Waarom het ontslag van Vuye en Wouters voor links slecht nieuws kan zijn

Vandaag volgde de bevestiging: Vuye en Wouters stappen uit de Nva. Iets wat, waarschijnlijk, door sommige links en progressief gezinde mensen op gejuich werd onthaald. Nochtans is het nog maar de vraag of deze evolutie zo positief te noemen is.

  1. De versplintering van links en rechts

“Links front? De kiezer wil wel”, lezen we vandaag op De Morgen. Volgens onderzoek in het blad ‘Sampol’ zou een fusie alleen maar voordelen opleveren, maar Groen en sp.a gaan niet akkoord. Wars van dat feit is de politieke versplintering aan de linker kant van het centrum al langer een vaststaand feit. Sociaaldemocraten en Groenen zweven constant tussen centrumlinks en centrumrechts. Enkel PvdA, en kleinere partijen zoals LSP, durven zich in Vlaanderen profileren met linkse en progressieve projecten.

Die versplintering leidt tot progressieve stilstand, en ze doet dat al jaren. Een voorbeeld maakt veel duidelijk. Neem nu de manier waarop de bevolking kijkt naar het pamperbeleid voor zij die al zoveel hebben. Maar liefst 84% van de bevolking vindt, gesterkt vanuit de bankencrisis in 2008, dat het hoog tijd is dat ook de kaaiman-miljonairs hun steentje bijdragen. Maar zolang het gekibbel tussen miljonairstax en vermogensbelasting blijft zweven, verandert er niets. En dus is die versplintering één van de oorzaken waarom rechts aan de winnende hand is momenteel.

Althans zo wordt gezegd.

Vanuit die logica juichen sommige linkse mensen vandaag dan ook het ontslag van Vuye en Wouters toe. En deels klopt die redenering ook natuurlijk. Echter is dat misschien enkel op korte termijn een waarheid. Met Vlinks stond er, maanden geleden, een socialer alternatief op voor een onafhankelijk Vlaanderen. En dus een extra keuze voor die kiezer. Het is nog maar de vraag waar Vuye en Wouters nu terecht gaan komen, dan wel of ze zelf iets uit de grond zullen proberen stampen. De optelsom van al die gegevens laat zich niet raden: Nva komt hier vandaag qua stemmenaantallen verzwakt uit.

Maar als je alle gegevens extrapoleert naar het Vlaamse niveau dan zie je dat nu de vraag naar onafhankelijkheid van tafel is. Wat op zich zoveel betekent als een Nva deur die vandaag dicht gaat, maar tegelijkertijd een andere die morgen opengaat. Want als partij niet langer kiezen voor onafhankelijkheid, maar wel heel duidelijk voor het Zwitserse model, kan misschien resulteren in nieuwe kiezers die je als partij opnieuw voor de kar spannen. Het kan dus wel degelijk zijn dat de Nva met deze keuze opnieuw zieltjes gaat winnen en dan is het nog maar de vraag wat het resultaat, qua stemmenaantallen, zal zijn op langere termijn.

  1. De versterking van het neoliberale discours van Nva

Tegelijkertijd heeft de Nva de voorbije dagen ook aangegeven dat zij de uitvoering van hun neoliberale agenda belangrijker vinden dan die van het onafhankelijke Vlaanderen. Peter De Roover heeft nog steeds geen megafoon vast om van onder het AVV-VVK kruis te brullen welks een schande deze vertoning is. Net zoals de founding father van de Nva, Geert Bourgeois, zonder schroom voor Knack en Le Vif L’Express verkondigde dat het begrip onafhankelijkheid anders gelezen moet worden. Woorden uit de mond van een man die elke Schotse en Catalaanse opstoot, van de laatste jaren, ten berde neemt om het eigen basisbeginsel in de verf te zetten. Die zegt nu dat hij dat nooit zo heeft bedoeld. Die zegt nu eigenlijk niets anders dan dat het neoliberale mantra primeert. Op alles.

En dat is een zwaar negatief gevolg voor links. Of op zijn minst een bevestiging van datgene waarvoor sommige links en progressief denkenden al langer voor waarschuwden. Het sociale afbraakbeleid staat bij Nva prominent in de steigers.

  1. De versterking van het status quo

Het hele verhaal rond Vuye en Wouters is ook nog eens een bevestiging van de boutade dat macht corrumpeert. Niet enkel voor wat de postjes betreft en de middens, met middelen, waarin je vertoefd. Maar ook, en misschien nog belangrijker, je geest. Waar je voor staat en wat je probeert uit te dragen. Ook bij hardliners zoals De Roover en Bourgeois verdwijnt de ideologie blijkbaar als sneeuw voor de zon.

Een mogelijks gevolg is dat er bij volgende verkiezingen nog meer mensen zullen afhaken. Want zeg nu zelf: “Als zelfs de partij van verandering verandert in al datgene dat we met velen al die andere partijen verwijten, wat rest er de kiezer dan nog?” En dan moet je als kiezer maar eens rond je beginnen kijken en jezelf enkele vragen stellen: “Zijn in andere landen, waar bijvoorbeeld sociaaldemocraten aan de macht zijn, de pensioenleeftijden verlaagd. Of zijn ze eerder, net zoals bij ons, verhoogd? En bij welke groep leggen zij daar het grootste deel van de besparingen? Wat zijn daar de gevolgen op openbare dienstverlening en gezondheidszorg?”

Je zal zien dat het gedacht achter die oefening veelal gelijk loopt met wat de regering Michel1 bekokstooft. Enkel de snelheid en manier van uitvoeren durft nogal eens verschillen. Het is dus best mogelijk dat Nva met deze demarche andere partijen aan het denken heeft gezet. Meer mogelijkheden heeft gecreëerd naar het smeden van coalities. Zo hoor ik De Wever meer en meer zeggen dat hij nooit met de PS zal willen regeren, maar is de veralgemening ‘sossen’ al even uit zijn discours verdwenen. Misschien is de uitkomst van vandaag wel net dat oppositiepartijen aan het denken gaan in hoeverre men wil opschuiven ,om na de volgende stembusslag met Nva aan beleid te kunnen doen?!

Is er iemand, buiten diegene die zich links positioneren, die anders durft beweren?

Als je die oefening maakt dan kan je niet anders dan vaststellen dat het politieke stelsel op vele plaatsen zwaar ziek is, dat macht overal corrumpeert. Het ontbreekt met andere woorden in de politiek aan mensen die ergens voor staan en daar ook open over willen communiceren. In die optiek moet je Vuye en Wouters misschien proficiat wensen met hun beslissing. Jammer genoeg zijn het ook zulke beslissingen die steeds weer echte verandering, en dan vooral de kans daar op, zwaar hypothekeren. En dus moeten we ze net niet feliciteren.

Wat linkse en gewone progressieve kiezers alvast wel moeten doen, is nadenken over wat zij willen bij de volgende stembusslag. De versterking van het status quo bevestigen, het neoliberale programma daarbij (on)rechtstreeks bestendigen of deze keer voor echte verandering durven gaan?

Spread the love
  • 58
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    58
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.