Voor Judithje: mijne top vijf!

Het gebeurt raar of zelden dat ik meedoe aan van die ketting dingen op facebook, tenzij ik mezelf eens goed kan laten gaan. Maar niemand ontsnapt er tegenwoordig aan, fotokes of liedjes is de nieuwste hype. Dat eerste heb ik vakkundig af weten blokken met bovenstaande foto. Wat dat tweede betreft, daar heb ik even over lopen nadenken.

Had de vraag de volgende geweest: “Wat zijn de 3 slechtste platen aller tijden”, dan had ik ze makkelijker kunnen beantwoorden.

  1. Bryan Adams – Summer of 69
  2. Rem – Shiny Happy People
  3. Sting – Russians

Let wel, dat betekent niet dat ik de artiest, of groep, slecht vind. Nee, allemaal hebben ze wel degelijk sterke nummers, maar van bovenstaande drie nummers krijg ik spontane buikkrampen. En nee, de artiesten of groepen zouden ook niet in mijn lijst van beste Elpees ooit staan. Die zou er zo uitzien:

  1. Sgt Peppers – The Beatles
  2. Sign of the times – Prince
  3. The Works – Queen
  4. Paul Simon – Graceland
  5. The head on the Door – The Cure
  6. London Calling – The Clash
  7. 101 – Depeche Mode
  8. Unplugged – Nirvana
  9. Blood Sugar Sex Magic – RHCP
  10. Horror Epics – The Exploited

Een top-elpee dat is één van die zwarte ronde schijven die je, toen in den tijd, nog echt grijs kon draaien. Dat deed je omdat er zowaar niet één slecht nummer op de LP – want zo schreef je dat toen – stond. Ook enkele CD’s later viel die eer zo nu en dan te beurt, maar die dingen zagen al grijs, allez zilver eigenlijk. En in alle eerlijkheid, een top CD blijft een zeldzaamheid.

Maar wat was dan het beste nummer op zo een top-elpee? Moeilijk kiezen soms, maar here goes nothing.

  1. Fixing a hole
  2. It’s gonna Be a Beautifull Night
  3. Radio Ga Ga
  4. Homeless
  5. Close to me
  6. Hatefull
  7. Everything counts
  8. All Apologies
  9. Breaking the Girl
  10. Maggie

‘The Beatles’, samen met ‘The Rolling Stones’ en tal van andere 60’s and 70’s bands staan tot op de dag van vandaag nog steeds op mijn Ipod. Maar The Fab Five beluister ik ook echt elke keer als ik met verlof ben. Jaja, ik weet het, ze noemen The Fab Four maar ik kan het ook niet helpen dat ik elke keer begin te neuriën als ik hen opzet. Allez, totdat de liefste zegt dat ik weer aan het meezingen ben natuurlijk. “Fixing a hole where the rain gets in…”

De tweede keuze is omdat mijn eerste kennismaking met Prince nadien nooit meer werd overtroffen. In het sportpaleis gaf hij een 3 à  4 uur durend optreden dat elke aanwezige levenslang zal bijblijven. Niemand zat stil, geen seconde! Zweet, dans en gezang vulde het sportpaleis. Gaandeweg vlogen alle t-shirts uit. Minutenlang scandeerde een propvol sportpaleis: “Oh-wie-yooooo-oooooh-ooooh, It’s gonna be a beautifull, It’s gonna be a beautifull night.” Absolute waanzin.

De derde in de rij was mijn eerste concert ooit. Als dertienjarige Freddy Mercury de hand mogen schudden en vooraan gezet worden in Vorst Nationaal, het doet wat met een kleine mens. Ik herinner me nog dat ik voor het optreden elke spot telde in de concertzaal. Radio Ga Ga is eigenlijk één van de mindere nummers maar het bijhorende handjesklappen was één van de indrukwekkendste dingen die ik ooit zag tijdens een optreden.

