Vier dagen pride, en wat nu?

De voorbije vier dagen stonden LGBT-rechten weer even hoog op de agenda in Antwerpen. Denk ik toch? Want op mijn tijdlijn regende het foto’s van politici en partijen, eerder dan van de mensen die regelmatig slachtoffer worden van hun liefde. Laat staan dat ik ergens een echt signaal heb kunnen bemerken. Het is te zeggen, niet het juiste signaal.

LGBT-rechten in de statuten?

Het was een bedenking die ik mij maakte naar aanleiding van een tweet van de Antwerpse burgervader. Of beter gezegd, één van de reacties daar op. In de conservatieve, katholieke, onderbuik zitten wel wat mensen die net géén rechten willen voor LGBT. Net zoals er tussen Moslims en Joden ook wel wat zitten die het er moeilijk mee hebben.

Wat mij ongelofelijk ergerde aan de reactie is dat er geen tegenreactie kwam. Dat de burgervader, of diegene die zijn twitter-account beheert die reactie onbeantwoord lieten. Is de boodschap dan soms deze: “Dit weekend proberen we kiezers te winnen, terwijl we proberen om er geen kwijt te spelen.”

Ben ik nu echt de enige die zich dat afvraagt?

Als Kris Peeters een Joodse kandidate voorstelt, zou die dan pro LGBT-rechten moeten zijn. Als een andere partij Moslims opneemt op haar lijsten, zouden die dat dan moeten onderschrijven? Als een ex-KVHV student zich komt aanbieden, moet die dat dan doen?

Simpel gezegd: “Hebben partijen in hun statuten staan dat hun (actieve) leden pro LGBT-rechten moeten zijn, of geen lid kunnen zijn. Toch niet in dé partij.”

Het is een vraag die ik mij stel.

Recuperatie, profileren of accentueren?

Ook dat vind ik een moeilijke vraag. Wat doen al die politieke partijen daar nu juist? Wat is nu juist hun boodschap?

Een zekerheidje is de recuperatie, getuige daarvan de 101 foto’s van vooral zichzelf.

Maar je zou het ook kunnen zien als profilering, als voorvechters van de LGBT-rechten. Ik heb geen idee in hoeverre al die personen, en hun partijen, in het dagdagelijkse bezig zijn met die uitdaging. Als ze er dagelijks actief mee bezig zouden zijn, dan heb ik dat de afgelopen vier dagen te weinig gezien in de media. En laat dat nu net iets zijn waar politici, en hun partijen, in uitblinken: het opeisen van media soundbites. Dus waar waren al die standpunten, boodschappen en vorstellen de voorbije vier dagen?

Wat is nu juist hun boodschap?

Je zou het ook kunnen zien als het accentueren van enerzijds hét probleem, en anderzijds hun strijd daar tegen.

Ik zou het waarschijnlijk allemaal wat beter verstaan als er vanuit de Antwerpse politiek een eigen initiatief zou ontstaan, over partijgrenzen heen, met de profilering van Antwerpen als stad van LGBT-rechten. En accentueer zolang als nodig wat wél en niet kan.

Het is een voorstel dat ik aan de Antwerpse partijen doe.

Geen woorden maar daden?

Terwijl de Antwerpse burgervader iemand sokken aantrekt en daar een foto van trekt om harten te winnen, blijft hij onbewogen binnen zijn eigen partij. Zo mocht Mark Demesmaker in 2014 tegen het Europese actieplan voor homorechten stemmen in het Europese parlement. “Hoe rijm je dat?”, vraag ik mij af?

In datzelfde jaar mocht Nva zich bij de Europese Conservatieven en Hervormers aansluiten, een conservatieve fractie (ECR-fractie) in het Europees Parlement waarin verscheidene expliciete homofobe partijen zitten.

Zo maakt de Nederlandse SGP, de Staatkundig Gereformeerde Partij, deel uit van de ECR-fractie. Die wil het homohuwelijk in Nederland zo snel mogelijk weer ongedaan maken. Ze wil ook de mogelijkheid voor koppels van hetzelfde geslacht om kinderen uit het buitenland te adopteren schrappen.

De Poolse partij Recht en Rechtvaardigheid is gekend van de gebroeders Kaczyński, waarvan de inmiddels overleden Lech Kaczyński als burgemeester van Warschau meermaals demonstraties van holebi’s voor gelijke rechten verbood. De homofobe standpunten heeft de partij tot op vandaag behouden.

De Alternative für Deutschland had kandidaten op de Europese lijst staan die een website beheren waarin werd opgeroepen tot een manifestatie in Stuttgart tegen een holebi- en genderbewust.

Afsluitend heb je de partij Ware Finnen, die gekant is tegen het homohuwelijk, adoptie door holebikoppels en in-vitrofertilisatie.

“Meneer De Wever, kunnen jullie aub uit die fractie stappen om duidelijkheid te scheppen tussen wat wel kan, en wat niet?”

Het is een vraag die ik aan u stel.

“En kunnen andere partijen dat misschien ook inschrijven in hun statuten, dat ze nooit deel zullen uitmaken van fracties waarin partijen zitten die tegen LGBT-rechten zijn? Die haat verspreiden?”

Het is een vraag die ik aan jullie allemaal stel.

Slachtoffer

Ik heb niet veel LGBT-kennissen, maar diegene die ik ken zijn soms al jaren samen en durven nog steeds niet hand in hand lopen op straat. Durven hun liefde, die zovele van ons ook kennen, niet laten blijken omwille van vooroordelen en rare blikken.

Die vier dagen zijn top, laat daar geen misverstand over zijn. Maar er zijn nog 360 andere dagen waarin mensen slachtoffer kunnen zijn. Getuige de haat tweet van zaterdag en het geval van gaybashing tijdens de gay pride.

Het mag dus wel wat meer zijn. Toch?

Spread the love
  • 33
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    33
    Shares

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.