(mee)leven met ADHD

Gisteren was ik aan het lunchen met de liefste. Zoals altijd wordt er dan gepraat. Over van alles, maar ook regelmatig over ons. Wat we goed doen, waar we aan kunnen werken als koppel. En we vragen ook naar elkaar. Hoe het gaat. We bepaalde zaken beleefd hebben. En gisteren ging het even over mij. De liefste had immers een tekst gelezen, geschreven door iemand met ADHD, en die tekst hielp haar om mij nog wat beter te leren kennen. Te begrijpen.

’s Avonds verscheen er op de website van VRT een bericht waarin stond dat de overheid een website lanceert over ADHD: “Meer zorg nodig dan alleen een pilletje.”

Ik vroeg haar of ik daar eens over zou bloggen? Over mezelf en leven met ADHD. En hoe mijn omgeving daar ook mee moet (leren) leven. En ja, ik weet het, moeten dat is een lelijk woord. Maar misschien begrijp je het wel op het einde van deze blog, dat er eigenlijk geen andere mogelijkheid is.

Toen ik opgroeide had ik immers geen ADHD. Ik was een probleemkind. Zelfs vroegere klasgenoten omschrijven mij tot op de dag van vandaag zo, en ik kan ze best begrijpen. Woorden als pensionaat waren oplossingen voor sommige volwassenen in mijn omgeving. Sommige onder hen vonden mij slim, anderen dan weer dom. Maar wat weinigen beseften: “Eigenlijk was ik ongeconcentreerd.” Tenminste, op momenten dat het mij écht niet interesseerde. Was het wel interessant, dan had je mijn volle aandacht. En dan vond je dát, waarschijnlijk, weer vermoeiend.

Dingen die ik wou leren, leerde ik met gemak. Wat ik niet wou leren, daar deed ik niets voor. Wat ik in de les had gehoord, dat moest maar voldoende zijn. Tenminste wat de leerstof betrof, en wat ik daar van had ontvangen. Want als ADHD hoor je wel wat af.

Waarom heb ik nooit rust in mijn hoofd?

Ken je dat, een moment van rust in je hoofd, als je aan niets denkend voor je zit uit te staren? Ja? Mooi zo, ik gun het je van harte. En wat ben ik daar jaloers op, want ik heb dat nog maar twee maal mogen beleven en ik loop hier al 47 jaar rond. De eerste keer, op Bali, stonden de tranen in mijn ogen. Van plezier, en van verdriet. Want wat was dat mooi, echt een wonderbaarlijke ervaring. Tegelijkertijd was er ook de vraag: “Waarom heb ik nooit rust in mijn hoofd?”

Een nooit afhoudend malen in je hoofd tegenover mensen die dagelijks een natuurlijke rustpauze hebben. Zucht. Wat ik daar voor zou willen geven.

En ik overdrijf daar echt niet in. Enkele voorbeelden maken veel duidelijk. Een paar jaar geleden, toen de Belgen het EK in Frankrijk speelde, lag ik met mijn vrouw op het strand. Daar hoorde ik zelfs wat sommige mensen vertelden, toen ze naast elkaar liepen op de promenade. Maar dus ook de mensen rondom ons, op het strand. Als ik de trein neem, van of naar het werk, dan hoor ik hoe mensen hun neus ophalen. Op hun pc liggen tokkelen. Praten met elkaar, of als hun muziek opstaat. Oh ja, ik hoor dat allemaal samen. Niet apart.

Elke prikkel die jij lanceert, die jullie lanceren, vang ik op. Met de beste wil van de wereld, ik krijg dat niet gefilterd. Ze zijn er allemaal. Constant. Elke dag opnieuw.

In het middelbaar was ik nog steeds hét probleemkind. In het tweede vonden ze mij opnieuw dom. Ik had weliswaar een A-attest, maar toch, het was beter om af te zwakken, zoals men dat toen nog noemde. Het PMS was, nog maar eens, duidelijk. Blijven in de school waar ik toen zat, was geen optie meer. Niet omwille van Sven de leerling, maar wel omwille van Sven het probleemkind. Daar wilde men immers vanaf.

