#JeSuisEskimo (over Fouad Belkacem)

Ik heb geen dubbele nationaliteit, al zou ik dat wel willen. Een beetje Cuba met een vleugje Curaçao, dat lijkt me wel wat. Het eerste ideologisch, het tweede om mij naar toe te sturen als ik het hier wat uithang. Oh ja, nu we toch bezig zijn, geef me maar een beetje Eskimo ook.

Watblieft? Er bestaat geen Eskimoië of Eskimoland? Allez vooruit dan, muggenzifters. Inuit, Kalaalit of Yupik dan. Djuu, ik zal moeten kiezen. Maar eerst zal ik moeten bekijken, hoe ik daar aan geraak?

Nationaliteit

Nationaliteit duidt de relatie aan tussen een individu en een staat, cultuur of loyaliteit. Nationaliteit heeft een tweeledige betekenis:

  1. Het bezit van het staatsburgerschap van een land of meer landen;
  2. Het op grond van herkomst of afstamming behoren tot een bepaald etniciteit en (indien aanwezig) de natie; nationaliteit staat in deze definitie los van het staatsburgerschap.

De wetgeving omtrent de Belgische nationaliteit is oorspronkelijk gebaseerd op het jus sanguinis-principe (zoals in het grootste deel van de wereld) maar kreeg in de loop der tijd ook mogelijkheden volgens het jus soli-principe. Iedereen met de Belgische nationaliteit is ook een Europees burger.

  • Jus sanguinis (ook ius sanguinis of Jure sanguinis) is een Latijnse uitdrukking die “het recht van het bloed” betekent. Hiermee wordt een rechtsprincipe aangeduid volgens welke men aan het bloed aanspraken op een bepaalde nationaliteit, die van een ouder of voorouder, ontleent.
  • Jus soli (ook ius soli of ius loci) is een Latijnse uitdrukking die “het recht van de grond” betekent. Jus soli is een rechtsbeginsel op grond waarvan de nationaliteit van een persoon wordt bepaald door de plaats waar hij of zij is geboren.

Staatsburgerschap kan worden beschreven als de status waarmee iemand volwaardig lid is van een politieke gemeenschap met alle rechten, plichten en privileges van dien.

Een nationaliteit verkrijgen

Mijn ouders hebben mij ooit ingeschreven voor een zwemwedstrijd, welke ik uiteraard heb gewonnen. En dat was het zowat qua inspanning dat ik heb moeten leveren om mijn nationaliteit te vergaren.

Anderen moeten duizenden kilometers wandelen, Jan en alleman achterlaten, hier van alles en nog wat in orde brengen en zich vervolgens een leven lang bewijzen dat we ze terecht Belg noemen.

Naar inspanning toe durf ik zeggen dat zij meer recht hebben op de Belgische nationaliteit dan ik. Zij hebben er tenminste iets voor gedaan, om dat te verkrijgen.

Naar inspanning toe durf ik zeggen dat zij meer recht hebben op de Belgische nationaliteit dan ik

En als anderen de Belgische nationaliteit krijgen, dan bestaat de kans dat gezinsleden die ook krijgen.

Opnieuw hetzelfde, iemand heeft daar wel degelijk inspanningen moeten voor leveren. En allemaal hebben ze hun zwemwedstrijd gewonnen, alleen stapten sommigen een minder goed stuk van onze wereld binnen.

Wat is dat: een dubbele nationaliteit

Een persoon kan de dubbele nationaliteit of zelfs meer nationaliteiten bezitten.

Er bestaan drie categorieën:

  1. Belgen die een vreemde nationaliteit van rechtswege bezitten. Tot die categorieën behoren bijvoorbeeld kinderen uit gemengde huwelijken die bij de geboorte zowel de nationaliteit van hun Belgische ouder als de vreemde nationaliteit van hun andere ouder bezitten.
  2. Belgen die, sinds de invoering van de mogelijkheid van de dubbele nationaliteit vanaf 9 juni 2007, door de wet van 27 december 2006, de Belgische nationaliteit niet langer verliezen als gevolg van de vrijwillige verkrijging van een vreemde nationaliteit.
  3. Vreemdelingen die vrijwillig de Belgische nationaliteit hebben verkregen en die hun oorspronkelijke nationaliteit behouden.

Hoeveel Belgen hebben een dubbele nationaliteit?

Belgen die voor 19 mei 2008 een andere nationaliteit aannamen, verloren automatisch de Belgische. In de Senaat vonden ze dat een “discriminatie” en ze boden de mogelijkheid aan deze Belgen om ook hun Belgische nationaliteit te behouden. Dat deden tot juni in 2011 slechts 27 personen, van wie 8 uit Kaapverdië. De anderen komen uit allerlei andere landen.

