Wat vier je eigenlijk op 11 juli?

Opgegroeid tussen Vlaamse zangfeesten en Ijzerbedevaarten vraag ik het mij vandaag af: “Wat betekent 11 juli vandaag de dag eigenlijk?” Want zelfs nu, als links sociale mens, vind ik een strijd tegen onderdrukking altijd een juiste strijd. Maar hey, die van de Vlaming is gestreden en de strijd die is gewonnen. De ontvoogding is niet meer, iedereen content zou je dan denken.

Maar dat is buiten de waard gerekend. Die maakte van Vlaamse sociaaleconomische hervormingen de inzet van 11 juli. En geen haan, oeps sorry, leeuw die daar naar kraait. Vanuit dat sociaaleconomisch verhaal komt de solidariteit met Wallonië elk jaar opnieuw onder druk te staan. En elk jaar opnieuw bouwt men verder aan het Vlaamse luchtkasteel dat zijn gelijke niet meer kent.

Een Vlaamse toekomst oogt immers niet zo mooi, en de dagelijkse realiteit bewijst dit al. Qua energie zijn wij bijvoorbeeld het derde duurste ‘land’ in Europa. Iets wat enkel erg is als je geen duizenden euro’s per maand kan cumuleren natuurlijk. De Vlaamse zorgpremie werd 100% duurder, en in ruil kregen we niets. Neen, alles bleef hetzelfde maar afdokken, ja dat deden we wel.

Ook de loon –en arbeidsvoorwaarden van de toekomstige ‘onafhankelijke’ Vlaming zijn al duidelijk. Kijk maar naar Vlaamse vervoersmaatschappij: “De Lijn”. De dienstverlening is een lachertje met genationaliseerd openbaar vervoer in tal van Europese steden. Het is duur, traag, onregelmatig en de werknemers betalen, samen met de reizigers, dagelijks de rekening. Een groot verloop, met weinig gegadigden voor die jobs, is het gevolg. In het Vlaanderen van morgen zal dat uw job worden, als je zonder komt te zitten.

In het Vlaanderen van morgen zal een gezondheidszorg à la Americain georganiseerd worden. En de jongeren van menig Vlaamse politicus lieten het al verstaan dat er voor kinderen van gewone werkende mensen eigenlijk geen plaats meer is op de universitaire schoolbanken. Het kaf moet van het koren.

En wat men ook steeds weer verzwijgt is de voorbeelden van hoe het wél moet. Of het wél kan. Zo zet men in Wallonië die solidariteit om in huisvesting voor hun oudere inwoners. Er zijn meer opvangtehuizen in Wallonië dan in Vlaanderen en ze zijn betaalbaar. In Vlaanderen kiest men voor het onbetaalbare en zorgt men ervoor dat ook hier het kaf van het koren wordt gescheiden. Jan modaal, die zijn leven lang gewerkt heeft kan een waardige oude dag in een Vlaamse opvangtehuis niet betalen. Diezelfde Jan modaal kan dat in Wallonië wel. Ik betaal dus liever voor die solidariteit dan voor de Vlaamse “zuivering” die bezig is.

Ik vind weinig feest meer terug in deze 11de juli. Maar misschien kan één van onze cumulerende politiekers het mij vertellen?

Spread the love
  • 59
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    59
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.