De radicalisering van Vlaanderen: schuld van?

IS in een notendop

Geradicaliseerde moslims, zoals de IS strijders, werden (worden) gehersenspoeld met haat. Zij worden aangeleerd om alles en iedereen te haten die anders denken dan zij, met natuurlijk een bepaald doel voor ogen. Het doel van Islamitische Staat in Irak en de Levant was in eerste instantie een jihad tegen de Amerikanen in Irak en tegen iedereen die volgens IS met hen samenwerkte, voornamelijk sjiieten, en het stichten van een islamitisch kalifaat in Irak, Syrië en omliggende Arabische landen

Op 29 juni 2014[1] claimde IS een wereldwijd kalifaat te hebben opgericht met Abu Bakr al-Baghdadi als de kalief, dat wil zeggen een staat die door een zelfverklaarde opvolger van de islamitische profeet Mohammed wordt geregeerd. Als kalifaat claimt het religieus, politiek en militair gezag over alle moslims over de hele wereld en dat de wettigheid van alle emiraten, groepen, staten en organisaties, moet geacht worden ongeldig zijn door de uitbreiding van het gezag van het kalifaat en de komst van zijn troepen in hun gebieden.

Vlaams radicalisme

IS strijders zijn geradicaliseerde moslims maar het ene radicalisme is blijkbaar het andere niet. Amy-Jane Gielen  deed in 2013 al de uitspraak: ”Niet alleen moslims zijn radicaler geworden, in heel Europa zien we ook een verrechtsing.”[2]

De maatschappij verandert voortdurend onder druk van de globalisering.  Mensen beseffen steeds duidelijker dat ze zich situeren in één grote wereld en dat roept identiteitsvragen op: wie ben ik? Waar hoor ik bij? Bij een land? Bij een groep? Dat soort vragen wordt steeds belangrijker. Mensen gaan zich positioneren en standpunten innemen.

“Mensen gaan zich positioneren en standpunten innemen.”

Het is een gevaarlijk iets om die zoektocht naar positionering politiek te misbruiken. Onze geschiedenis staat immers bol van de onmenselijke gevolgen ervan. En toch blijken ook onze politici het nodig te vinden om meer dan honderd Parijse doden, want over de rest wordt gezwegen, te misbruiken via de recuperatie van het thema: terreur. Politici die het nodig vinden, opportuun zelfs, om zelf haat te prediken om die positionering te beïnvloeden. Ook met een bepaald doel: die beïnvloeding levert immers stemmen op.

Karl Vanlouwe

Zo schreef Nva’er Karl Vanlouwe: “’De Brusselse PS heeft door middel van extreme “tolerantie” de voedingsbodem gecreëerd voor de intolerantie ten opzichte van onze Westerse samenleving.”[3] Een uitspraak die zijn voorzitter met veel plezier bijtrad natuurlijk. “Het is een politieke verantwoordelijkheid”, zei de burgemeester van Antwerpen Bart De Wever (N-VA) in reactie op de aanslagen in Parijs en de link met België, meer bepaald Molenbeek. “Het versnipperde bestuur in Brussel, de zes politiezones en in Molenbeek en specifiek het beleid van Moureaux die de bevolkingsgroep in alles is tegemoet gekomen. Hij is te laks geweest en heeft hen zeer weinig in de weg gelegd. Daar plukken wij nu de zure vruchten van.”[4]

“’De Brusselse PS heeft door middel van extreme “tolerantie” de voedingsbodem gecreëerd voor de intolerantie ten opzichte van onze Westerse samenleving.”

Beide heren leren ons alles en iedereen te haten die enigszins links georiënteerd is. Een mens zou zowaar beginnen denken dat ze natte dromen krijgen als de naam Pinochet verschijnt.

Maar niemand die zich lijkt af te vragen:”Hoe ver reikt de waarheid van hun uitspraken?”

Wat doet een burgemeester?

De burgemeester is niet alleen het hoofd van de gemeente, maar ook de vertegenwoordiger van de regering. In die laatste hoedanigheid is hij belast met de uitvoering van de wetten, decreten, de verordeningen en besluiten.

De burgemeester is de verantwoordelijke overheid inzake de administratieve politie. Zo kan hij bij ramp of ernstige bedreiging van de openbare orde en wanneer de middelen van de lokale politie ontoereikend zijn, de federale politie of het leger vorderen.

Hij ondertekent de briefwisseling van de gemeente, de reglementen en verordeningen van de raad en van het college. De burgemeester kan met raadgevende stem de vergaderingen van de OCMW-raad bijwonen, hij maakt van ambtswege deel uit van de raad van de kerkfabriek en is de ambtenaar van burgerlijke stand.

De laatste drie burgemeester van Molenbeek waren (zijn):

  • 1988-1992: Léon Spiegels (PRL)
  • 1992-2012: Philippe Moureaux (PS)
  • 2013-heden: Françoise Schepmans (MR)

Het valt dan ook niet te ontkennen dat Moureaux twintig jaar de plak heeft gezwaaid in Molenbeek. Of net niet natuurlijk.

