder centrum

Crembo, Vanackere en Lanjri bonden de tjevenkat de bel aan. Crembo vindt ‘de kloof tussen het verlanglijstje van de partij en het akkoord te groot’. Vanackere spreekt van ‘een rondje fiscale regularisatie’. Lanjri ging nog wat verder in haar uitspraken: ‘Niet rechtvaardig, noch evenwichtig. Onze limiet is overschreden. Ik wil mezelf nog in de spiegel kunnen aankijken’, zegt ze. ‘Een paar kleine symbolische maatregelen waren voldoende geweest om dit te verdedigen bij onze mensen, maar zelfs dat zit er niet in.’

Hét probleem: Het politieke centrum schoof te ver op

Het is niet de eerste keer dat het rommelt binnen CD&V. Eigen aan elke centrumpartij is dat er mensen inzitten die zowel op de linkse, als de rechtse, stoel geschoold zijn. De bedoeling van een centrumpartij is evenwel dat de verschillen door genomen maatregelen niet te groot worden, en zich vooral rond dat politieke centrum blijven bevinden.

Er is echter een probleem met dat politieke centrum. Het ligt niet meer in het midden, de politieke status quo is over de jaren heen te ver doorgeschoven richting het rechtse conservatieve denken. Dat maakt dat zowat elke maatregel die genomen wordt een directe negatieve impact heeft op het leven van gewone mensen. Slachtoffers zijn: Arbeiders, bedienden, ZZP’ers en andere kleine zelfstandigen. Langer werken, indexvernietiging, BTW-stijgingen,… Het resultaat is altijd hetzelfde: een koopkrachtdaling voor de gewone man en vrouw in de straat.

De senioren in onze maatschappij werden getroffen, werklozen afgezet als parasieten en ook de zieken mogen niet langer gewoonweg ziek zijn.

En onze economie, wel die sterft langzaam aan mee. Onderbetaalde jobs schieten als paddenstoelen uit de grond, gesubsidieerde arbeid noemt men moderne arbeid en er worden volop lastenverlagingen voor werkgevers uitgedeeld, zonder dat daar een maatschappelijke return moet tegenover staan. Het zijn veelbeproefde recepten uit andere neoliberale landen ter wereld, overal kenden ze dezelfde uitkomst. Wie wil weten wat teveel rechtse regelgeving betekent voor een maatschappij, en het dagelijkse economische leven dat er bij hoort, die moet vandaag maar eens een kijkje gaan nemen in het door de Troijka bezette Griekenland. Binnen enkele jaren spreekt men ginder over de niet-werkende generatie en de KMO, om er maar één te noemen, is daar vandaag met uitsterven bedreigd.

Hierboven staan drie paragrafen, met daarin een summiere oplijsting van wie getroffen wordt door de genomen maatregelen, gestaafd met enkele voorbeelden van hoe. Kris Peeters verdedigt echter al deze maatregelen en volgens Hilde Crevits sluit de taxshift wél ‘nauw aan bij ons verkiezingsprogramma’. ‘We hebben moedige beslissingen genomen. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen dat straks zal inzien.’

Of ze moedig zijn of niet, dat laat ik in het midden. Wat ze wel zijn dat is asociaal, onevenwichtig, ongelijkheids vergrotend, stigmatiserend,… Er zijn nog 101 superlatieven die achter de laatste komma te plaatsen vallen. Ze zijn allesbehalve links en dat is slecht nieuws voor een centrumpartij die daarmee één vleugel van haar achterban compleet verwaarloost.

Laat ook dat nu net één van de redenen zijn dat het de voorbije jaren regelmatig rommelde binnen de familie van de sociaaldemocraten. Ook zij dansten gewillig rond dat politieke centrum, zagen niet dat dit wegschoof van hun eigen ideologie en verwaarloosden alzo hun linkervleugel. Die haakte dan vervolgens ook massaal af.

De grootste zes Vlaamse partijen en hun behaalde resultaten voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Van 1978 tot en met 2014, uitgedrukt in procenten voor 'Het Rijk'.

De grootste zes Vlaamse partijen en hun behaalde resultaten voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Van 1978 tot en met 2014, uitgedrukt in procenten voor ‘Het Rijk’.

Geen zaligmakende oplossing: uit de regering stappen

Er staat dus druk op de tjevenketel, zowel van binnenuit de partij, als van de linkervleugel buitenaf. Die druk zal de komende maanden enkel toenemen en de partij zal daar de negatieve gevolgen van dragen op ietwat langere termijn. Je hoeft immers geen genie te zijn om te beseffen dat het neoliberale eindpunt van de afbraakpolitiek nog lang niet bereikt is.

