Je suis (ich bin)

Eerst en vooral ook een mea culpa van mijn kant. Het ontbreekt me de laatste weken aan tijd om onderbouwde stukken te schrijven. Ik moet het stellen met af en toe een opinie. Sociaal overleg vreet nu eenmaal tijd in voorbereiding, onderhandeling en het bijwerken van teksten na de onderhandeling.

Maar je suis dus…

Wat kreeg ik bergen kritiek toen ik vlak na de Charlie Hebdo feiten schreef: “Vous n’êtes pas Charlie”. Kritiek omdat ik schreef dat de recuperatie beschamend was. Elke vorm van nuance, die altijd nodig is op momenten dat onze ergste nachtmerries worden overtroffen, was nog maar eens verdwenen.

En nu recent: Keulen.

Ik roep even wat hulp in van vrienden, als u dat niet erg vindt. Zo schreef Jan Blommaert de volgende samenvatting, en conclusie, van de feiten:

“De politie heeft tot nu toe meer dan driehonderd mensen ondervraagd met betrekking tot de aanrandingen. Daarnaast is meer dan 590 uur aan videomateriaal in beslag genomen en werden via telefoongegevens 1,1 miljoen bewegingspatronen geanalyseerd,”

De Duitse politie heeft letterlijk onder elke steen gekeken in haar zoektocht naar de daders van de “aanrandingsrazzia” met ruim duizend slachtoffers tijdens ouderjaarsnacht in Keulen. Haar bevindingen zijn dan ook moeilijk onderuit te halen, durven we aannemen.

Dat gigantische onderzoek resulteerde in 58 verdachten waarvan er welgeteld drie (3) afkomstig zijn uit een oorlogsgebied. De overgrote meerderheid van de daders behoort tot plaatselijke benden die al bij de politie bekend waren. Hen hoort een gepaste straf toe.

Maar om het met Karl van den Broeck te zeggen: de Syrische en Irakese vluchtelingen die collectief werden beschuldigd en gestigmatiseerd hebben wellicht geen recht op antwoord, dus moeten wij het in hun plaats doen.

Media: schaam U.

Touché Jan. En Chapeau Bart Eeckhout voor uw stukje zelfreflectie en de moed om mea culpa te slaan als journalist die zich liet meeslepen in de, blijkbaar onstopbare, golf van recuperatie. En aan alle mensen die nu opnieuw de recuperatie op gang willen trekken zeg ik alvast het volgende: “Diegene die toen in de vloedgolf aan verwensingen weigerden te verdrinken, die zitten heus niet te gloriëren, het vingertje verwijzend klaar, met de volgende woorden op hun lippen: Ik heb het u toch gezegd!”

Neen, die mensen zien wat er bezig is, én beseffen dat we er bijlange nog niet zijn.

De reactie van Jonas Van Vossele is er bijvoorbeeld mot op: “Maar nog steeds blijven ze – de media dus – dat cijfer van 400-500 feiten van “seksueel geweld” gebruiken zonder erbij te vermelden dat het in de overgrote meerderheid van die gevallen gaat om aangifte van seksuele belediging”.

En opnieuw moet ik de recuperatie massa teleurstellen. Jonas probeert hier niets te minimaliseren want wat er gebeurde valt niet te minimaliseren. Het enige wat hij probeert te doen is correct te zijn in de weergave van de feiten.

Dus staan we opnieuw op een ‘Je suis’ tweesprong. Met de keuze of we gaan voor de volle pot, of content zijn met halfslachtige rechtzettingen. Ik kan u mijn keuze alvast opnieuw meegeven. Ik ga de vloedgolf opnieuw in de ogen kijken, en weigeren om te verdrinken.

Je suis…Ich bin…

Spread the love
  • 19
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    19
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.