Nee Tegen Gemeenschappelijk Stadion

Voor alle duidelijkheid, ik ben 39 jaar RAFC supporter en wedstrijden tegen FCB, RSCA, Standard Luik en de Gantoise staan bovenaan mijn lijstje. Een wedstrijd tegen Beerschot-Wilrijk staat zelfs nog niet halverwege. De spankracht in dat verhaal is wat mij betreft volledig weg.

Als club heeft ook onze toekomst aan een zijden draadje gehangen. Toen ACTasONE me vroeg om mee aan de kar te trekken ging ik snel overstag. Niet enkel omdat het om de club van mijn hart ging, maar ook de idee erachter sprak me enorm aan. Een beleid dat haar club en supporters centraal plaatst, gekoppeld aan het idee dat voetbal terug wordt gebracht naar het niveau van respect dat wij als RAFC supporter verlangen. Dat is top. Een ethisch charter werd besproken waarin spelers enkel zouden mogen vieren met de eigen supporters, in plaats van die van de tegenstander te lopen jennen. Of waar je ploeg, analoog met het rugby, slechts over één kapitein beschikt die de wedstrijdleiding mag adresseren op de fouten die ze maken. Er zat (zit) een geweldige visie achter. En ik kan mij daar nog steeds goed in vinden.

Ik zal meneer De Cuyper altijd dankbaar blijven voor onze redding. Tegelijkertijd zal ik echter ook nooit zijn eerste woorden vergeten: “Een supporter moet supporteren.” De historische kans tot participatie werd naar de prullenbak verwezen. Samen met alle andere mogelijkheden. Dat nadien een Paul Gheysens tegen diezelfde De Cuyper zegt dat ook hij moet zitten en zwijgen, doet mij allerminst deugd. Ik vind het beneden alle peil en kan enkel hopen dat als meneer De Cuyper vandaag of morgen een andere club kan overnemen, dat hij dan wel de NUNACO aan de supporters schenkt en zo voetbalgeschiedenis schrijft.

Want een ploeg in nood kan slechts op twee dingen rekenen: een overnemer of een fusie. Bij die tweede keuze sta je als supporter een deel van jezelf af. Van je identiteit. Je geschiedenis. Ik heb dan ook nooit één seconde plezier beleeft aan wat er gebeurde met het nummer 13 en nadien met Germinal Beerschot Antwerpen. Supporters zorgen er immers nooit voor dat hun club kapot gaat. Dat doen slechte, en soms malafide, zakenmensen. Supporters zijn altijd het slachtoffer.

En de supporters van Beerschot-Wilrijk hebben dat verhaal twee maal moeten meemaken. Toen ze bij hun eerste rit na een tijdje ervoor kozen om de naam Germinal te schrappen, was het over voor mij. Zij vergaten van dag op dag dat er ook Germinal supporters zijn geweest die een deel van hun identiteit hebben opgegeven. Van hun geschiedenis. En ook nu weer is de naam Wilrijk weinig tot nooit aanwezig.

Voor dat gebrek aan respect pas ik als RAFC supporter. Ik heb hun uitslagen nooit gevolgd en of ze nu stijgen of niet, ik heb er eerlijk gezegd nooit van wakker gelegen. Het was ze gegund, en zouden ze het niet halen dan was het ook zo.

Maar gisteren veranderde er iets. Gisteren werd de wedstrijd tegen Cercle plots wel belangrijk. Want de burgemeester van Antwerpen kwam opnieuw met het gemeenschappelijk stadion op de proppen. Een idee dat bij Wilrijk-Beerschot direct op gejuich werd onthaald. Bij mij dus niet. Hoegenaamd niet.

Het Antwerpgevoel is niet te omschrijven. Al zal ik niet de enige voetbalsupporter zijn die dit zegt. De opbouw van de adrenaline begint eigenlijk de seconde nadat een wedstrijd is afgefloten, en die opbouw wordt geventileerd zodra het volgende fluitsignaal weerklinkt. Wij zijn qua sfeer in niets te vergelijken met Beerschot-Wilrijk. Daar is het carnaval, bij ons is het ruwe Engelse passie. Die twee passen niet samen in een stadion. Bovendien is een stadion een verlengde van je eigenheid. Voor ons moet dat dus rood-wit zijn. En als het effe kan in Engelse stijl gebouwd worden waardoor we als supporter tegen de lijn plakken. Zij hebben waarschijnlijk andere voorkeuren. Hoe je het vervolgens ook draait of keert, daar zal een stuk geschiedenis in komen te steken. En die wil ik absoluut niet opbouwen met Beerschot-Wilrijk. Laat staan dat ik wil dat er in een stadiontour wordt gesproken over fusies en ex-ploegen wiens namen werden geschrapt.

Neen, dat gaat gewoonweg niet.

Als de stad één ding moet faciliteren, en dan is dat zeker niet met een geldelijke inbreng, dan is het wel de mogelijkheid van beide clubs om op hun eigen benen verder te groeien. Niets meer, en niets minder.

Waar ik als RAFC supporter zeker voor pas is dat we mede de mogelijke groei van een ander gaan faciliteren.

Meneer De Wever, voor u drie afkortingen om van buiten te leren:

  • NTF = Nee Tegen Fusie
  • NUNACO: NUmber, NAme, COlors (te bezorgen aan de supporters)
  • NTGS = Nee Tegen Gemeenschappelijke Stadion

En voor mijn vrienden van Beerschot-Wilrijk. Ik hoop dat de vereniging aan het langste eind gaat trekken simpelweg omdat promotie dat gemeenschappelijk stadion dichterbij brengt. En hopelijk doet een verlengd verblijf in tweede het omgekeerde.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.