Over stem en gedrag

Het is een politieke ziekte, de onmogelijkheid om oplossingen te vinden. Problemen creëren, zelfs daar waar er geen zijn, lijkt het enige overgebleven politieke devies. Echt, probeer het maar eens, en zoek naar voorbeelden van de laatste politieke oplossingen die men vond. Duizend en een dingen vallen onder gas-boetes, de rest werd afgeschaft of verboden. Een echte oplossing? Ik kan ze mij niet voor de geest halen.

Een van mijn betere vrienden zei me enkele weken geleden dat hij het niet eens was met mij. Dat de politiek niet voor zoveel zaken schuldig is, als ik wil doen geloven.

Geen idee wie van ons gelijk heeft. Al spreken de politieke strapatsen sinds mei toch weer voor zich.

Binnen de Vlaamse regering ging het over belangrijke zaken zoals sjaaltjes, welke vlag eerst moet hangen en wie waar moet zitten in het politieke halfrond. De belangrijke zaken dus. Dingen waar jij en ik enkel beter van kunnen worden. Hopelijk vinden ze daar wél oplossingen voor, “onze” politiekers. Kinderarmoede, de groeiende ongelijkheid, het stijgende aantal leefloners, de onbetaalbaarheid van ouderenopvang, het jaarlijkse kamperen om kinderen naar school te kunnen laten gaan, … uitdagingen die allemaal niet, of alvast toch minder belangrijk lijken.

Sommigen van die punten slepen we als samenleving reeds jaren mee. Als samenleving proberen wij te redden daar waar de politiek ons bewust in de steek liet. Laat zelfs. Wij doneren en helpen waar we kunnen bij armoede, al betalen we voor een sociaal vangnet om dat te voorkomen. Kinderen betalen honderden euro’s per maand voor hun oude ouders, die nochtans heel hun leven hebben afgedragen voor een systeem dat voor ons zou moeten zorgen. Ouders en grootouders wisselen van wacht aan de schoolpoort.

Oplossingen zoeken, dat is verworden tot een plicht van de working class, en een recht van de vet betaalde politici.

Politici, die er ook nu weer voor kiezen om hun plicht bewust te ontlopen. De teloorgang in het politieke geloof is al jaren één van grootste uitdagingen in de politieke karavaan van honger en dorst. Blanco, ongeldig en foert stemmers halen al jaren de kiesdrempel. Hun aantal blijft maar stijgen. 1001 keer heb ik al gedacht om daar een partij voor op te richten: “Blanco & ongeldig”. Zoiets.

Een verkozene die het mandaat ernstig neemt, ziet immers een enorm werkpunt in die stijgende trend. “We moeten onze bevolking beter informeren.”, hoorde ik nog geen enkele verkozene zeggen. Ons desinformeren echter, dat zie ik ze zowat allemaal, alle dagen doen. “We moeten onze bevolking terug politiseren.”, het is een politieke uitspraak waarbij Godot van zijn sokkel stapt en de pijp aan Maarten geeft. Ons depolitiseren via de politieke beeldspraak, dat is een dagelijks item op de korte termijn agenda.

De samenleving moet dus niet meer gaan stemmen. Zie hier de volgende oplossing: we schaffen de stemplicht af.

Weg met de barrière die eigenlijk moet zorgen voor een balans tussen politiek en samenleving. Iedere moe getergde ziel gelukkig. Eindelijk verlost van die kutzondagen. En de politici hebben hun oplossing. Want zij zijn zeker dat ze zichzelf nog wat langer in het zadel kunnen houden. Ze katapulteren ons honderden jaren terug in de tijd, en zullen dat ongetwijfeld vooruitgang noemen.

Wat een incapabel zootje zelfbedieners hebben wij daar toch zitten.

Spread the love
  • 122
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    123
    Shares

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.