De coronoa beweging

Het Coronoa virus legt enkele ongemakkelijke waarheden bloot, en de grootste vaststelling die we moeten doen is beseffen dat men veel in het werk stelt om de oorzaak van de pandemie te beschermen, daar waar men zou moeten leren uit de gevolgen.

De culturele sector wordt, nogmaals en dit op zeer korte tijd, zwaar getroffen. De Vlaamse regering gaat maar liefst zestig procent besparen op cultuur. Wie denkt dat dit is om de kosten te drukken, die laat zich ringeloren. Vlaanderen wil dat de winsten van cultuur geprivatiseerd worden. Dat aanbod op deze manier niet enkel schaarser, maar ook duurder wordt, dat verzwijgt men in alle talen. Datzelfde Vlaanderen wil nu, naar aan leiding van de aangekondigde pandemie, dat men de verliezen gaat nationaliseren.

Anders gezegd, wij de burgers zullen de rekening opnieuw moeten oprapen.

In 2008 deden wij dat ook voor de banken. Twaalf jaar later betalen wij dagelijks nog steeds de rekening van destijds. Kantoren verdwenen, jobs sneuvelden en de dienstverlening zakte onder het vriespunt. Een alternatief, in de vorm van een staatsbank, dat kwam er niet. Nochtans had daar dé politieke uitdaging moeten liggen.

Deze lijn kan je perfect doortrekken naar de verzekeringswereld. Als duizend mensen een brandverzekering betalen, en niemand heeft gedurende een volledig jaar een brand, dan heeft de verzekeringsmaatschappij overschot. Had er één iemand brand, dan betaalde men uit. Hadden er tien een brand dan deed men er alles aan om zo weinig mogelijk mensen uit te betalen. Kort gezegd: verzekeringen zijn er niet om mensen te betalen in tijden van nood, ze zijn er om mensen niet te betalen in tijden van nood. De reden hiervoor is simpel: ze moeten winst maken.

Daarom ook dat verzekeringen zich niet moeten bezig houden met rampscenario’s zoals een pandemie. Nochtans, als gedurende tien jaar niet een huis in vlammen opging, dan zou het appeltje voor de dorst principe het moeten halen op een moment dat er tientallen huizen in assen werden gelegd. Niet dus. Verzekeringen werken immers met makelaars en zijn graag geziene gasten op de beurzen. En ze moeten winstcijfers boeken. Het is bovendien geen avance om te verzekeren, wat een verzekeraar extra moet betalen rekent die gewoon door aan de burger. En soms zelfs meer dan dat. Geen politieker die daar paal en perk aan durft te stellen. De burger als melkkoe, het is altijd weer datzelfde straimen.

De cultuursector zou natuurlijk zelf een potje bij mekaar kunnen sparen om elkaar te ruggensteunen in tijden van nood. Daar treedt dan een zoveelste discrepantie op. De spagaat tussen privé en overheid is onoverbrugbaar, en zoals gezegd moeten verzekeringen niets aanbieden als verzekering en diegene die alle dagen pleiten voor minder overheid, die staan vandaag op de barricades voor meer overheid.

Er is echter nog niemand geweest die de abstractie durft maken tussen de studio 100’s van de wereld en de kleine organisaties. Tussen het verlies van inkomsten, of het verlies van je onderneming. Net zoals er nog niemand is geweest die met één woord gerept heeft over de gevolgen van een eventuele reddingsoperatie. Ik voorspel het nu al: nog meer besparingen bij cultuur, om nog meer te kunnen doorsluizen naar de privé. Binnen twaalf jaar zullen we naar de cultuursector kijken zoals we dat de dag van vandaag doen bij de bankensector.

In het epicentrum van dit alles, de politieke incompetentie die bovendien blootlegt hoe rot het politieke systeem daadwerkelijk is. Indoor evenementen van duizend konden beter niet meer doorgaan. Totdat er iemand zei dat als men dat verlaagde tot 950 bepaalde evenementen wel konden doorgaan. Iets ondernemen echter, echte concrete maatregelen, federaal, gewestelijk of lokaal: dat zit er vooralsnog niet in.  Grote bedrijven bijvoorbeeld, die krijgen zelfs geen richtlijnen. Daar waar er alle dagen trafiek is tussen leveranciers, derden en eigen personeel, daar moet de boel vanuit het politieke oogpunt blijven draaien. Opnieuw is de burger minder belangrijk dan de economie. Je zou denken dat thuiswerken de norm zou zijn dezer dagen, ik wacht vooralsnog op die vijf minuten politieke moed. Gelukkig vertoont de bedrijfswereld meer verantwoordelijkheid dan onze politieke beschermers van de graaicultuur.

Ik vraag mij trouwens af waar de vakbonden en mutualiteiten blijven in dit alles. Als er nu twee instanties zijn die zulke pertinente vragen op de corona-agenda kunnen zetten, dan zijn zij het wel.

De voorbije weken hadden we politici die het niet konden laten om op sociale media virologen te ridiculiseren en aan te vallen, zichzelf gorillagewijs stoer op de borst kloppend. Diezelfde politici die toen woorden als mietje in de twittermond namen sprongen ondertussen mee op de hysterische kar. Anderen nemen dan weer ongeneerd het vliegtuig omdat vluchtelingen electoraal gezien beter scoren.

“De overgesubsidieerde peutertuin faalt opnieuw. Waarom betalen wij zulke incompetentie eigenlijk nog?”, ik vraag het mij echt af.

Laten we even samen rekenen binnen de context van ‘wat als’: de laatste mortaliteitscijfers geven aan dat ongeveer drie procent van de geïnfecteerden komt te overlijden. België telt 11,4 miljoen inwoners

Aantal besmettingen (procentueel) Aantal geschatte overlijdens
10% 34.200
20% 68.400
30% 102.600
40% 136.800
50% 171.000
60% 205.200
70% 239.400

Dat zijn burgerlevens. Of deze cijfers realistisch zijn in België, eerlijk daar heb ik geen zicht op. Maar is het geen kerntaak van de politieke onderwereld om daarover te communiceren? Om alles in het werk te stellen om dat te voorkomen?

Het zegt veel over die polititici naar gewone burgers kijken.

Burgers die men vandaag bovendien wil opzadelen met de economische factuur van de pandemie. En burgers die de gevolgen van dat alles in de toekomst nogmaals dubbel en dik zullen moten ophoesten. Immers, de geleden verliezen zijn een mogelijkheid om winsten nadien te vergroten.

En dat alles met maar één reden: het beschermen van een economische ideologie die aan de oorzaak van dit alles ligt. Die in alles aan haar limieten zit.

Het coronavirus toont aan dat er nood is aan verandering. Ik hoop dat er een cornoa beweging opstaat, die wil proberen om deze verandering waar te maken.

Spread the love
  • 57
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    58
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.