Mensen, wanneer is het genoeg geweest?

Ik ken mensen die chronisch pijn hebben, met de nadruk op hebben. Want ooit was het juiste werkwoord hadden. Deze regering draaide buiten de betaalbaarheid van hun medicatie, ook hun levenskwaliteit terug.

Ik ken mensen die chronisch pijn hebben, maar met een ingreep geholpen kunnen worden. Deze regering heeft die ingreep geschrapt uit onze sociale zekerheid, net zoals ze dat deed met de levenskwaliteit voor deze mensen.

Ik ken mensen die gaan werken en arm zijn. Die ten onder gaan aan de talrijke verdoken belastingen en extra accijnzen die de laatste jaren het licht hebben gezien.

Ik ken mensen voor wie een auto onbetaalbaar is geworden, en het duurder wordende openbaar vervoer te duur.

Ik ken mensen die voor een werkdag van acht uur, twaalf uur onderweg zijn. Elke week opnieuw smeet deze regering voor die mensen tweeëneenhalve werkdag in de vuilbak.

Ik ken mensen wiens werkdag uit twee, of drie werkmomenten bestaan. Die ultra-flexibel werden onder deze regering en hiervoor bedankt werden met lage uurlonen en geen (sociale) zekerheid.

Ik ken mensen die heel hun leven lang gewerkt hebben. Braaf hebben afgedragen. Mensen wiens pensioen nu nog enkel dient om te overleven. Die arm zijn, door de talrijke verdoken belastingen en extra accijnzen.

Ik ken mensen die moeten betalen voor hun ouders. Ouderen die op zichzelf zelfs niet langer kunnen overleven, want daarvoor is hun pensioen te klein.

Ik ken mensen…

Ik ken onmensen die de gezondheid van mensen verkopen. Letterlijk en figuurlijk.

Ik ken onmensen die voor zichzelf een wagen met chauffeur, en politie-escorte voor de files, hebben geregeld, en voor mensen het slechtste openbaar vervoer in onze geschiedenis.

Ik ken onmensen die zichzelf uittredingsvergoedingen van honderdduizenden euro’s uitkeren. Die dat verdedigen door te zeggen dat beloofde voorwaarden niet zomaar kunnen worden terug gedraaid, terwijl ze voor de mensen niets anders hebben gedaan.

Ik ken onmensen die voor mensen hebben ingezet op banen van bepaalde duur, aan lagere lonen met flexibele uren.

Ik ken onmensen die dat verdedigen, maar voor zichzelf zeggen dat uittredingsvergoedingen van honderdduizenden euro’s nodig zijn om de job interessant te houden.

Ik ken onmensen die mensen besparingen opleggen, maar voor zichzelf extra uittredingsvergoedingen creëren. Zelfs nadat mensen verbaasd waren over het bestaan van die exuberante uittredingsvergoedingen.

Ik ken onmensen die een uittredingsvergoeding van 400.000€ verdedigen omdat dit de overstap naar een nieuwe professionele loopbaan zou vergemakkelijken, terwijl ze de werkloosheidsvergoeding voor mensen degressief hebben gemaakt.

Ik ken onmensen die een loon van 4800€ onaanvaardbaar vinden, maar pleiten voor een negatieve loonmarge van -0.2% voor de komende twee jaar.

Ik ken onmensen die pensioenen opstrijken van duizenden euro’s per maand, maar de pensioenen voor mensen op 101 manieren verslechterden.

Ik ken onmensen die zeggen dat je aan het sociaal statuut van politici niet mag raken. En niets anders doen, dagelijks, dan sociale statuten van mensen afbouwen.

Ik ken onmensen die alle dagen opnieuw leugens verspreiden. Halve waarheden twitteren. Fake news verzinnen. (Factcheck: ambtenaren en ziektedagen)

Ik ken onmensen die duizenden euro’s verdienen per maand, en toch alle dagen op onze kosten eten.

Ik ken onmensen…

ZUCHT

Ik heb een vraag aan alle mensen: Wanneer is het voor jullie genoeg geweest?

Overzicht 1 jaar maatregelen Federale en Vlaamse regering: deel 1

Overzicht 1 jaar maatregelen Federale en Vlaamse regering: deel 2

Spread the love
  • 241
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    241
    Shares
Tagged:

Geef een reactie