#JeSuisSpandoek

Jason Voorhees haalde eindelijk nog eens de voorpagina’s, jammer genoeg niet voor het elfde deel van friday the 13th aan te kondigen, al is er sinds gisteren wel food for tought.

Maar tien keer dus stond Jason al eens afgebeeld op een filmposter en die poster hing telkens in het straatbeeld. Nog niet één keer werd hij dus verbonden, of toch niet dat ik me weet te herinneren. En toegegeven, het is niet dat hij dan altijd een hoofd met zich meedroeg, en al zeker niet zoals Evelyn op de nacht dat zij uit haar graf kwam, maar toch.

Horror posters dragen dat nu eenmaal in zich mee van expliciet te zijn én erover gaan. Iedereen herinnert zich nog Jaws en slechts weinigen zullen daar nog nooit aan gedacht hebben plonzend in één of andere oceaan. Al die poster proberen hetzelfde te doen, te shockeren dus. Van Children of the Corn, naar Chuky, met of zonder schaar, en meer recenter Coven of Saw. Bij die laatste kan je trouwens kiezen of je gaat voor afgehakte armen, hoofden of uitgetrokken tanden, netjes verzameld aan een koordje.

En nogmaals, al die filmposters verschenen in het straatbeeld.

Maar gisteren verscheen Jason dus op Sclessin. Als fervent horror kijker was ik aangenaam verrast door de kwaliteit van het spandoek en als voetbalsupporter legde ik direct de link met de rivaliteit tussen beide teams, alsook wat de thuisploeg voor het hoofdpersonage – sublieme woordspeling van mezelf – allemaal heeft gedaan. Ik begreep, en begrijp, ook hun woede. Zij voelen zich verraden, geschoffeerd. Zij voelen zich als supporter te kakken gezet.

Maar toegegeven, het was een ferme uithaal.

Echter, wat ik daar dus helemaal niet in zag was de vergelijking die prompt werd gemaakt met IS. Ik viel bijna uit mijn zetel toen ik dat hoorde. Serieus, IS?! Verwachten die commentatoren nu echt dat er straks tientallen thuissupporters het veld bestormen, met machetes, en hoofden beginnen afhakken? Je moet toch al een serieus stuk relativeringsvermogen missen om die lijn te kunnen, durven zelfs, trekken.

De sociale media knalde als het ware uiteen.

Charlie Hebdo werd opgerakeld. “Vrijheid van meningsuiting, waar is ze nu?”, vulde twitterlijnen en facebookpagina’s. Een schande, er zwaar over, degoutant. Dat waren de antwoorden die veelal volgden. Maar ik, ik begreep er geen jota van. Vanwaar komen toch al die vergelijkingen met IS & co?

En dan keerde het verhaal plots. Het ging niet langer om IS en het hoofd op de TIFO, maar wel om al die kinderen in dat stadion.

Mijn verbazing werd nog groter. Zoals ik al zei, die posters hebben allemaal in het straatbeeld gehangen. Stel dat er morgen toch een elfde Jason film komt, gaan we dan die filmposter verbieden? En wat doen ouders voortaan met hun dagelijkse krant. Verstoppen ze die telkens er een onthoofding van IS in staat, of als er foto’s te zien zijn van executies zoals #JeSuisAchmed. Geheid voorpaginamateriaal, ja toch? En gaat voortaan het nieuws af bij het zien van zoveel geweld? Want dat is allemaal echt, zoveel keer erger dan een TIFO of eender welke andere afbeelding. Hoeveel Belgen, die de editie van Charlie Hebdo kochten, verstopten het blad opdat hun kinderen dat niet zouden kunnen zien?

Kijk, ik ben al lang voetbalsupporter en begrijp de consternatie, maar ik vind de reacties fel overdreven. Graag geef ik ter verduidelijking ook twee voorbeelden die ik zelf meemaakte.

1. …. U moeder is een hoer!

Al weken aan een stuk werd dit op alle Belgische voetbalvelden gezongen richting een bepaalde speler. Toen het moment was aangebroken dat zijn ploeg zou afzakken naar het Bosuilstadion werd er op voorhand al verscherpt gereageerd. Als het zou gezongen worden, dan werd de match stil gelegd, een 0-5 forfaitscore zou het logische gevolg zijn.

Bij het eerste balcontact van de speler begonnen al supporters luidkeels te zingen en afsluitend klonk de zin: “… U vader is nen travestiet!”

Hilariteit alom op de tribunes, de speler in kwestie begreep er niets van en de scheidsrechter nog minder.

2. Oerwoudgeluiden

Toen Beveren nog gewoon KSK Beveren noemde speelden ze op een gegeven moment met 10 talentvolle Ivorianen en één witte melkfles. Regelmatig werden, in gans België, oerwoudgeluiden gemaakt toen die talentjes aan de bal kwamen. KSK Beveren kreeg de aftrap op den Bosuil, het balletje ging vlot rond, tot het bij die ene witte speler kwam. Op dat moment veerde iedereen recht op de tribunes en scandeerde: “Oe, oe, oe,…”

Opnieuw plat van het lachen, hilariteit alom en spelers en scheidsrechter die er niets van begrepen.

Maar de vraag die nooit werd gesteld is waarom dat wel kon, en dat andere niet. Het antwoord is simpel want het debat werd gestart en sommige zaken zijn nu zodanig ingeburgerd dat zulke uitlatingen gewoonweg not done zijn.

Maar weet je wat ook totaal not done is? Dat is oproepen als commentator om die mensen van het spandoek dan maar ineens een stadionverbod aan te smeren. Want zoiets verkondigen, in één van de meest beladen wedstrijden die ons land kent, dat is eigenlijk zeggen dat je er zelf geen bal van begrepen hebt.

En weet je wat ook not done is? Dat is die rode kaart. Want dan heb je er als scheidsrechter ook geen bal van begrepen.

In een FA cup-weekend, waar opnieuw helden werden gesmeed, jongens nog maar eens mannen werden en waar gestreden werd voor elke meter gras, bij ons moeten vaststellen dat voetbal niet langer emotie mag zijn, dat is ook not done.

Een commentator heeft dat recht niet om zulke zaken te verkondigen, een scheidsrechter moet daar boven staan en net zoals bij alle voorgaande feiten moet de discussie nu maar grenzen bepalen.

En tot dan: #JeSuisSpandoek

Spread the love
  • 429
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    429
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.