Waar is de neutraliteit van het centrum gebleven?

Tot voor kort was ik een buitenbeentje en dat was ik al geruime tijd. Enkele decennia lang zelf. Toen een deel van Antwerpen tegen migranten kleurde, bevond ik mij in de meerderheid die iets anders kleurde. De kleur van verdraagzaamheid. Tegelijkertijd bevond ik mij ook in de minderheid die zich in woord en daad verzette tegen dat anti-migranten discours.

Het is dan ook wie ik ben. Staan voor waarin ik geloof.

En ik geloof al lang in hét links zijn, en de vrienden die mij al wat langer kennen dan vandaag die weten dat ook. Die herinneren zich ongetwijfeld hoe ik toen al ging betogen voor verdraagzaamheid, en andere linkse dingen. Tegen raketten, oorlog en andere rechtse dingen.

De jaren verstreken en dat anti-migranten discours verdween. En ik, wel ja ik bleef dat buitenbeentje. Maar vandaag ben ik dat niet meer. Neen. Vandaag ben ik iets anders. Net zoals ook jij iets anders bent geworden.

Tot voor kort kon jij een voorstander zijn van een migratiestop en tegelijkertijd denken dat de Panamapapers en andere belasting ontduikende leaks schandalig waren. Op sommige maatschappelijke punten koos je dus rechts(er) en op andere links(er). Het maakte van jouw, toen op dat moment, een centrum iemand. Met de nadruk op maakte, want die luxe heb je vandaag de dag niet meer.

Neen. Die kans is verdwenen. Het centrum is niet langer.

Daar waar je vroeger enkel één keer om de zoveel jaren moest kiezen tussen links, rechts of het centrum is vandaag de dag die laatste keuze verdwenen. Sterker nog, alle dagen moet je kiezen tussen rechts of links. Er gaat werkelijk geen dag voorbij of er is wel ergens een politieke rel die wordt uitgespeeld door die gedachte.

Het valt niet te ontkennen. Werkelijk elke beslissing, of wat dan ook, draait daar rond.

En dat maakt van mij geen buitenbeentje meer, maar voor sommigen een regelrechte vijand. Vrienden die mij al jaren kennen voor wie ik ben, die namen afscheid. Familie ook. Allemaal zullen ze het waarschijnlijk wel op mij steken alhoewel ik het steek op die anderen.

Die anderen die ervoor gezorgd hebben dat die kans op een keuze voor het centrum is verdwenen. Die ervoor gezorgd hebben dat iedereen een buitenbeentje aan het worden is en dat we stilaan allemaal rechtlijnig tegenover elkaar staan. Alle dagen opnieuw. Sommigen links, anderen rechts, zelfs al ben je nog steeds tegen die belastingontduiking, je moet en zal rechts zijn. Je zal dat ook (moeten) verkondigen. En je doet dat ook.

Voor mij is het heel simpel. Ik blijf staan waar ik al decennia lang sta. Links dus, en ik speel het spel mee.

Want in de font is er een wezenlijk verschil tussen links en rechts. Links verdeeld de gecreëerde welvaart onder de gewone mensen, rechts gaat voor Panama herverdeling(en). Links probeert voor elkaar te zorgen, rechts zegt dat het ieder voor zich is.

Er is dan ook niets in rechts waarin ik mijzelf kan terugvinden. Niets.

Als er nu één grote realisatie was waar partijen, en politici, die de voorbije decennia aan politiek hebben gedaan trots op mochten zijn, dan was het dat centrum gegeven. Die kans op een soort van neutraliteit, nadat je de linkse en rechtse standpunten die je wel bevielen zelf optelde. De grootste ‘realisatie’ van deze regering is dat ze dat op enkele jaren tijd in de vergeetput wist te smijten.

En of je daar dan trots op kan zijn is maar de vraag. Ik als links mens alvast niet. 🙂

Spread the love
  • 47
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    47
    Shares

Geef een reactie