Zo schoot er nog niemand uit het tjevenkamp het neoliberale proefballonnetje van een tweede indexsprong kapot. Een belasting voor de vermogenden, dat Peeters de dag na de tax-shift nog maar eens van onder het stof haalde,  werd wel direct getorpedeerd door OpenVLD en Nva.

Anders gezegd: CD&V zal nog heel wat rechtse maatregelen op haar bord krijgen, en ze stuk voor stuk moeten opvreten, wil ze dat deze regering stand gaat houden. Daarom dat er meer en meer stemmen opgaan om nu reeds uit de regering te stappen.

Maar dat is geen zaligmakende oplossing als je het mij vraagt.

Regering laten vallen

Met John tussen pot en pint

Een tijd geleden stond ik aan de kust, in één van de socialistische Floreals, een pint te drinken aan den toog. John Crombez kwam binnen gewandeld met in zijn zog nog enkele ander Sp.a mandatarissen. Het zijn momenten die mensen moeten aangrijpen om een normale ‘burgerlijke’ dialoog te kunnen houden met politici. Luttele minuten later werd ons gesprek dan ook opgestart. Veelal vertrekkend vanuit mijn kant met vraagstellingen als: “Waarom hebben jullie…” Telkens kwam er een antwoord, al vond ik ze niet allemaal even plezant om horen natuurlijk.

Één van de vragen die ik stelde was ook waarom Sp.a niet langer een werknemerspartij was. Het antwoord was simpel: “Op die manier halen wij de kiesdrempel niet langer.” Ik ben het er nog steeds niet met eens, al bewijst de laatste federale verkiezingsuitslag van Pvda misschien wel het tegendeel. Al blijf ik denken dat wat de PTB kan in Wallonië, een echte werknemerspartij ook moet kunnen in Vlaanderen. Only time will tell.

Langs de andere kant vind ik het wel normaal voor een centrumpartij als zijnde Sp.a, die keuze om breder te gaan. De vijver te vergroten.

Maar met het opschuiven van het politieke centrum veranderde ook de vis in de vijver voor beide centrumpartijen. Linkse zalmen kozen regelmatig voor andere partijen, de rechtse kiezer sprong op het Vlaamse verhaal dat hen de hemel beloofde maar voorlopig enkel de hel brengt. Sp.a en CD&V verloren aan sterkte en mijn inschatting is dat deze negatieve tendens nog niet direct zal worden omgebogen.

Wat achterblijft zijn de trouwe soldaten en ook die groep beschikt over een houdbaarheidsdatum. Al is de herbronning van Sp.a misschien een geschenk uit de hemel geweest voor die partij. Het is in elk geval een kans om terug te groeien.

Maar dan moet er wel nog wat gebeuren natuurlijk.

Dé uitdaging voor John en CD&V

Wat beide centrumpartijen moeten doen is dat politieke centrum beetnemen en beginnen terug trekken. Het terug in het midden leggen. Zodat ze zelf ook terug in, of rond, het centrum komen te liggen. Dat betekent standvastig zijn in alles wat je zegt. En dat ook doen nadien.

CD&V staat voor de zware uitdaging om binnenshuis te herbronnen, en tegen haar voormalige gedelegeerde UNIZO  bestuurder te zeggen dat het genoeg is geweest. Dat het te ver is gegaan. Tegen haar Licentiaat in de Rechten moet ze zeggen dat al die getroffen mensen ook rechten hebben, én al onze vermogenden in België evenzeer plichten. Dat ook werkgevers nog steeds plichten hebben. Zeker als ze miljarden vanuit de bevolking krijgen toegestopt.

Een ook John moet dat doen uit naam van de Sp.a. Bruggen slaan met linkse partijen is goed, nodig ook. Maar dat centrum moet eerst terug worden opgeschoven.

De slotsom is immers simpel: je kan 101 keer uit een regering stappen, zonder dat het politieke centrum terug komt te liggen waar het hoort, zullen centrumpolitiekers steeds maatregelen nemen, en verdedigen, die vallen onder de hierboven beschreven noemers: asociaal, onevenwichtig, ongelijkheids vergrotend, stigmatiserend,…

Spread the love
  • 192
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    193
    Shares
  1. Johan Bossuyt

    Je schrijft mooi en duidelijk voor een breed publiek, vind ik. 🙂

  2. Steven Lemmens

    Heel mooi geschreven artikel. Maar ik denk niet dat het John zijn taak is om meer terug naar het centrum op te schuiven, maar nog linkser, nog dichter bij Groen. Laat CD&V ‘hun’ midden maar terug claimen. Als socialisten moeten we dat veld niet proberen te bespelen, maar met wat ik breed links noem (samenwerking met andere linkse partijen) moeten we proberen elke linksdenkende aan te spreken.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.