Gaan we naar een normalisering van het terrorisme?

De realiteit in getallen

Recent stond ik voor een groep mensen en stelden hen onderstaande vragen, die ze simpelweg door handopsteking moesten beantwoorden:

  • Wie kent er iemand die gestorven is ten gevolge van een arbeidsongeval?
  • Wie kent er iemand die gestorven is in het verkeer?
  • Wie kent er iemand die gestorven is ten gevolge van kanker?
  • Wie kent er iemand die gestorven is ten gevolge van hart –en vaatziekten?

De meerderheid van de aanwezigen stak bij elke vraag een vinger in de lucht en terwijl ze dat deden keken ze verbaasd in het rond. Nochtans was er niets verbazend aan hun antwoorden want nadien kleefde ik getallen op de vragen.

Er werden in 2014 in de Belgische privésector 141.865 arbeidsongevallen geregistreerd. Omgerekend zijn dat er 388 per dag. Reken je de zelfstandigen en medewerkers in de overheid mee dan ligt dit getal dus nog hoger. Dat getal resulteert in het feit dat er twee op de drie werkdagen iemand in België sterft door een dodelijk arbeidsongeval. En elke werkdag opnieuw worden 85 werknemers in België gehandicapt voor de rest van hun leven ten gevolge van een arbeidsongeval. Een cijfer dat een sterke daling heeft gekend maar de laatste jaren ietwat stabiel blijft.

In 2015 stierven er gemiddeld twee mensen per dag in het verkeer. In 2015 gebeurden er in België 40.303 verkeersongevallen met in totaal 52.571 slachtoffers, waarbij 732 mensen het leven verloren binnen de 30 dagen na het ongeval. Een zwaar cijfer, dat echter de laatste twee jaar niet meer gedaald is.

Kanker was in 2011 de doodsoorzaak bij 27.639 mensen in België en daarmee verantwoordelijk voor ruim een kwart (26,5 procent) van de sterfgevallen. Er werden dat jaar ook 64.301 nieuwe kankergevallen geregistreerd. In 2008 stierven er 27.210 mensen ten gevolge van kanker. Onderverdeeld in 11.878 mannen en 15.140 vrouwen. Het cijfer in België blijft dan wel stabiel, wereldwijd is de schatting dat tegen 2030 het aantal kankergevallen is verdubbeld.

In totaal stierven in 2012 109.034 mensen die wettelijk in België verbleven: 53.800 mannen en 55.234 vrouwen. In 2011 stierven nog 104.247 mensen, in 2013 waren dat er 109.295, iets meer dan in 2012. De FOD beschikt nu over cijfers rond de doodsoorzaken van de Belgen tussen 1998 en 2012. De belangrijkste doodsoorzaak zijn al jaren de hart- en vaatziekten (28,8 pct).

Terrorisme in getallen

Door de recente aaneenschakeling van aanvallen, lijkt de dreiging van terreur dichterbij dan ooit. ‘Maar de bevolking vergeet deze aanvallen wel eens in een historisch perspectief te plaatsen’, stelt het Wereld Economisch Forum (WEF). ‘Cijfers tonen namelijk aan dat de laatste jaren niet de dodelijkste waren wat terreur betreft in (West-)Europa.’

Uit deze cijfers blijkt dat het aantal dodelijke slachtoffers door terrorisme tussen 1970 en 1990 hoger lag dan tussen 1990 en 2015. Zo werden in 1988 meer dan 425 gedood in een terroristische aanslag in West-Europa. In dat jaar ontplofte een bom aan boord van vlucht 103 van de Amerikaanse luchtvaartmaatschappij Pan Am. 270 mensen stierven toen het vliegtuig crashte boven het Schotse Lockerbie.

Uit deze cijfers blijkt dat het aantal dodelijke slachtoffers door terrorisme tussen 1970 en 1990 hoger lag dan tussen 1990 en 2015.

Bovendien daalde tussen 2000 en 2015 het aantal dodelijke terroristische misdaden. Gemiddeld kwamen er toen ‘slechts’ 50 personen om per jaar, een sterk contrast met de jaren 1970 tot 1990. Toen stierven er jaarlijks gemiddeld 150 mensen door terrorisme.

