Volwassenen en jeugd, samen voor het klimaat. Wat denk je daarvan?

‘Nonkel Sven, ik zou willen brossen voor de bossen. Het mag van de mama en papa, wil jij met mij gaan?’

‘Natuurlijk.’, en hij pakte er een dag verlof voor.

Het is een nogal aparte manier om een blog te beginnen. Ik weet het. En voor alle duidelijkheid, de vraag is nog niet gesteld geweest, maar mijn antwoord hebben jullie dus alvast.

Er zijn twee dingen die mijn aandacht trekken in de strijd voor het klimaat. De vragen van de jeugd enerzijds, de reacties van de ‘volwassenen’ anderzijds. Toen ik zo jong was hadden volwassen weinig begrip voor onze keuzes van toen. Ze begrepen veel dingen niet, of misschien was het wel gewoon dat ze dingen niet wilden begrijpen. De vlucht vooruit leek altijd weer makkelijker. Men keurde af, had commentaar, en luisteren zat er al helemaal niet in.

“Als dat volwassen worden is, dan wil ik voor altijd jong blijven.”, het werd meer dan een gedachte bij mij.

Samengevat, ik nam mezelf voor, hoopte was dat eigenlijk, dat ik later voor de spiegel zou kunnen staan en zeggen dat ik een andere ‘volwassene’ was geworden. Tot op vandaag kan ik zeggen dat ik daar in gelukt ben. Rondom mij zie ik jammer genoeg nog steeds ‘volwassenen’ die dingen niet begrijpen, of misschien niet willen begrijpen. Die opnieuw de vlucht vooruit kiezen.

Je kan dan commentaar hebben, maar de belofte die ik maakte in 2018 indachtig, ga ik dat niet doen. Want eerlijk gezegd, de vragen en bedenkingen die ik volwassenen zie stellen de afgelopen dagen, daar kunnen we wel wat mee. Toch?

Zo vind ik het een topidee om op een alternatieve manier om te gaan met ongewettigd gedrag voor dit gewettigd protest. Als ik zie dat scholen met hun leerlingen zullen samenzitten om te bekijken hoe ze samen hun steentje kunnen bijdragen, dan zeg ik chapeau!

Het is bovendien iets dat ouders ook kunnen, toch? Aan de tafel, in de living, gewoon vragen aan kinderen wat zij denken van dit alles. Vragen dus, niet zeggen, én vooral luisteren. Wat zij te zeggen hebben over het engagement van deze kinderen, wat zij denken van het milieu en de uitdagingen. Je kan nadien als volwassene toch uitleggen wat je zelf al doet om je steentje bij te dragen en vragen of zij soms bijkomende ideeën hebben. Veel is dat toch niet gevraagd?

Het hoeft zelfs daar niet te stoppen, er zijn tal van plaatsen waar kinderen samenkomen met ‘volwassenen’. En waar je samen kan werken aan (milieu)uitdagingen.

Zo vind ik het voorbeeld van de tentjes bijvoorbeeld geweldig gekozen. Het is onwezenlijk wat festivalgangers allemaal achterlaten. Dat staat buiten kijf. Maar hoe kan je zoon of dochter vertrekken met een tent, en zonder thuiskomen? Hoe komt het dat je als festivalganger moet betalen, vervolgens een bandje rond je pols krijgt aangesjord, je hebben en houden moet laten controleren als je het kampeerterrein betreedt, maar dat er niets van controle is als je het wil verlaten?

Ik bedoel maar, er zijn tal van plaatsen waar we samen, en dat woord is belangrijk, samen het engagement van vandaag kunnen omzetten in positieve zaken. Waarom zouden we elkaar dan niet wat bewuster maken? Want daar gaat het natuurlijk wel om. Elkaar bewuster maken. Daar begint alles.

De laatste dagen zag ik ‘volwassenen’ draaien met hun ogen. Op tv, in parlementen en regeringen. Serieus? Is de mening van een jongere zo weinig waard voor jullie?

Ik heb politici, die zelf uitblinken in brossen, commentaar horen geven over de tweede dag dat jeugd niet naar school ging. Serieus? Graaiers die intekenen om hun commissie op te strijken en vervolgens de werkvloer verlaten. Jullie hebben commentaar? Echt?!

Het is een commentaar die ik in mijn omgeving trouwens ook regelmatig heb gehoord. Serieus? Ben jij nog nooit een dag onwettig afwezig geweest? Heb jij nooit een buikpijntje geveinsd, omdat je geen zin had, of vergeten was te studeren voor een toets, en je dat een dag later verdoezelde met het briefje van papa of mama doctor die schreef dat je één dag ziek was.

Ik herhaal dus mijn belofte. Als jongeren rondom mij engagement vragen, dan zal ik hen dat geven. Als ze vragen hebben over het milieu, dan zal ik luisteren en samen met hen zoeken naar wat we alvast wél kunnen doen. En als wij, de volwassenen dat nu ook eens allemaal gaan doen, dan komt het misschien nog goed.

Want laat ons wel wezen, diegenen die we betalen om het op te lossen, die zullen onze jeugd de grootste teleurstelling van 2019 geven. En ook dan moeten we er zijn voor hen, en tonen dat ze wel degelijk iets hebben veranderd. Dat ze ons hebben veranderd.

Want daar gaat het natuurlijk wel om. Elkaar bewuster maken. Daar begint alles.

Spread the love
  • 147
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    147
    Shares
Tagged:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.