Mijn ADHD wereld draait door

Zaterdag ochtend was het zover. Deze keer opgestaan met Melanie in mijn hoofd. Een hele dag heb ik, luidkeels maar veelal loeihard in de kop, “look what they’ve done to my song ma” lopen zingen. Waren het nu de eerste zonnestralen, ik weet het niet.  Dat het weer druk was in mijn hoofd, dat weet ik wel.

Het is er sindsdien niet echt op gebeterd.

Mensen die er zelfs niet in slagen de makkelijkste regels op te volgen. Onmensen die voor eigen gespin liggen te raaskallen dat de regels niet goed genoeg zijn. Vandaag A zeggen, morgen B en dan van vooraf aan beginnen.

“Moet dat nu écht?”, die vraag botst non stop tegen alle andere gedachten die mijn hoofd vullen.

Op mijn tijdslijnen lees ik meer en meer mensen die vaarwel moeten zeggen, maar nooit echt mogen zeggen. Tenminste, sommigen wel, de meesten niet. En dan die manier waarop? Ik probeer maar kan het niet vatten. Verdriet en verontwaardiging doorspekken al die berichten. Verdriet om het verlies, en de manier waarop zij daar mee moeten omgaan. Verontwaardiging om het verlies, en hoe wij daar mee omgaan. Elke zin die ik lees, kruipt in mijn lijf. Een lijf dat maar niet kan verstaan waarom onmensen doen wat ze doen. Waarom die geen empathie kunnen tonen met wat er gebeurt?

Het onbegrip groeit met de minuut.

Een vader, een moeder. Bomma en bompa. Manlief. Vrouwlief. Allemaal zijn ze reeds de revue gepasseerd. Bij elk verhaal dat ik lees, vertaald mijn hoofd dat naar beelden, die ik echt gewoonweg voor me zie. Ik voel verdriet. Ik voel teveel, op dit moment. En ik heb het moeilijk om dat allemaal een plaats te geven.

“Daar hebben ze meer doden”, is blijkbaar hét argument om het negatieve gelijk te halen. “We hebben er minder”, moet het omgekeerde doen. “Waarom tellen we ze niet gewoon op?”, vraag ik mij af. “Waarom kunnen we het niet als één groot verlies zien. En hoe kan het dat onmensen hier winst in zien?”

Look what they’ve done to my brain, Ma
Look what they’ve done to my brain
Yeah, they picked it like a chicken bone
And they think I’m half insane, Ma
Look what they’ve done to my song

Mondmaskers. Boetes. Waardebonnen.

De meest idiote verzinsels wisselen de meest groteske leugens af. Wat bezielt een onmens om het verlies aan mensenlevens te misbruiken? Om foto’s te posten met bijschriften die onwaar zijn? Stukken tekst bewust uit hun context te rukken en het geheel, uit naam van de onverdraagzaamheid, te verzwijgen. Wat moeten we met onmensen die nog steeds enkel met zichzelf bezig zijn op dit moment?

Ik pak een boek. Leg mij neer en begin te lezen. Het lukt niet. Na enkele zinnen wandelen de woorden weg uit het boek. Ze laten mij achter. Of ik hen? Muziek dan maar. En kijken naar de zonnige blauwe hemel, wachtend op een wolk die passeert zodat ik er wat mee kan spelen. Er zijn er niet veel, en de eerste die passeert, verandert direct in al wat slecht is. Wie slecht is.

“Zucht.”, vermoeiend.

De volgende is al wat beter. Ik zit in Mexico, waar ik binnen twee weken normaal écht zou zitten. Fantaseer over wat we daar zouden doen. Dé liefste en ik. En dan is het weer weg. “Hoe kan het toch dat mensen nu bezig zijn met de reis die ze gepland hadden? Is dat nu zo belangrijk?”, verdomme het lukt maar niet om mijn gedachten te verzetten.

Maandagochtend. Facebook Messenger komt even piepen. Een van de rechtse vrienden, ja ik heb er wel degelijk, stuurt een screenshot. Verzinsels vanuit linkse hoek. Hij begrijpt het niet. Ik ook niet. “Ik weet zelfs niet meer op wie te stemmen.”, laat hij mij weten. “Er is nog hoop.”, denk ik in mezelf. Want ik weet dat al jaren niet meer. En nu is hij daar ook, op datzelfde plekje waar je jezelf veel dingen afvraagt, zonder dat er voorlopig een antwoord op wordt gegeven.

Ik hoop voor hem dat het rustig blijft in zijn hoofd.

Het is sindsdien wat rustiger in het mijne. “De sympathie die ik heb voor uiterst links, wanneer zal die zich vertalen in het spreekwoordelijke water bij de wijn om stemmen te vertalen in beleid?”, die vraag zit nu in mijn hoofd.

Net voordat ik ga slapen lees ik dat een extreemrechts kopstuk klacht heeft ingediend omdat corona waarschuwingen ook worden medegedeeld in andere talen dan het Nederlands. “Oh nee, niet opnieuw.”

Now, ils ont changé ma chanson, Ma
Ils ont changé ma chanson
Ils ont changé ma chanson, Ma
C’est la seule chose que je peux faire
Et ce n’est pas bon, Ma

Ils ont changé ma chanson

Spread the love
  • 27
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    28
    Gedeeld
Tagged:

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.