De macht van de term “IS” en het woord “terrorisme”

Als Cho Seung-Hui 32 mensen vermoordt op de campus van Virginia Tech, dan spreken we in 2007 over een schietpartij. Wanneer Tim Kretschmer 9 leerlingen en 3 leerkrachten neerschiet, dan spreken we in 2009 van een schietpartij. Als een 18-jarige hetzelfde doet in 2016 dan moet, en zal het, voor een aantal mensen een terroristische aanslag van IS heten.

Als in de Londense wijk Woolwich een dode is gevallen en twee andere mensen zwaargewond zijn geraakt door het gebruik van een machete, dan spreken we in 2013 van een incident. Als Luvembuka B op 1 februari 2015 zijn machete bovenhaalt in Antwerpen en uithaalt naar twee Afrikanen dan spreken we van een aanval. Als een 21-jarige asielzoeker uit Syrië in Reutlingen, een stad in de Zuid-Duitse deelstaat Baden-Württemberg, na een dispuut een vrouw met een machete gedood heeft en drie andere personen verwond, dan moet dit ook weer voor sommigen geclassificeerd worden onder de term IS.

En het gaat het zelfs zo ver dat de mensen die blijkbaar alles willen classificeren onder terrorisme nu ook Van Themsche een terrorist noemen. Al is hij dan geen terrorist van IS. Allez, dat denk ik toch?

En dan is daar Japan. Een land dat weinig van zulke zaken kent. In maart 1995 stierven dertien mensen door een terroristische aanval met saringas in de metro van Tokio. Duizenden mensen liepen verwondingen door de aanval op. In 2001 werden acht kinderen op een basisschool in Osaka doodgestoken door een psychisch gestoorde man en in 2008 kwamen zeven mensen om het leven door steekwonden in de hoofdstad Tokio. En nu is er in 2016 een 26-jarige Japanner die het leven beëindigde van 19 mensen, door het toedienen van messteken. Bij die laatste is er nergens sprake van terrorisme. Nergens lees ik iets over hoe “hij”, de dader, alle kansen kreeg van Japan. Verdere onderzoeken en boute uitspraken zijn blijkbaar niet nodig. Iedereen is het er over eens: “Het is een gruwelijke daad. Punt.”

Vandaag werd dan weer het leven genomen van drie onschuldige mensen in een kerk in Frankrijk en kijk, de daders zijn  ditmaal zelfs soldaten van IS. Plots is het weer terrorisme. Het enige dat IS dan nog hoeft te doen is te zeggen: “Jaja, dat waren er van ons”, en sommigen onder ons doen dan de rest. Want de dader heeft de voorbije jaren blijkbaar wel zijn best gedaan om tot ginder te geraken, om te kunnen trainen maar is daar in gefaald. Hij heeft dus geen training genoten maar krijgt hier, door onze media, wel het beroep soldaat op gekleefd?

Gaan we nu echt IS het plezier blijven gunnen van hen de bedenkelijke eer toe te kennen voor elke mafketel die zulke wandaden uitvoert?  De mensen die dat doen die versterken op deze manier dagelijks het begrip IS, maken ze groter en voeden de angst. Ze maken het IS bovendien wel heel gemakkelijk op die manier. IS moet niets doen en ze groeien dagelijks.

En hoe wansmakelijk de daad van vandaag ook is, doe zelf de oefening en je zal zien dat steekpartijen, zelfs die met met dodelijke afloop jammerlijk genoeg, overal gebeuren. Ik deed hem kort zelf en deze steekpartijen verschenen bij mij, op de eerste twee internetpagina’s, nadat ik een Google search voor 2015 deed:

06/04/2015 – Twee tieners aangehouden voor dodelijke steekpartij
06/05/2015 – Verdachte dodelijke steekpartij Reijmerstok opgepakt
18/06/2015 – Sekstrio eindigt in dodelijke steekpartij
26/08/2015 – OM wil Franse zus van verdachte steekpartij in Drunen horen
17/10/2015 – Opnieuw dodelijke steekpartij in Israël
21/10/2015 – Verdachte dodelijke steekpartij geeft zichzelf aan
22/10/2015 – Dader dodelijke steekpartij op Zweedse school overleden
05/12/2015 – Dodelijke steekpartij Sevenum in ‘relationele sfeer’

En raar maar waar, ook dit verscheen. Dit was Marseille in 2012: “Franse jongere op klaarlichte dag gedood met kalasjnikov in Marseille.” In de buurt van Marseille hebben sinds het begin van het jaar al meer dan vijftien dodelijke afrekeningen plaatsgevonden. Het gaat al om het derde geval in de maand juli. Vijftien dodelijke afrekeningen, maar geen enkele keer gaat het om terrorisme, of IS.

Marseille of de steekpartijen hierboven, het gaat hier constant over, zieke mensen, mafketels en crapuul. En mensen die zulke zaken dan ook nog eens gepland beginnen doen, dat zijn gewoonweg onmensen. Over één ding zijn we het allemaal eens: “Zulke onmensen horen niet thuis in een samenleving. En om het duidelijker te maken: Eender welke samenleving waar men probeert samen te leven. Laat dat duidelijk zijn.”

En dan vind ik dat we toch eens moeten nadenken over die term IS en het gebruik van het woord “terrorisme”. Een deel van de hierboven vermelde steekpartijen uit 2015 zouden vandaag immers gecatalogeerd kunnen worden onder de term IS, en geclassificeerd als zijnde een nieuwe terroristische aanslag. Het enige wat er moet gebeuren is dat enkele onder ons dat beginnen verkondigen en dat IS het vervolgens bevestigd.

Dat is alles.

Spread the love
  • 83
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    83
    Shares

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.