Jambon: het kind van de rekening wegens uitblijven broodnodige verandering

Eerst en vooral: “Van mij mag deze regering vallen en daarmee de rekening gepresenteerd krijgen van haar asociale afbraakbeleid. En dat nog liever gisteren dan vandaag.” Maar wie denkt dat de mogelijke miskleunen in dit dossier niet zouden gebeuren onder de vleugels van een andere coalitie, die zit zichzelf voor te liegen.

Het falen in dit dossier, en de uiteindelijke uitkomst ervan, is gewoonweg een zoveelste bewijs dat de manier waarop onze heren en dames ministers aan politiek doen, niet werkt. En dan heb ik het over hen allemaal.

Want wat doet een minister eigenlijk?

Welnu, vandaag had ik het genoegen om te kunnen praten met iemand die gedurende enkele maanden één van onze ministers heeft kunnen volgen tijdens vergaderingen enzo. De beschrijving van die ervaring was eigenlijk simpel. Minister komt binnen en vraagt: “Waarover gaat het juist?” Een team van experten schetst de situatie en legt de focus op wat hij, of zij, moet gaan vertellen voor de camera. Et voila. Zover reikt dan soms de kennis van onze minister die wij het hoge woord zien voeren in de media.

Op die manier hoeft er niemand te verschieten dat ministers nadien geconfronteerd worden met fouten, waar ze dan waarschijnlijk zelf niet eens het bestaan van wisten. Het erge aan de zaak is wel dat, zoals nu het geval is, die manier van werken soms mensenlevens kost.

En dan vind ik dat de tijd gekomen is om als burgers stop te zeggen en echte verandering te vragen. Dit mogen wij als samenleving immers niet langer tolereren.

Want Jambon is nu minister van binnenlandse zaken maar dat had evengoed onderwijs, financiën of justitie kunnen zijn. Op basis van welke competenties en andere merites denken de heren en dames dat zij alle aspecten van het politieke spectrum beheersen? En moeten wij het nog langer normaal vinden dat een deel van politiekers hun job bestaat uit het fungeren als overbetaalde buiksprekers, met alle gevolgen vandien?

Neen is het antwoord en het beste bewijs werd vandaag geleverd.

Jambon en Geens hebben hun ontslag aangeboden aan de verkeerde persoon godbetert. Aan de Waalse premier Michel daar waar ze dat bij de koning hadden moeten doen. Oh de ironie. Vergelijk het met ne kleine die als straf spruiten moet gaan halen in de winkel en een bakkerij binnenstapt met de vraag: “Een halve kilo spruiten aub.” Die weet ook dat hij vanavond geen spruiten zal moeten eten op die manier.

Alleen krijgt die dan thuis misschien wat billenklets naderhand.

Dus moeten Jambon en Geens hun ontslag krijgen van mij? Neen. Zou het mooi meegenomen zijn als deze regering zou vallen? Ja. Maar als ze zou vallen, dan hoop ik alvast één ding: “Dat we opnieuw enkele honderden dagen zonder zitten, en dat we de tijd ertussen gebruiken om de rechten en plichten van onze politiekers te herdefiniëren.”

Want dat, beste mensen, is volgens mij hoog tijd.

Oh ja, wie na vandaag wél zijn ontslag moet krijgen dat is het heerschap in de tweet die bovenaan deze blogpost prijkt. Niet enkel lijkt hij heel de situatie behoorlijk amusant te vinden, hij vindt het ook een uitgelezen moment om daar met smiley faces over te berichten.

Misschien kan Geens ‘zijn’ fouten rechtzetten en alvast beginnen met dhr De Roover op te pakken?!

Spread the love
  • 138
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    139
    Shares

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.