R. Antwerp F.C – K. Beerschot V.A.V

Ik heb het moeten opzoeken. De laatste wedstrijd tussen K. Beerschot V.A.V en R. Antwerp F.C dateert van 23 februari 1991, twintig jaar geleden dus. In een volgepakt Olympisch stadion, er was vijfduizend man waarvan waarschijnlijk 4999 Antwerp supporters, won de Great Old blijkbaar met 1-2. God scoorde en Claesen verdubbelde, Talbut trapte een penalty tegen de netten. Ongetwijfeld gekregen na een Schwalbe of andere carnavaltruc van de mannekes.

Maar serieus, ik wist dat niet meer en vraag mij af wie het nog wel wist?

Als ik de opstelling lees bij de thuisploeg dan valt het mij op dat ik nog steeds alle namen van de spelers ken. Kenneth Brylle, Yves Audoor en Godwin Okpara, … Gene kattepis. Mooie ploeg. Vandaag ken ik slechts een handvol namen van spelers.

En dat heeft zo zijn redenen.

Tijdens mijn jeugdjaren waren de wedstrijden tegen K. Beerschot V.A.V het hoogtepunt van het seizoen. De derby was in de volksmond, en in de media, gekend als ‘the hate game’. Voor die uitslagen toen bestaat een oud Engels gezegd: “Make or break”, wat zoveel wil zeggen dat die twee wedstrijden je seizoen konden maken of kraken. Als supporter weliswaar.

Voor de rest van het seizoen hoopte je zelf zoveel mogelijk wedstrijden te winnen, en dat zij er zoveel mogelijk verloren. En als het effe kon wekelijks met 10-0 ofzo. Dan kon je dat op de werkvloer en aan den toog lekker doorsteken.

Toch kwam er, jammer genoeg, een barst in die geschiedenis. Germinal Beerschot Antwerpen verscheen, en met geld vanuit Amsterdam werd in 2005 de beker gewonnen, in een finale tegen Club Brugge. Was dit het oude K. Beerschot V.A.V geweest, ik had gehoopt dat ze zwaar op hun kas zouden krijgen. Nu hoopte ik dat die andere Antwerpse ploeg de Bruggelingen zou verslaan. Wat ze ook deden. Ik dacht altijd dat het toen 4-1 was, blijkt dat er 2-1 als eindstand op het bord stond. Als ik de namen van die opstelling lees, stel ik opnieuw vast dat ik ze zelfs niet allemaal ken.

Vandaag de dag maakt hij mij eigenlijk gewoonweg niets meer uit wat zij doen. Winnen of verliezen. Voor mijn part spelen ze twintig keer op rij kampioen en winnen ze elk jaar de Champions League.

Club Brugge is de nieuwe sportieve vijand nummer 1. It’s the new hate game, en dat al enkele jaren. Mensen die voetbal niet begrijpen, noemen dat ook haat. Terwijl het dat net niet is. Het gaat om respect. En het winnen van dat respect.

Club Brugge is een topclub in België, en als supporter wil je die plek innemen. Wil je dat respect ook krijgen. Net zoals je de trofee kast van R.S.C Anderlecht wil. Dat je hoopt om ooit een jeugdwerking te hebben als K.R.C Genk. Een community werking als A.A Gent. De eigenheid van clubs als R.S.C Charleroi en K.V Mechelen. En je wil fanatieker zijn dan het rood-witte legioen uit de vurige stede.

Allemaal vormen van respect.

En dat ontbreekt momenteel volledig. Ik ben blij dat mijn Beerschot vrienden nog naar het voetbal kunnen gaan zijn. Als voetbalsupporter wens ik immers niemand toe dat hun club verdwijnt. Dat men er op het Kiel bewust voor heeft gekozen om de geschiedenis te vernietigen van Germinal Ekeren en Wilrijk supporters, dat vind ik dus het laagste van het laagste als voetbalsupporter. Mensen die aan mij vragen: “Wat hadden wij dan moeten doen als supporter”, daar antwoord ik zelfs niet op. “Geen woorden maar daden!”, iedere voetbalsupporter kent dat. En één voor één hebben wij het recht om ons ongenoegen te tonen als er zaken gebeuren die niet door de beugel kunnen. En als supporters iets ook écht niet willen, dan kunnen ze wel degelijk dingen veranderen. Of tegenhouden.

Ik ga daar geen discussies over aan. Stel gewoon vast dat er geen protesten die naam waardig zijn geweest, en dat men dus blijkbaar niet echt problemen had met die keuzes.

Ieder het zijn.

Ik wens hen dus geen winst of verlies toe. Bekers, titels of wat dan ook. Een Beerschot vriend vroeg mij recent wat ik daar mee bedoelde. Het antwoord was simpel: “Jullie laten mij koud.” Het enige dat ik hem, en de andere Beerschot supporters, wél toewens, is dat zij niet opnieuw moeten verdwijnen. En misschien is dat niet zozeer voor hen, dan wel voor diegenen die mogelijks hun geschiedenis gaan moeten verliezen daarom.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.