Dat deden tot juni in 2011 slechts 27 personen, van wie 8 uit Kaapverdië.

Ik weet het, dat aantal is belachelijk laag en fout. Maar er is ook zoiets als de realiteit. De enigen die daar over juiste cijfers beschikken zijn de landen van herkomst, maar de kans dat die zullen meewerken aan het afschaffen van de dubbele nationaliteit is dus klein.

Waarom kiezen voor een dubbele nationaliteit?

Er zullen legio redenen zijn, maar ik geef er alvast één: Het is praktisch makkelijker als je uw ‘tweede’ land wil bezoeken.

Waarom niet één van de twee nationaliteiten afgeven?

Bon. Kort en simpel. Dat gaat niet als Algerijn, Turk en Marokkaan, want Algerije, Turkije en Marokko laten dat immers gewoonweg niet toe.

Als emigratieland is Marokko gul met het toekennen van de nationaliteit aan afstammelingen van uitgeweken onderdanen. Deze gaat niet verloren als de betrokkene een andere nationaliteit verwerft, maar de Code de la Nationalité Marocaine laat in dat geval toe om afstand te doen en legt het zelfs op als een Marokkaan in een derde land een publieke functie opneemt. In de praktijk blijven deze bepalingen eerder dode letter. Afstand doen wordt ontmoedigd door de wetgeving, die onder meer uitsluit dat niet-Marokkanen onroerend goed zouden erven van Marokkanen.

Afstand doen wordt ontmoedigd door de wetgeving, die onder meer uitsluit dat niet-Marokkanen onroerend goed zouden erven van Marokkanen.

Ondanks het bezit van de dubbele nationaliteit kan het afleveren van paspoorten en visa problemen opleveren doordat bijkomende voorwaarden worden gesteld, zoals het voldoen aan de Marokkaanse namenlijst.

En als niet niet-Marokkaan, met Marokkaanse roots, op bezoek gaan in Marokko? Vraag het hen eens, of dat makkelijk is.

Kiezen én behouden is dus veelal louter een praktische keuze.

De nationaliteit afpakken dan maar!

Uitreksel van op dekamer.be:

De vervallenverklaring van de Belgische nationaliteit is sedert 1934 een regel die toelaat om iedere Belg van vreemde oorsprong die ernstig is tekortgeschoten in zijn verplichtingen als Belgisch burger, voorgoed uit onze samenleving te verwijderen. Het gaat dus om een ingrijpende maatregel ter bescherming van de gemeenschap op grond van feiten waarvan het bewijs onbetwistbaar is geleverd, wat het geval is met een definitieve strafrechtelijke veroordeling.

De wettelijke omschrijving in artikel 23 van het Wetboek van de Belgische nationaliteit heeft een algemene draagwijdte en is bijgevolg toepasselijk op een veelheid van gedragingen.

Een goede definitie is te vinden in het arrest 85/2009 van 14 mei 2009 van het Grondwettelijk Hof: “De vervallenverklaring van de nationaliteit maakt het mogelijk die Belgen die door hun gedrag tonen dat zij de fundamentele regels van het samenleven niet aanvaarden en ernstig afbreuk doen aan de rechten en vrijheden van hun medeburgers, van de nationale gemeenschap uit te sluiten.” De vervallenverklaring van de Belgische nationaliteit is een uitzonderlijke maatregel die in ons land decennialang niet is toegepast. Slechts de voorbije jaren zijn een aantal arresten uitgesproken voor terroristische misdrijven en voor fraude.

Was Belkacem een precedent: NEEN!

Tot 2011 verloren acht onmensen hun Belgische nationaliteit.

Het gaat over vier terroristen (twee Marokkanen en twee Tunesiërs) en over een Bhutanees, een Albanees, een Thaise en een Serviër die met valse stukken Belg geworden waren. De beruchtste zaak is die van Tarek Maaroufi , die op 26 januari 2009 zijn Belgische nationaliteit verloor. Hij was liefst drie keer voor terrorisme veroordeeld in Brussel. Hij werd teruggestuurd naar Tunesië en daar als een held onthaald. Alle dossiers dateren van na 2005.

Tot 2011 verloren acht onmensen hun Belgische nationaliteit.