De mens Paul Simon maakt telkens indruk op mij. Als er ooit een foto naast het woord ‘rust’ moet komen te staan in een woordenboek, dan nomineer ik hem. Met Garfunkel al ongeëvenaard. Jammer van Chevy Chase  en dat ene nummer. Voor de rest een top cd en dito optreden. Number four.

Op vijf een zoveelste bezoek aan Vorst Nationaal, maar dan wel het eerste binnen het ietwat alternatieverre genre. Helaas nog niet echt volwassen genoeg om tussen de dansende menigte mee te tsjokken. Geen nood, toen was er nog plaats voorzien waar je gewoon kon dansen naast de vele stoeltjes die er nu zijn. Geen minuut hebben we stilgestaan, en dat voor om en bij de 250 Belgische Frank. Denk ik, want mijn concertkaart – een ongescheurde zelfs – gaf ik nadien aan den Braem.

Aan ‘Hatefull’ denk ik elke keer als er opnieuw een artiest komt te sterven ten gevolge van een OD. RIP Sid Vicious. “And now, the end is near…

Concert nummer 101 van Depeche Mode live meemaken op CD, dat kon gewoon. En afsluiten met Everything Counts betekende gewoon dat je kiekenboebels kreeg. Iets wat je ook kreeg een jaar na de release, opnieuw in Vorst Nationaal tijdens de World Violation Tour. De laatste keer dat ik danig onder de indruk was van Dave Gahan was toen hij enkele jaren gelden solo kwam optreden. Het optreden was goed, zonder meer. Top was echter het afsluitend gedeelte, de encore zoals dat heet. Geen ruig opzwepend gedoe maar een unplugged versie van enkele nummers van de band.

New wave en absolute body control was ondertussen mijn genre geworden. Ik stond echter nog steeds open voor andere muziek, en zo leerde ik Grunge en co kennen. Bands van 24-7 spyz tot RHCP, allemaal hadden ze wel hun charme en vooral hun geweldige energieke optredens vanuit het publiek. Den eerste stagedive was de moeilijkste. Diegene die nu denken:”Den eerste wat?” Den hoek in snotneus!

Qua alternatief en stevig zullen concerten van The Exploited altijd wel bovenaan mijn lijst blijven staan. Punkers en New Wavers werden beiden aangetrokken door het genre, echter niet tot elkaar. Hof Ter Lo was de locatie en aan de ingang stonden er al enkele met hun riem, met bijhorende pinversiering, te zwaaien. “Maggy, maggy, maggy… you fucking cunt!”, was het eerste wat ik zong toen dat stuk onmens te sterven kwam.

Mijn eerste kennismaking met Nitzer Ebb in de Brusselse AB kon ook tellen. Al staan ze niet op één van de lijstjes, een stelling van de grond kunnen laten opspringen, enkel door het ritmisch gestampt op de planken, it was a first and a last.

Dat ik tussendoor ook nog wat filmmuziek draaide is niet zo belangrijk. Verbazend was wel dat er nog kalk aan het plafond hing, na de zoveelste draai aan de volumeknop, tijdens de ‘Guns of Navaronne’. Ik kan bovendien iedereen in de wagen de filmmuziek van “Conan The Barbarian” aanraden. En omdat Eddie Vedder niet mag ontbreken in mijn lijstje, raad ik ook met veel plezier de soundtrack van “Into The Wild” aan. Alsook de film.

Maar kom, mijn top vijf van liedjes dus, zoals gevraagd. En dat enkel en alleen op basis van het feit dat ik op deze nummers nog steeds met veel plezier compleet uit de bol kan gaan. Even after al these years…

  1. Solsbury Hill – Peter Gabriel
  2. Whole of the moon – The Waterboys
  3. TV Treated – The Neon Judgement
  4. Spiders – Executive spiders
  5. Alive – Pear jam

Afsluiten doe ik graag met Buffalo Tom, omdat ik ook deze plaat waarschijnlijk nooit beu geraak: “Taillights fade”. Voila Judith, de volgende ketting opdracht is er één voor in 3015, tenzij dat ik mij eens volledig mag laten gaan natuurlijk.

Spread the love
  • 15
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    15
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.