Leve zwarte piet. Fuck de witte lul!

Je kan er je klok op gelijk zetten. Elk jaar hetzelfde gezeik. Over een oude vent, met grijze baard en in zijn zog een legertje zwarte pieten. Die laatste dienen het systeem van de vrijgevigheid. Want zonder pieten geen herverdeling van de welvaart naar al die brave kindertjes. Cadeaus moeten geleverd worden en pieten moeten daarvoor door de schouw. Nooit begrepen hoe die mijn eerste tien levensjaren tot bij ons geraakte. Wij hadden geen schouw in onze wolkenkrabber van 16 hoog. En op het derde was er zelfs van een dak geen sprake. Het glas melk en de wortel in de schoen deden blijkbaar wonderen voor die ouwe knar. Tot één van die wortelen de dag nadien gewoon terug opdook in de ijskast. “Godverdomme, wat is dat hier?!” Familiemeeting en de waarheid kwam aan het licht: “Zoonlief er is geen Sint en er zijn geen pieten. Het is een verhaaltje. Meer niet.”

“Jamaar, oh, hee, wacht eens effe. En mijn cadeaus dan?!”

“Die krijg je nog want de zus gaat die ook nog krijgen. Tot ze zo oud is als jij en we het haar ook zullen vertellen.”

“Wacht daar dan nog maar effe mee”, grapte ik nog. Verhaaltje of niet, de cadeautjes bleven stromen en het snoepgoed groeide. Iedereen content.

Je kan er je klok op gelijk zetten. Elk jaar hetzelfde gezeik. Over een stel oude venten, met of zonder grijze baard. En in hun zog een legertje witte lullen. Die laatste dienen het systeem van het egoïsme. Want zonder die lullen geen herverdeling van de welvaart naar die enkele oude venten. Cadeaus moeten geleverd worden en de lullen moeten daarvoor enkel lullen. Niet door de schouw. Maar gewoon op radio, tv en in de kranten. Nooit begrepen hoe dat gelul na mijn tienerjaren tot bij ons geraakte. Waarom dat gelul noodzakelijk was in onze wolkenkrabber van 16 hoog. Laat staan op het derde verdiep. Het glas melk en de wortel denden blijkbaar wonderen voor die oude venten. De dag nadien stonden beiden immers gewoon opnieuw te koop. De prijs echter, die was maal twee. En zelfs al onze schoenen waren gestolen. Ook al hadden we maar één schoen gezet. Allemaal waren ze weg en tot onze grote verbijstering waren ook zij te koop gezet. Maal drie ging zelfs die prijs!  “Godverdomme, wat is dat hier?!” Familiemeeting en de waarheid kwam aan het licht: “Zoonlief dat stel oude venten en die witte lullen bestaan wel degelijk. Het is geen verhaaltje. Echt niet.”

“Jamaar, oh, hee, wacht eens effe. En mijn cadeaus dan?!”

“Die zal je voortaan moeten afgeven. En de zus die van haar ook.”

“En daar mag je niet mee wachten”, grapte één van die witte lullen nog. Verhaaltje of niet, de cadeautjes moeten blijven stromen en het snoepgoed moet blijven groeien. Enkel zo blijven de oude venten content.

“De moraal van het verhaal vraagt u?” Ik zal nooit begrijpen waarom zoveel mensen zich zo druk maken om het verhaaltje van de Sint en zijn zwarte pieten maar apathisch blijven voor de realiteit van de oude venten en hun legertje witte lullen. Maar hey, misschien is dat wel omdat we die tweede verkiezen en die eerste niet.

Spread the love
  • 199
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    199
    Shares

Geef een reactie