Que sera sera

Achttien jaar geleden hielden de sportieve voetbalprestaties van het nummer dertien er mee op. Als supporter wens je niemand toe wat daar toen gebeurde. NUNACO is nu eenmaal datgene dat door supportersaderen stroomt, en als er nu één iemand is die nooit schuld treft aan de malaise binnen een club, dan is het de supporter wel. Die malaise kreeg echter, via een narcistische gek als voorzitter, een tweede ongewenste uitnodiging in die club, en ging daar met veel plezier op in. Opnieuw failliet, met een tweede fusie als gevolg. De gevolgen van beide fusies waren zichtbaar. Zijn zichtbaar. Naamsveranderingen in sneltempo en ook de kleuren moesten een compromis aanvaarden. Bovendien manoeuvreerde het nummer 3530 zich als eerste in de club, om nadien te worden vervangen door 155. Hierbij duwde men het nummer dertien telkens weer wat verder richting de anonimiteit, een noodzakelijk kwaad om te proberen redden wat er te redden viel. Oude getrouwen verwijzen er nog naar, zijn met recht en reden nog steeds trots op dat nummer, al wringt dat natuurlijk een beetje met het nummer 155 van vandaag. Zoals gezegd, NUNACO stroomt nu eenmaal door supportersaderen.

Terug naar het nummer dertien. Al achttien jaar zwerft het doelloos rond in A. Zoekend, wachtend op sportief succes. Op een nieuwe historische gebeurtenis om het terug leven in te blazen, een nieuw bestaansrecht te geven. Maar wie had ooit durven denken dat het nummer een zoveelste historische mijlpaal zou worden binnen de voetbalgeschiedenis van aartsrivaal Royal Antwerp FC, een traditieclub bij uitstek? Want gisteren was het zover. In het dertiende jaar dat de oudste club van het land doorbracht in het vagevuur van tweede klasse, werd de reus eindelijk wakker. Het dertiende jaar bracht stamnummer 1 de promotie en RAFC gaf op deze manier het nummer een nieuw sportief succes. Mét behoud van NUNACO, zonder enige toegevingen.

Sinds gisteren zal het nummer dertien dus geen alleenrecht meer zijn van supporters van 155. Maar de liefste geitjes hoeven niet te vrezen, wij houden het nog altijd op 12+1. Want die 1, die staat nog wél steeds voor iets. NUNACO remember. Supportersaderen.

Ideeën voor de voetballoze maanden

Daar kan ik kort over zijn. De competitie zit er op. Één van de meest onsportieve, onlogische constructies in de Belgische voetbalgeschiedenis zorgde ervoor dat wij konden promoveren, maar ontneemt ons tegelijk nog enkele maanden voetbalplezier. Geen hond die daar aan uit kan als je dat elders, waar dan ook, probeert uit te leggen. Derdes eindigen en toch kampioen spelen. Gedaan met voetballen na 11 maart. Dwaze blikken volgen op die uitleg en geven het enige correcte antwoord.

Let the record show: “RAFC stemde tegen dit systeem!” Oh the irony.

We zitten dus met een voetbal leegte en moeten die opvullen, dat kan niet anders. Daarom richt ik mij bij deze tot onze voorzitter Patrick De Cuyper. Eerst met een vraag: “Patrick, een nieuw tripke op Britse bodem, wat denkte? Ondertussen is het twee jaar geleden dat we de bakermat van het voetbal konden bestormen. Nu moet dat toch kunnen zeker!” Vervolgens met een idee: “Waarom organiseren we geen eerste Bosuilcup en houden we geen eigen tornooi? Het is een idee dat leeft onder supporters. En je zal zeker op hen kunnen rekenen.”

Bij uitbreiding van dat idee, de Antwerpse entente opnieuw laten gloriëren, dat zal een ijdele hoop zijn binnen het modern football. Maar waarom niet polsen bij andere Antwerpse clubs om terug te starten met een nieuwe metropoolbeker? Een heus metropoolltornooi in een voetbalvrij weekend. Zonder parkingploegen. Daar ligt toch elke Antwerpenaar op te wachten.

Let the record show: “RAFC stemde tegen dit systeem!” Oh the irony.

De toekomst: dé Antwerpse derby terug op het hoogste  niveau?

We gaan ons dus terug kunnen meten met voetbalploegen die de G-spot jaarlijks willen herontdekken in een andere, allesbehalve sportieve constructie van een competitie. Waarin de G voor geld staat, en grootheidswaanzin. Waarin de groten zorg dragen voor elkaar. Binnen poule systemen die, ook daar, kampioenen kunnen veroordelen tot achterblijvers met lege handen. Het is een keerzijde van de medaille, gevangen zitten in een ander systeem dat de charme uit het voetbal zuigt. We zullen ons dus een weg naar boven moeten knokken. Dertien jaar hebben we hier op gewacht en wees er maar zeker van dat we er alles aan gaan doen om ook deze deur te slopen. En ongetwijfeld zullen sommige van de veldslagen die op ons liggen te wachten, nieuwe heroïsche taferelen met zich meebrengen.

Maar het ontbreken van die Antwerpse derby zal toch een leegte nalaten. Parking blijft nu eenmaal parking. De strijd tussen de enige twee Antwerpse traditieclubs moet eigenlijk een jaarlijkse gewoonte zijn op het hoogste niveau. Tussen stamnummer 1 en een ploeg waar de Antwerpse legende Rik Coppens nog speelde. Hij die zoveel duels uitvocht met onze Vic. Een club die het sportief ook goed doet dit jaar. Grote kans maakt op promotie en daardoor een stap dichter bij 1A kan komen te staan. Dat een ex-Antwerp speler daar voor de promotie kan zorgen maakt het des te specialer. Het mag geweten zijn: “Berchem Sport, wij wachten op jullie!”

Spread the love
  • 17
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    17
    Shares

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.