Een tramrit om (niet) snel te vergeten

Het is zaterdagmiddag en ik zit op de tram, huiswaarts richting Zwijndrecht na een plezante ochtend in een redelijk kalme koekenstad. Samen met mijn vrouw overlopen we een beetje de rest van de dag. Schuin achter ons zitten enkele “jongeren”. Ze maken nogal wat lawaai. Vocaal proberen ze elkaar te overstemmen en een GSM, die op maximale geluidsterkte staat, mag ook niet op het tramfeestje ontbreken. Nu ja, andere passagiers zullen dat (wan)gedrag inschalen tussen storend en onaanvaardbaar. Ik vraag mij dan steeds weer af wat ze daar bij die jongeren thuis van zeggen. Je moet immers al een serieus Jekyll & Hyde gehalte hebben, om enkele minuten later thuis de deur te openen en een compleet iemand anders te worden. Mij stoort het ook maar veel aandacht schenk ik er niet aan. “Fout”, denk ik nu.

Want als ik mij eens omdraai, gewoon uit nieuwsgierigheid, valt mij een compleet gebrek aan respect op. Het drietal is op zaden aan het knauwen. De inhoud verorberen ze smakelijk, het omhulsel spugen ze blijkbaar telkens op de grond. Getuige hiervan de puinhoop die onder hun voeten ligt. Ik geef diegene dichtst bij mij een tik tegen zijn hoofd met de vraag of hij dat thuis ook doet. De twee andere springen recht, alsof hen onrecht werd aangedaan. Een woordenwisseling is wat volgt. Ietwat schuw begint één van de drie toch de troep op de grond op te ruimen.

Mooi zo, een start.

Maar dan kijk ik terug vooruit. Ik zie een bijna volle tram. En ik bedenk ineens dat er ondertussen tal van andere mensen zijn afgestapt, die evenzeer als ik in hun omgeving zaten. Maar blijkbaar heeft er niemand anders iets tegen hen gezegd. Er was ook niemand die effe mee opstond, om te zeggen tegen die jongeren dat hun wangedrag ontoelaatbaar is. En het wordt nog erger. Als mensen afstappen steken ze geheimzinnig de duim omhoog: “Goed gedaan meneer!”

Serieus, menen die dat nu?

Drie snotapen die kunnen doen en laten wat ze willen op een tram afgeladen met volwassenen?! Nooit gedacht dat ik zoiets zou zeggen, of schrijven: “Vroeger had ik waarschijnlijk al veel sneller een pets tegen mijn ogen gekregen. En dus ja, vroeger had dat gedrag niet waar geweest. Maar ja vroeger was er ook een conducteur, om maar iets te noemen.”

Vroeger is dus niet meer.

Maar voor mij is het in deze wel duidelijk. Het wangedrag van die jongeren is onaanvaardbaar maar het uitblijven van enige sociale correctie op een overvolle tram is dat evenzeer. Ik hoop dan ook uit de grond van mijn hart dat daar eens terug wat aandacht aan wordt geschonken. Een campagne of iets dergelijks om de mensen terug aan te sporen van daar niet te zitten alsof er geen probleem is. Nee, hen terug leren dat ze moeten opstaan verdomme, en laten zien dat wangedrag niet geaccepteerd wordt. Dat je als volwassene ook plichten hebt om jongeren te wijzen op wat niet kan. En dat begint dus al met het (wan)gedrag van het lawaai. Waar dus niemand iets van zegde, zelfs ik niet.

Dat moet anders, toch?!

Spread the love
  • 723
  •  
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    724
    Shares
  1. Sven de Valk

    Het omstanders effect: Als anderen niets doen, waarom ik dan wel?

    “bystanders effect”

    In 1968 begonnen John Darley en Bibb Latane een experiment dat onderzocht hoe mensen reageren op de verdeelde verantwoordelijkheid die ontstaat wanneer men in een groep is. Zij waren gestimuleerd door de moord op Kitty Genovese, een dame die over een periode van ongeveer een half uur gemangeld en uiteindelijk vermoord werd door een belager, in een straat waar tientallen mensen toekeken, en niemand alarm sloeg, omdat iedereen dacht dat anderen dat wel zouden doen.

    Darley en Latane lieten deelnemers in een wachtkamer wachten, of een korte vragenlijst invullen. Zonder dat de deelnemer daarvan werd ingelicht, lieten Darley en Latane vervolgens allerlei alarmerende dingen gebeuren in de omgeving, zoals een situatie waarin rook uit een andere kamer, of een andere deelnemer die ineens een epileptische aanval kreeg. Hoe snel men reageerde op zulke dreigingen, leek sterk af te hangen van de hoeveelheid anderen in de kamer. Waren ze alleen, dan kwamen de meeste deelnemers vrij snel in actie. Wanneer er anderen waren, en die deden ook niets, deed de deelnemer in kwestie bijna nooit zelf iets! Immers, anderen deden toch ook niets? Misschien was het wel niet zo ernstig?

    Dit effect leunt leidt echter ook tot “lemmingen”. 1 of een hand vol mensen, kan het gedrag van een grote groep bepalen. De huidige maatschappij en die uit het verleden, hebben deze theorie al meermaals bewezen.