Enkele voorbeelden voor diegenen die wat onderzoek willen doen:

  • Hof van Beroep te Antwerpen: arrest van 18 november 2010 ten aanzien van een man van Marokkaanse oorsprong geboren in 1987, veroordeeld in Marokko voor terrorisme, die misbruik maakte van zijn Belgische identiteit om criminele handelingen te verrichten in België en in Marokko. –
  • arrest van 26 januari 2009 ten aanzien van een man van Tunesische oorsprong geboren in 1965
  • arrest van 7 januari 2010 ten aanzien van een man van Marokkaanse oorsprong geboren in 1977.
  • Hof van Beroep te Gent: drie arresten wegens het plegen van fraude die van doorslaggevend belang was bij het toekennen van de Belgische nationaliteit:
  • arrest van 11 december 2008 ten aanzien van een man van Bhutanese oorsprong geboren in 1972, die zijn aan- vraag had ingediend onder de naam van een Nepalees wiens verblijfsvergunning hij had “gekocht”;
  • arrest van 5 februari 2009 ten aanzien van een man van Albanese oorsprong geboren in 1968, die bij zijn aan- vraag gebruik maakte van een akte van bekendheid met een valse Kosovaarse naam waarmee hij als vluchteling een verblijfsvergunning bekwam;
  • arrest van 4 juni 2009 ten aanzien van een vrouw van Thaise oorsprong geboren in 1961, die een aanvraag had ingediend op grond van huwelijk met een Belg maar daar- bij verzweeg dat haar echtscheiding reeds was uitgesproken door een andere rechtbank dan die van haar woonplaats.

Waarom bij Belkacem?

Tussen 2004 en 2011 kwamen er uit de volgende landen verzoeken tot uitlevering: Turkijke (63 verzoeken om uitlevering), Zwitserland (56), Rusland (40), Marokko (31) en Albanië (32). Het gaat daarbij nooit om Belgen, want België levert geen eigen onderdanen uit. Dat is dan ook ineens de reden die men gebruikt waarom Fouad Belkacem eerst zijn Belgische nationaliteit moet verliezen als België hem wil uitleveren aan Marokko om daar een straf voor drugshandel uit te zitten.

Bovendien heeft hij een indrukwekkend, is dat eigenlijk wel een juiste benaming, strafblad. Hij is 27 keer veroordeeld door een politierechtbank en 9 keer door de correctionele rechtbank. De feiten gaan van diefstal met geweld over inbraken, opzettelijke slagen en verwondingen, bedreigingen, vernielingen, weerspannigheid, smaad, verkeersinbreuken, belaging van politici met racistisch oogmerk, aanzetten tot discriminatie, haat en geweld jegens niet-moslims op grond van hun geloof en, niet het minst, terrorisme.

De juiste straf?

Ik vind van wel, anderen van niet. In elke discussie zitten er waarheden. Misschien kan hij voor zijn drugsveroordeling veroordeeld worden in Marokko en daarna terugkomen naar België voor zijn strafbepaling hier.

Het zijn al lange, interessante discussies geweest waarbij ik topargumenten heb gelezen langs beide kanten: pro en contra de strafmaat.

Momenteel valt het verdict dan een beetje binnen de semantiek. Denk ik?

Waarom (nog) niet bij Belgen?

Omdat je dan staatloos bent en dat wettelijk gezien verboden is.

Onmensen en mensen

Dat is hoe ik mensen opdeel, tot daar en niet verder. Ik vind Belkacem een onmens, net zoals ik die van schuld&vrienden een onmens vind. Persoonlijk heb ik dan ook geen probleem met de straf van Belkacem en mag men liever vandaag dan morgen, eenzelfde straf geven aan die van scheld&vrienden.

Sommigen vroegen mij: “Wat met Dutroux?” Welnu, van mij mogen ze die eenzaam laten ouder worden tot het eind der dagen. Die mag niet de gelegenheid krijgen om de ziekte die in zijn hoofd zit verder te verspreiden onder andere mensen. En dus ja, van mij mag Belkacem daar een cel naast krijgen. Want ook die zijn ideeën mogen geen plaats en ruimte krijgen om te groeien. En zet die van schild&blinden er ook maar naast.

Het mag.

Voorstel (opgepast: humor!)

We kopen ergens een grote stuk grond, bij voorkeur in een Afrikaans land. We noemen dat stuk land ‘Vluchtië’, of zoiets. Onmensen die hier haat prediken pakken we alles af. We geven ze wel de nieuwste Iphone mee en geven ze vijf minuten om de kaart van buiten te leren.

Dan laten we ze los, en begeleiden hen op de weg naar hun nieuwe bestemming. Ze mogen alles doen om te overleven, behalve datgene dat ze zelf hebben liggen veroordelen.

De Middellandse zee moeten ze oversteken in een gammel bootje en als ze eenmaal aankomen in het beloofde land Vluchtië, awel, dan sluiten we ze op.

Maar dat gaan we niet op voorhand vertellen natuurlijk.

Oh ja, dat brengt mij terug bij het begin van deze blogpost: de Eskimo’s. Wat een schande dat die nog geen eigen land hebben. Hasta la Eskimonië siempre!

#JeSuisEskimo

Spread the love
  • 21
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    21
    Shares
Tagged:

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.