Wat we ook wel eens vergeten is dat de meeste slachtoffers van terrorisme vallen in het Midden-Oosten en Afrika. ‘Laten we dus niet vergeten dat blinde terreur wereldwijd zowel moslim (95 %) als niet-moslim (5 %) slachtoffers maakt’. The Huffinton Post tekende in samenwerking met Statista een grafiek uit, waaruit blijkt dat tussen 2001 en 2014 Irak het grootste aantal slachtoffers kende door aanvallen van terroristen. Meer dan 40.000 mensen werden in die periode gedood. Wereldwijd werden in diezelfde periode 100.000 mensen gedood door terrorisme, waarvan 420 in West-Europa.

Normalisering van het bedreigingsgevoel?

Tijdens de industriële revolutie kwam het meermaals tot protesten omdat mensen, jong en oud, de dood vonden tijdens het verrichten van hun arbeid. Een strijd die vele decennia heeft gewoed en vandaag de dag ontstaan er nog maar weinig protesten als er iemand zijn leven laat op de werkvloer. Net zoals er een bepaalde acceptatie is ontstaan omtrent het aantal verkeersslachtoffers, kankergevallen of aantal doden per jaar in ons land.

Tijdens de grote oorlogen emigreerden er wel wat (Belgische) mensen maar het leeuwendeel bleef waar het zat. Daar waar de bommen vielen, waar slachtoffers werden gemaakt. Mannen gingen naar het front en vrouwen betoogden in de straten van Antwerpen en Gent, en gingen daar letterlijk het gevecht aan voor een brood. Het gevecht met de schaarste maar ook de dagelijkse slachtoffers die de oorlog maakte. Maar toch bleef men daar wonen, omdat men de oorlog op een gegeven moment als een ‘normaal’ onderdeel van het leven was gaan beschouwen.

De VS heeft zijn ‘aanvalsmissie’ tegen en in Irak beëindigd in het jaar 2010. Barack Obama kwam zijn verkiezingsbelofte na en noemde in zijn Witte-Huis-toespraak de ruim 4700 doden die vielen aan Amerikaanse zijde. Maar wat hij kennelijk ‘vergat’ te vermelden die dag, is dat er bijna 1,4 miljoen Irakese doden gevallen zijn, die direct toe te schrijven zijn aan het geweld dat de VS in Irak teweegbracht. Er ging geen dag voorbij of er werd melding gemaakt van tientallen doden in de stad baghdad. Zelfs na het beëindigen van de oorlog in Irak bleef de oorlog haar tol eisen. In 2016 eiste een bomaanslag nog het leven van 292 onschuldige mensen. Toch wonen er naar schatting nog steeds 7.7 miljoen mensen. Dat zijn er een miljoen meer dan in Vlaanderen, die op regelmatige basis met terrorisme te maken hebben en toch blijven ze daar wonen. Ook voor hen is deze waanzin een deel van het leven geworden.

Terrorisme is van alle tijden en gaat nooit meer weg

De getallen bewijzen het: terrorisme is van alle tijden en gaat nooit meer weg. Langs de ene kant heb je een wapenwedloop die maar niet lijkt te stoppen. België koopt voor meer dan 20 miljard euro wapentuig en Trump verkoopt aan de sponsors van het terrorisme voor 1100 miljard dollar wapens. Aan de andere kant heb je zieke geesten die via het slechtere knip –en plakwerk spijkerbommen in elkaar kunnen flansen voor slechts luttele euro’s en de uitkomst is overal hetzelfde: mensen sterven, onschuldigen sterven.

Nadat aanslagen in Wet-Europa een nieuw laagtepunt hadden bereikt eind jaren 90 was er een soort van normalisatie ontstaan. De paar aanslagen per jaar, die ‘slechts’ een paar dodelijke slachtoffers kenden, lokten geen collectieve verontwaardiging meer uit. De recente aanslagen doen dat ook steeds minder en minder. ‘Je suis Charlie’ is nu geen ‘Je suis Manchester’ meer.

Ik vraag het mij dus af, gaan we op een gegeven moment, net zoals we dat deden bij arbeidsongevallen, verkeersdoden en andere mensen die dagelijks sterven ten gevolge van zaken die eigenlijk niet kunnen, een punt bereiken waarop we leren leven met deze waanzin? Waarop ook dit maatschappelijk niet aanvaard, maar wel als een onderdeel van het leven beschouwd zal worden.

Spread the love
  • 104
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    104
    Shares

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.