    “Laisse penser tes sens, homme, et tu es ton Dieu.” (Paul Fort, Frans dichter) Laat je gevoelens denken, mens, en je bent je eigen God. Maar ja, “gevoelens” en “denken”, het zijn uitstervende begrippen.

      • Villegas Christiane

        Wel Sven , ik ben blij dat er ook eens iemand is die hierop een woordje zegt !! Als ik op die rit gezeten had was je niet alleen geweest……het is inderdaad juist dat iedereen van de medepassagiers wegkijken of heel apatisch zitten te staren !!!! Mijn omgeving heeft reeds meerdere malen gezegd : reageer niet want vroeg of laat heb je een pak vast van je leven =)

  2. Jessie

    Zelf vind ik het moeilijk om als vrouw daarop iets te zeggen omdat gevallen van agressie ook geen uitzonderingen meer zijn. Ik denk dat dit sommigen zeker en vast afschrikt om die sociale correctie uit te voeren. Op zich mag dit geen excuus zijn maar het is wel de realiteit.

    • Daarom ook de vraag om dit terug onder de aandacht te brengen, opdat jij daar niet alleen zou staan.

  3. Peter De Wachter

    Mijn echtgenote maakt ook regelmatig gebruik van het openbaar vervoer en heeft zowat elke keer gelijkaardige klachten, zij moet zich dan serieus inhouden.
    Natuurlijk zou er iets moeten van gezegd worden maar wie is bereid dergelijk risico te nemen.
    Het zou niet de eerste keer zijn dat een aantal jongeren een volwassene (ongeacht het een man of vrouw is) aanpakken.
    Is de chauffeur niet in de eerste plaats de “baas” aan boord ?
    Hij zou passagiers die zich niet gedragen moeten terecht wijzen maar … dat wordt ook zelden of nooit gedaan om dezelfde redenen, het zou nl. ook niet de eerste keer zijn dat een chauffeur “aangepakt” wordt.
    Hoewel de verontwaardiging altijd groot is houdt de grote meerderheid zich liever afzijdig.
    Onterecht maar niet onbegrijpelijk.
    Het is een complex gegeven.
    Bij dergelijke gebeurtenissen zouden mensen front moeten vormen maar daar zijn we niet goed in hé.

    • Daarom ook de vraag om dat terug onder de aandacht te brengen. Gaandeweg zijn we dat blijkbaar verleerd.

  4. incognito

    Het lijkt tegenwoordig normaal te zijn. Twee jaar geleden had ik ongeveer hetzelfde situatie op een tram vol volwassenen gehad. Daarbij vielen niet alleen maar woorden maar werden ook klappen uitgedeeld. Helaas niemand is toen recht gestaan en heeft een of andere hulp aangeboden. Iedereen heeft veel schrik voor zo jongeren. Iedereen die op zo een volle tram zit denkt “Het is nog even en ik kan afstappen”. Helaas het is maatschappij van tegenwoordig. Als iedereen blijft zwijgen en enkel en alleen maar naar andere kant zien dan verandert er niets. Ik heb laatste jaren verschillende landen afgereisd en ik heb het nergens hetzelfde situatie gezien. Helaas dit zie je heel veel in België.
    Als er geen verandering inkomt gaan we nog heel veel meemaken.

  5. rebaljan

    Dit soort wangedrag op het openbaar vervoer door jongeren neemt hier al jaren toe. In de tram wordt tegenwoordig gegeten, gedronken, geroepen, getierd, gespuwd, vernield en vervuild. Je zal diegene maar wezen die daar een opmerking over maakt. In het beste geval wordt je uitgelachen, maar het kan ook zijn dat je er niet zonder kleerscheuren vanaf komt. Als je leven je lief is, zeg je dus best niks, want in groep zijn ze toch allemaal even agressief. Zover is het gekomen ! Als enkeling kan je dit gedrag niet veranderen, daar zijn andere maatregelen voor nodig. Opvoeding ? Weten ze nog wel wat dat is ?

  6. JudyBelg

    Twee weken geleden nam ik samen met mijn zus de trein. Er was nog weinig plaats en wij moesten in een coupé met jongere puberende jeugdbewegingsmeisjes gaan zitten. Eerst en vooral slingerden hun tassen en zakken in de gang op de grond, wij werden geacht een hindernissenparcours af te leggen. Ze maakten een hels kabaal , ongelofelijk scherp schreeuwen , genoeg om daar een migraine aan over te houden. Het ging maar steeds in crescendo tot ik zag dat de oudere man tegenover mij zijn handen over zijn oren begon te houden. Ik ben dan recht gaan staan en heb ze daar een veeg uit de pan gegeven. Het hielp een heel klein beetje. Een gans uur zaten we met die bende op de trein. Geen leiding te zien, ook geen conducteur. Het begint toch allemaal met de opvoeding volgens mij.

  7. Ik wou wel even kwijt dat ik geen tik gegeven had, dit kan soms heel agressief en aanvallend overkomen. Soms kan je dan dezelfde reactie terug krijgen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.