Even tussen ons, er bestaat geen betere trigger dan te zeggen dat ik iets niet kan.

“Ah, ik was dus dom? Mooi zo.” Ik koos een richting die moeilijker was als diegene die ik volgde in het tweede en begon eraan. Tegen nieuwjaar leek het verdict gevallen. Onvoldoendes over de ganse lijn. Er prijkte een C-attest op mijn rapport. De school waarvan ik kwam, daar betekende 50% geslaagd. Die waar ik nu zat vroeg 60% voor bijvakken en 70 voor hoofdzakken. In alle eerlijkheid, ik wist dat niet. Of beter gezegd, ik had dat nergens opgeslagen. Op het einde van het jaar had ik wel mijn A-attest. En dat wist ik al toen ze mij, enkele maanden ervoor, een C-attest hadden voorgeschoteld.

Na twee jaar was de interesse echter, nog maar eens, compleet verdwenen. Ik ‘zwakte’ dus maar af, nam notities in fluo geel, fluo groen, fluo oranje… Notities die geen mens ooit nog kon lezen. Ik ook niet. Maar zelfs toen was dat niet belangrijk. Wat ik had onthouden uit de les moest mij maar redden. En dat deed het ook.

Ik heb mij nooit laten testen, vertrouw op de beroepskennis van mijn zus. Psychologe met bakken ervaring inzake ADHD. Mijn lieve zus vertelt regelmatig hoe ze de praktijkervaringen met haar broer heeft kunnen gebruiken tijdens haar studies. Graag gedaan zus. Maar ook een beetje sorry. Want makkelijk zal het niet geweest zijn. Samenleven met iemand als ik.

Want makkelijk zal het niet geweest zijn. Samenleven met iemand als ik.

Geluk betekent voor mij immers extase. Voor mijn verdriet bestaan geen woorden. En jij, jullie moeten dat maar proberen inschatten. Net zoals je dat moet proberen als het lijkt alsof ik gevoelloos reageer. Maar ik voel dingen wel hoor, die gevoelens uiten op dat moment zelf, daar werk ik al jaren aan. Wat is dat moeilijk. Echt waar, heel moeilijk. Ik neem dingen ook snel persoonlijk op. En erger mij dood aan de trage mensen. Niet zelden lijkt het wel of ze dat doen om mij te pesten. Vroeger ontplofte ik dan met de regelmaat van de klok. Gelukkig is dat heel wat minder tegenwoordig. Dat heb ik mezelf aangeleerd, maar je wil niet weten wat dat betekent, om dat onder controle te houden. Ik voel heel mijn lichaam opzwellen, tot op een moment dat ik soms denk dat ik zelf letterlijk ga exploderen.

Maar het helpt, dus werk ik daar verder aan.

Mijn leven lang heb ik dingetjes ontwikkeld om mij bezig te houden. Anderen noemen dat tic nerveux, maar ik wissel ze met de regelmaat van de klok in door andere dingetjes. Omdat ik ook die weer beu word. En als ik die dingetjes doe, dan denk jij dat ik geen interesse heb. Nochtans, ik luister altijd, maar je bent mij tijdens eender welk gesprek geheid even kwijt. Tenzij je het écht interessant weet te houden. Maar wees gewaarschuwd, dan is de kans groot dat ik je ga vervelen met een spervuur aan vragen. Wat jij dan, misschien, weer vervelend gaat vinden.

En mensen vervelen, dat is een specialiteit van mij.

Zo heb Ik bijvoorbeeld een hekel aan onrecht. Zeg, veelal zonder na te denken, wat ik voel. Wat ik denk. Ik weiger zomaar toe te kijken, elke zenuw in mijn lichaam schreeuwt: “Reageer!” Ik doe het echt niet om vervelend te zijn, maar ik heb eigenlijk weinig angst. En al zeker niet om op mijn bek te gaan. Been there, done that. Meer dan eens.

