Het ontbreekt de politiek aan helden

Twitter-held Theo zette zijn duimen nog maar eens aan het werk. Een insinuerende tweet van die andere twitter-held Calvo kreeg een hoop verwijten als reactie te verwerken. Tommelein (twitter-held nummer 3) plaatste ezelsoren op de hoofden van beide portagonisten en zette de twee broekies in de hoek, waarop de eerste aan meester Bart vroeg wat hij in hemelsnaam had fout gedaan. Dit is politiek anno 2017 beste dames en heren. We moeten er allemaal niet te zwaar aan tillen want straks krijgen beiden een lolly van meester Bart en mogen ze alle drie rustig verder spelen in twitterland, waar de mouwen worden opgestroopt en daden beperkt blijven tot 140 karakters.

Maar het werkt wel blijkbaar. De smeekbedes om te retweeten of “Deel als je het eens bent!” Wat eigenlijk zoveel wil zeggen als de kleuter in de hoek die zijn tong uitsteekt naar de andere omdat hij toch meer vriendjes heeft. Het zijn en blijven echter kleuters en die zullen zich na hun straf ook wel weer zo gedragen. Daar worden we dagelijks aan herinnerd. Echter, hoe onzinvol – of onuitgewerkt – een voorstel ook is, hoe groot de leugen ook is, hun boodschap raakt verspreid.

En dus is de sociale media een machtig wapen, misschien wel het machtigste van dit moment. Je zou dus mogen verwachten dat politici hier omzichtig mee omspringen. Het tegendeel is echter waar. Niet waar covfefe?

Bovendien springen politici er wel op een zwaar paternalistische manier mee om. De algemene stelling dat politici niet langer inzetten op verenigen maar vol gaan voor verdelen is de enige juiste. En allemaal zijn ze schuldig, spelen ze hetzelfde spelletje mee. Enkel de eigen overtuiging is van tel en al wie het oneens is moet zitten en zwijgen. Kenmerkend daarin is het blokkeren van mensen die kritisch durven te zijn. In het verlengde daarvan worden (media) mensen de toegang ontzegd tot bepaalde evenementen, of als ze toch binnen mogen wordt hen een button opgespeld van bepaalde kleur*. Krijgen we organisatoren die op voorhand streng aflijnen wat wel en niet mag, en is de inzet van het gebeuren nooit de dialoog die nodig is, maar wel de PR die er uit moet voortvloeien.

De constante polarisering via politieke sociale media is alom aanwezig. Diegenen die dat ontkennen bevestigen het gewoon.

In de eerste paragraaf gebruikte ik het woord twitter-held. Helden krijgen die heldenstatus aangemeten, niet door hun krachten, maar juist door wat ze doen – voor anderen – met die krachten. Helpen én verenigen dus. Nooit misbruiken om te verdelen. Helden zijn mensen die iets hebben gedaan voor anderen, zonder ook maar één moment aan zichzelf te denken. En daarom maken mensen helden van hen. Wie dus alleen maar met zichzelf bezig is, kan nooit een held worden.

Het ontbreekt de politiek aan helden.

  • Zelf meegemaakt hoe een vriend journalist van mij een andere kleur button kreeg opgespeld dan anderen zodat aanwezigen die persoon konden culpabiliseren tijdens het uitvoeren van diens job.
Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.