Ongemakkelijke feiten over verdienen deel 2: verlonen naar prestaties en kwaliteiten?

Vorige week schreef ik het eerste deel van mijn reeks: ‘Ongemakkelijke feiten over verdienen’. Vandaag het vervolg, opnieuw met als inzet wat verder nadenken over bepaalde terminologie die gebruikt wordt en de context waarin. Interessant hierbij is om er even enkele strapatsen, van de laatste dagen, bij te halen van onze regering. Zo liet Nva verstaan dat zij tegen het maximumloon zijn voor ‘top’managers. Crevits liet dan weer verstaan begrip te tonen voor leerkrachten die zelf schoolmateriaal aanschaffen om vervolgens te beweren dat gratis onderwijs niet realistisch is. Ik bedank ze allemaal voor de geweldige voorzetten. Laten we ze effe samen binnenkoppen!

Verlonen op basis van resultaten

“Toplui moet je verlonen op basis van de resultaten”, liet Nva verstaan. Het is een zinsnede die door menig burger als waarheid wordt aangenomen. Nochtans zit er serieus wat lulkoek in die ‘on’zin en dat is makkelijk te bewijzen ook.

Stel je een bedrijf voor van 1000 werknemers. Één van die werknemers is de CEO en die beslist dat zijn werknemers vanaf morgen één uur langer zullen moeten werken voor hetzelfde loon. Dan zijn er 999 anderen die niet verantwoordelijk zijn voor het idee, maar dat wel uitvoeren. Het zijn dan ook deze mensen die de eigenlijke ‘resultaten’ verwezenlijken. Die CEO heeft dus eigenlijk maximaal recht op 1 duizendste van het resultaat en als je dat afzet tegenover geleverde prestaties mag je dat ook nog eens delen door het aantal gewerkte dagen of uren. Een idee is met andere woorden het kleinste onderdeel van de resultaten. Het gaat met andere woorden over de vergelijking die je wil maken naar prestaties toe. Is het idee de grootste prestatie of de uitvoering ervan. En een vraag die je jezelf dan moet stellen is: “Wat is de maximale verhouding tussen beiden?”

Verlonen naar kwaliteiten

Een ander argument dat binnen hetzelfde gedachtegoed kadert is: “Je moet mensen verlonen op basis van hun kwaliteiten.” Dat zeggen ze dan omdat die CEO, of eender welke andere manager, dingen kan die niemand anders zou kunnen. Of alvast minder goed zou kunnen. Wat op zich ook weer onzin is. Niet dat die manager geen andere dingen zal kunnen dan zijn werknemers, dat wel natuurlijk. Maar dat zijn geen dingen die andere managers niet kunnen. Of minder goed. Het gaat met andere woorden maar om met wie je de vergelijking wil aangaan. Van manager tot werknemers, of managers onder elkaar?

En zelfs dan…

Verlonen op basis van de resultaten staat en valt zowat met de winst die er werd gemaakt, wat dan weer een ‘kwaliteit’ zou zijn. Ik stamp een open deur in als ik hier de vraag zou stellen: “Kennen jullie maatregelen die je als CEO (manager) zou nemen om ervoor te zorgen dat het bedrijf meer winst zou maken?” Niet winst maken dus, maar wel MEER winst maken is de boodschap. Ondertussen hebben jullie al tal van mogelijkheden opgesomd die eender welke manager zal gebruiken. Langer werken, flexibeler, interims, tijdelijke contracten,… Het is eerder algemene kennis. Zoals je zelf kan zien, zo’n bijzondere kwaliteit is die kennis nu ook weer niet.  Je kan dus stellen dat een doorsnee manager al redelijk wat dezelfde resultaten zal behalen als eender welke andere manager. En door dat te stellen stel je zelf al de argumenten van verlonen naar ‘resultaten’ en ‘kwaliteiten’ in vraag.

Maar we kunnen de lijn nog verder door trekken, als manager zijnde. Want het zijn die mensen die roepen dat je moet verlonen naar kwaliteiten.

Verlonen ze zelf naar kwaliteiten, of enkel zichzelf?

Beeld je een manager in van een Belgisch taxibedrijf. Die moet zijn chauffeurs voorzien van een meer dan degelijke wagen, zorgt voor een dispatchcenter dat tegenwoordig de ritten doorstuurt naar de GPS in de wagen en dan start er een meter die perfect zal bepalen hoeveel de rit moet kosten aan de klant. Tijdens de rit zelf zal de chauffeur zich kunnen houden aan snelheidsbeperkingen, stoplichten en allerhande andere verkeersregels. Zoals rechts rijden. Beeld je nu in dat diezelfde manager voor zijn bedrijf, dezelfde functie moet gaan beoefenen in één of andere exotische wereldstad. Met taxi’s die heel wat minder zijn qua kwaliteit. Geen GPS bezitten en waar de firma geen dispatchcenter heeft. Waar de chauffeur zelf klanten moet ronselen en onderhandelen over de prijs. Er heel wat minder wordt gekeken naar de verkeersregels. Als je de ‘kwaliteiten’, zoals managers ze ons voorschotelen, zou vergelijk tussen de taxichauffeur enkele duizenden kilometers weg, en die van hier, dan zou je als ‘top’manager die van ginder vele malen meer moeten verlonen dan die van hier. Die zijn job is immers heel wat minder makkelijk. Of moeilijker zo u wil. En als je dan kijkt naar de kwaliteiten eigen aan de manager in België en ginder, wie zou je dan het meeste moeten betalen? En wat denk je dat de realiteit zal zijn?

Volgende twee blogposts : ”Wij leven onder onze stand” en “Gratis bestaat wel degelijk”. Met dank aan Crevits.

Spread the love
  • 77
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    77
    Shares

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.