Het is jammer dat ik daardoor al mensen ben kwijtgespeeld in mijn leven. Vroeger vielen zulke verliezen mij zwaar. Heel zwaar. Gelukkig heb ik ook daar aan kunnen werken. Op zulke momenten focus ik mij nu volledig op de mensen die wél bij me blijven. Wat waarschijnlijk wel weer vermoeiend is voor hen.

En daarom even genoeg over mij, want ook jullie hebben een deel in het verhaal. Er zijn er die begrip opbrengen, veel begrip is misschien de betere omschrijving. Waarvoor dank. Jammer genoeg zijn er ook die lelijke dingen zeggen. “Je enige kwaliteit is dat je ADHD hebt’, bijvoorbeeld. “Uw verlies”, denk ik dan.

Want mijn ADHD kan voor u een enorm voordeel zijn.

Als ik je graag zie, dan is dat altijd voor de volle honderd procent. Dan zal ik er altijd zijn voor je, en zal ik die liefde ook altijd laten voelen. En doe ik mijn stinkende best om aan te voelen wanneer dat voor jouw te veel wordt.

Als ik je graag zie, dan is dat altijd voor de volle honderd procent.

En als je mij maar vertrouwen wil, dan geef ik veel terug. Als je maar accepteert dat ik soms kilometers voorop lig, en veel te laat besef dat jullie nog achter zijn. Maar als je mij vertrouwt, dan wacht ik. En als je mij vertrouwt dan weet je twee dingen. Ten eerste, ik zal maar weinig foute keuzes maken onderweg. Ten tweede, is dat wel het geval, dan weet je dat je me kan overtuigen. Niet dat het makkelijk zal zijn, maar je zal weten hoe.

Ik begrijp dingen nogal redelijk snel. En nog sneller als ze mij écht interesseren. Mijn werktempo ligt, heb ik van horen zeggen, hoger dan bij anderen. Ik heers in chaos, en daar waar iedereen met verstomming wordt geslagen tijdens een calamiteit, blijf ik ijzig kalm. Gefocust, structureel en rationeel handelend. En dat kan ik uren volhouden.

Ik heb energie teveel. Dat is eigenlijk de korte samenvatting. En ik verdeel die graag.

Want zoals ik al schreef, ik ben 47. Veel van wat hierboven staat heb ik onder controle gekregen. Ik heb in de loop der jaren veel, en hard, aan mezelf gewerkt. Gewoon omdat het vermoeiend is om mij te zijn. Niet enkel voor mij, maar ook voor jullie.

Ik heb momenteel nog slechts één tic nerveux, één dingetje om mij bezig te houden. Als je met mij tv kijkt, en ik verlies de interesse, dan begin ik de woorden in de ondertitels te tellen. En het aantal woorden in de bovenste zin vermenigvuldig ik dan met die eronder. Soms reken ik enkele zinnen verder, met het aantal woorden van de eerste zin. Je zal dat niet zien aan mij, je zal daar geen last van hebben. Enkel ik heb daar last van, want eigenlijk wil ik dat liever niet.

Eigenlijk wil ik ook wel eens af en toe wat rust in mijn hoofd. Dat mijn lichaam stopt met dat constant geschreeuw om in het rood te gaan. En dat meer mensen rondom mij begrijpen dat als het vat af is, dat het dan eigenlijk compleet leeg is.

En dat laatste, dat is echt al een tijdje geleden. Net omdat ik al heel wat heb kunnen veranderen aan mezelf. Aan hoe ik functioneer. De mensen rondom mij, zij die mij echt kennen, die zien dat ook. En daarvoor wil ik jullie nog eens bedanken.

En natuurlijk wil ik ook de liefste bedanken, want zij leeft elke dag met mij. Laat mij mezelf zijn. Probeert mij te begrijpen en beseft dat er voor mij soms geen oplossingen zijn, buiten dan even te wachten.

Vandaar het moeten. Wat ik zelf, nog, niet onder controle heb, dat hebben jullie ook niet onder controle.

Dus aan haar, en velen onder jullie, die toch met mij willen samenleven: bedankt. Bedankt uit de grond van mijn hart.

Sven

Spread the love
  • 553
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    553
    Shares
Tagged:

Geef een reactie