Mijn luidste COYR ooit en niemand die hem hoorde

Dinsdagmiddag, 14 uur. Ik heb een meeting tot 18u00. Voorbereid als ik ben heb ik mijn data opgezet en ligt de smartphone netjes voor mij op tafel. In het zicht natuurlijk.

FUCK! Fuck, fuck, fuck.

Enkele kilometers verder geeft dé ploeg van ’t stad een persconferentie. Iedereen snakt naar nieuws. Over trainers, spelers, het stadion,… Namen als Bob Peeters of Trond Sollied circuleren. Nee toch. Het zal toch niet waar zijn. En ik zit in een meeting.

14:00:01

Fuck, nog altijd geen nieuws. Ik zie wel reacties verschijnen die ons veel succes wensen met Bob. Beetje lacherig allemaal. Ook naast mij zit er een voetbalfan met een grote smile op zijn aangezicht.

Dan springt uit het niets de messenger op. Een vriend, Standard Luik supporter, typt: “Welkom Luciano!” Zo onopvallend mogelijk raak ik het scherm aan van mijn smartphone. Het enige dat ik wil is dat wij een rustig seizoen tegemoet gaan. Niet tegen de degradatie hoeven te vechten, direct ergens in de middenmoot plaatsnemen. Dat betekent dat we kwalitatieve transfers nodig hebben en die spelersnamen hangen altijd weer, voor een stuk, af van de trainerskeuze.

14:01:00 Luciano D’Onofrio sportief directeur op Antwerp: “Wilde enkel voor hen terugkeren naar België”

Ik wil rechtsspringen, op de tafel gaan staan en luidkeels brullen: “Come on you reds!” Godverdomme wat een topkeuze. En hoe onverwachts ook! Maar zachtjes schuif ik mijn smartphone opzij, zodat de supporter van de geiten het goed kan lezen. Of hoe iemand het lachen snel kan vergaan. En hoe dat lachen plots kan overslaan naar iemand anders. In mijn binnenste brul ik nog steeds ‘come on you reds’! Tientallen keren na elkaar. Luid ook, alsmaar luider.

Van een trainer echter nog geen spoor.

De dagen nadien duikt de naam Bölöni op. Voor menig Antwerpsupporter is het dan al duidelijk: “Dit wordt hem.” En na de aankondiging eerder deze week van de keuze voor D’Onofrio én het feit dat Wim De Decker T2 zal zijn weet je gewoon dat een rustig seizoen draaien tot de mogelijkheden behoort.

Vrijdag wordt het dan officieel gemaakt.

Zelf zie ik in Bölöni wat Kesller-trekjes terugkomen. Een eigenwijze, ietwat oudere, man. Iedereen weet dat die karaktertrek altijd in smaak valt bij de achterban. Alleen noemen wij dat chauvinisme. Bovendien regeert hij met de ijzeren vuist. Ook hiervan weet zowat elke Antwerpsupporter dat het nodig is. Het is snel duidelijk: de keuze voor Bölöni is een goede keuze. En als ze hem nu ook nog een ploeg geven met de kwaliteiten van de lichting onder Kessler, dan gaan we mooie tijden tegemoet.

Een bericht over die mooie tijden verscheen vrijdag op mijn messenger. Samen met: “Wat ben ik jaloers nu.” Opnieuw mijn vriend, supporter voor de ploeg uit La Cité Ardente. De vurige stede. Dat kan ik best geloven, en hopelijk worden er nog enkelen jaloers nadat er transfers zijn aangekondigd.

En ik, welja ik zing al sinds dinsdagmiddag ‘come on you reds’. Toen was het mijn luidste COYR ooit en niemand die hem hoorde. Ondertussen tel ik af. Was het maar al woensdag, want dan beginnen we er echt aan. En kunnen we nog eens en masse: ”COME ON YOU REDS!” roepen.

We gaan er staan. Het kan bijna niet anders.

Spread the love
  • 27
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    27
    Shares
  1. Koen

    Met permissie Sven, maar Bölöni heeft die avond op 30 augustus 2009 bewezen dat hij een stuk crapuul is. Niet meer, niet minder. RAFC verdient beter.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.