Maar kon er dan niemand ingrijpen als dat toch nodig zou zijn geweest? Er waren er genoeg die hebben gewaarschuwd voor datgene dat daar aan het gebeuren was. Moureaux mag dan wel te laks zijn geweest, anderen hebben evenzeer boter op het hoofd. In de gemeentewet staat dit te lezen:

Bevoegdheden

Er hadden dus wel degelijk andere mensen kunnen ingrijpen als ze dat nodig hadden geacht.

Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken

De Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken is een federale overheidsdienst van België. Deze FOD is onder meer verantwoordelijk voor de inschrijving en identificatie van natuurlijke personen, het vreemdelingenbeleid, de openbare orde, veiligheid en preventie, crisisbeheer.

De FOD binnenlandse zaken telt ongeveer 5200 medewerkers en twaalf diensten, waaronder civiele bescherming.

De civiele bescherming of burgerbescherming is een Belgische federale hulpdienst die valt onder de Federale Overheidsdienst Binnenlandse Zaken. De civiele bescherming wordt enkel ingezet op vraag van bepaalde overheden of overheidsdiensten en kan niet tussenbeide komen op vraag van een particulier zoals wel het geval is bij de brandweer. De civiele bescherming wordt dan ook meestal ingezet bij rampen of voor opdrachten waarvoor gespecialiseerd materieel nodig is.

Terreur is bijvoorbeeld één van die opdrachten waarvoor de minister van Binnenlandse zaken het heft in handen zou kunnen nemen. Of genomen hebben.

Wie waren de laatste ministers bij FOD Binnenlandse Zaken?

Sinds 1999 zijn er zeven ministers van Binnenlandse zaken geweest en kijk, er was geen enkele socialist bij. Vijf (neo)liberalen en twee tsjeven. Een links boeltje is het dus hoegenaamd niet geweest. Link misschien wel.

ministers van binnenlandse zaken

Maar de beide heren die graag de haat tegen links prediken, die doen dat ook tegen het federale niveau dat ze nu met veel plezier mee besturen. En mens zou zich dan ook kunnen afvragen waarom er nooit op het Vlaamse niveau is opgetreden. Of op het Brusselse.

Wie waren de laatste Vlaamse ministers van Binnenlandse Aangelegenheden?

Sinds 1981 zijn er 11 de revue gepasseerd en slechts tweemaal viel de eer een socialist te beurt.

Vlaamse ministers van binnenlandse zaken

Wie waren de laatste Vlaamse ministers van Brusselse Aangelegenheden?

Hier passeerden negen namen de revue en ook hier kan je er slechts twee linken aan de socialisten. Straf toch, op 28 posten die misschien iets hadden kunnen doen aan het probleem vinden we slechts 4 socialisten terug. Omgerekend spreken we dan over een kleine 14%.

Vlaamse ministers van brusselse zaken

En dan zijn er nog wel wat posten te bedenken die eventueel hadden kunnen ingrijpen, of via dewelke men had kunnen ingrijpen. Defensie of Justitie om er maar twee te noemen. Hoe zat het daar met de verdeling van ministerposten?

Wie waren de laatste Belgische ministers van Defensie?

Sinds 1942 zijn er 27 Belgische ministers van Defensie geweest. Vier socialisten.

ministers van defensie

Wie waren de laatste Belgische ministers van Justitie?

Tussen 1999 en nu zijn dat er zeven waaronder één Waalse socialist.

  • 1999-2003 Marc Verwilghen (VLD)
  • 2003-2007 Laurette Onkelinx (PS)
  • 2007-2008 Jo Vandeurzen (CD&V)
  • 2008-2011 Stefaan De Clerck (CD&V)
  • 2011-2014 Annemie Turtelboom (Open VLD)
  • 2014 Maggie De Block (Open VLD)
  • 2014-heden Koen Geens (CD&V)

En laten we afsluiten in de eerlijkheid die sommigen anders toch gaan vragen. Velen leggen de schuld immers ook, en niet helemaal onterecht, bij het gevoerde beleid rond asiel en migratie. Tot 2008 was dat een bevoegdheid van de minister van Binnenlandse Zaken. Herinner u, sinds 1999 zat daar niet één socialist bij. Een overzicht van het aantal ministers, en hun partij, na 2008 zien jullie hieronder. Opnieuw: Nul socialisten.

asiel en migratieAls laatste heb je dan nog de lijst van ministers van Maatschappelijke Integratie. En inderdaad, sinds 1985 hebben 14 mensen daar de dienst uitgemaakt en maar liefst 10 keer gebeurde dat door een socialist.

En als u nu één van die mensen bent die zegt: “Zie je, het is wel degelijk de schuld van de socialisten.” Dan heb ik slecht nieuws voor u. Ook u bent geradicaliseerd.

maatschappelijke integratie

[1] http://www.longwarjournal.org/archives/2014/06/isis_announces_formation_of_ca.php

[2] http://www.mo.be/artikel/radicalisering-een-kwestie-van-vraag-en-aanbod

[3] http://www.knack.be/nieuws/belgie/20-jaar-ps-laksisme-en-islamo-socialisme-bracht-ons-waar-we-vandaag-staan/article-opinion-626419.html

[4] http://www.knack.be/nieuws/belgie/bart-de-wever-moureaux-is-te-laks-geweest-video/article-normal-626159.html

Spread the love
  • 159
  •  
  • 2
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    161
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.