Wat hebben paradise papers, Bart De Pauw en Marokko gemeen?

Ik heb mij de afgelopen dagen wat afwezig gehouden, benieuwd als ik was naar de uitwassen over sommige recente gebeurtenissen. Neem nu de Paradise papers. Sinds de start van deze regering passeerde er wel wat gelegaliseerde criminaliteit. Van Swiss leaks naar Panama papers en enkel God weet nog alle andere namen van fraude schandalen die de revue passeerden. Ik bedoel maar, kansen genoeg om er iets aan te willen doen, opdat wij als burgers een volgende keer niet meer tot de slachtoffers moeten horen. De oppositie deed een voorstel, dat vakkundig werd getorpedeerd door de meerderheid.

“Verbaasd over verontwaardigde reacties”

De Minister van financiën merkte op dat de belastingsconstructies uit de verschillende “leaks” al sinds jaar en dag bestaan. “Ik verbaas me over de verontwaardigde reacties van sommige oppositieleden die in het verleden mee het beleid uittekenden”, aldus de minister. Hij was wat minder verbaasd over alle kansen die hij zelf al heeft laten passeren en waar de oppositie hem aan herinnerde.

Welnu, ik verbaas mij over het feit dat meerderheid en oppositie elkaar niet kunnen vinden om deze gelegaliseerde criminaliteit aan te pakken en kan enkel vaststellen dat men alleen maar bezig is met zichzelf in plaats van met de burgers. Dat zijn dus door ons betaalde mensen mét een voorbeeldfunctie.

Draai en keer het zoals je wil, als voorbeeldfuncties geen voorbeeld willen zijn heeft dat gevolgen in de samenleving.

En toen kwam de hele zaak rond Bart de Pauw op de proppen. Met geen woord heb ik erover gerept. Veel te moeilijk thema wat mij betreft. Maar groot was mijn verbazing dat zelfs deze zaak politiek gerecupereerd moest worden. Van mij krijgt iedereen een tweede kans maar die moet je dan wel zelf verdienen. Dat een politieker die zelf toegeeft schuldig te zijn geweest aan grensoverschrijdend gedrag politieker kan en mag blijven, dat gaat mijn pet te boven. Voorbeeldfunctie, weet u wel.

Als voorbeeldfunctie zou je op zulke momenten ook beter gewoon uw mond houden. Elk woord dat je zegt zal immers ook gevolgen hebben in de publieke opinie. Wat Hilde Van Mieghem deze week overkwam is daar dan een uitloper van.

De man in kwestie was niet verbaasd dat zijn partijgenoot werd betrokken bij zaak. Ik was verbaasd te horen dat hij daarover niet verbaasd was, maar toch niet zou optreden want hey, er was toch niemand verkracht geweest. De boodschap die werd verstuurd was dat de onaanvaardbare grens bij grensoverschrijdend gedrag blijkbaar pas echt begint eens er verkrachting is geweest. Voor de rest moet een sorry blijkbaar volstaan.

Draai en keer het zoals je wil, als voorbeeldfuncties geen voorbeeld willen zijn heeft dat gevolgen in de samenleving.

En dan scoort Marokko twee doelpunten in Abidjan, de hoofdstad van Ivoorkust en terwijl het zich plaatst voor het WK in Rusland verliest het toch in de hoofdstad van België. Enkele heethoofden misdragen zich en nog voordat er gestart wordt met een onderzoek, of wat dan ook, begint het politieke circus opnieuw.

‘Wie in de fout gegaan is, zal moeten boeten’, reageerde een minister op Radio 1. ‘We zullen het bekijken om in de toekomst dergelijke zaken te vermijden.’ Op VTM stelde diezelfde minister ‘verbaasd te zijn dat niemand is opgepakt’. De burgemeester van Brussel beweerde dat er vanuit het federale niveau te weinig geld en middelen worden vrijgemaakt. En dus gaat het politieke spelletje om wie er verantwoordelijk is dat het kon gebeuren en de reactie op het gebeuren.

En ik verbaas mij er helemaal niet over dat dit gebeurt. Niet omdat het Marokko is hoor, wel omdat het exemplarisch is voor de manier waarop er aan politiek wordt gedaan. De ene partij schiet op de andere en die schiet gewoonweg terug. Opnieuw is men bezig met zichzelf en niet met ons. En eerlijk, is er nu iemand die zich niet kan voorstellen dat de burgemeester in BXL expres minder middelen krijgt omdat zijn partij een andere signatuur heeft? En is er nu echt iemand die zich niet kan voorstellen dat er daarom beslist werd om niet in te grijpen, zodanig dat de zaak zou escaleren en men het te weinig middelen verhaal kan etaleren?

De afgelopen week werden de Paradise papers, de hetze rond Bart De Pauw én de rellen van gisteren in BXL opnieuw omgetoverd tot argumenten voor links of pro rechts. Maar niemand die denkt aan onze politiekers, die zelf geen dag overeen lijken te komen. Die zelfs binnen een regering dagelijks over de grond liggen te rollen. Die in niets nog voorbeelden zijn om ons aan te spiegelen. Die elke seconde van de dag enkel en alleen maar bezig zijn met zichzelf, en niet meer met ons.

Draai en keer het zoals je wil, als voorbeeldfuncties geen voorbeeld willen zijn heeft dat gevolgen in de samenleving.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.