Waarom het socialisme de enige juiste morele keuze is

Voor de mensen die hem niet gezien hebben, ‘The Bucket List’ is een film uit 2007 en bovendien een absolute aanrader. In deze tragische komedie speelt Jack Nicholson een steenrijke zakenman en is Morgan Freeman al 45 jaar automonteur. De twee mannen komen elkaar tegen als ze op dezelfde kamer worden opgenomen in het ziekenhuis nadat bij hen allebei kanker is geconstateerd. Op hetzelfde moment krijgen ze het slechte nieuws dat de kanker terminaal is en dat ze nog maar zes maanden te leven hebben. Freeman gooit daarop moedeloos een papiertje weg dat Nicholson opraapt en leest. Het blijkt een bucket list te zijn, een papiertje waarop Freeman dingen noteerde die hij eens gedaan wilde hebben voor hij sterft. Sterven omschrijft men in het Engels ook al eens als: ‘kicking the bucket’. Vandaar dus de naam ‘The Bucket List’.

Maar wat zou je eigenlijk allemaal doen als je de lotto zou winnen? Een ruimtereis van 200.000 dollar maken?

Iedereen van ons heeft het wel al eens gedaan, zo een bucket list opstellen. Meespelen met de lotto en hardop dromen, je kent het wel. Maar wat zou je eigenlijk allemaal doen als je de lotto zou winnen? Een ruimtereis van 200.000 dollar maken? Of eens een nachtje doorbrengen in de koninklijke penthousesuite van het Wilson Hotel in Genève voor 40.000 euro? Misschien kies je wel voor een iets normalere wens: Een taal leren of een ander beroep kiezen, de job die je eigenlijk altijd al wilde doen, maar die nu niet genoeg opbrengt. Kunnen doen wat je wil doen, zonder je verder zorgen te hoeven maken, is een luxe die slechts enkelen gegeven is.

Het probleem is natuurlijk dat je de lotto nog niet gewonnen hebt.

De FOD sociale integratie berekende in zijn sociale armoedebarometer van 2013 dat het percentage van mensen die hun gezondheidszorg uitstelt ondertussen verdubbelde naar vijf procent.

Margaret Thatcher stierf enkele jaren geleden. Een van haar bekendste uitspraken was: ‘The problem with socialism is that eventually you run out of other people’s money.’ Er zullen nu ongetwijfeld ook mensen zijn die dit lezen en denken: ‘Thatcher heeft wel gelijk. Het probleem van socialisme is dat je op een gegeven moment geen geld van anderen meer hebt om te herverdelen.’ Maar is dat wel zo, is dat uiteindelijk wel een probleem? Laten we er eens van uitgaan dat alle geld in de wereld netjes, op een socialistische manier, verdeeld is. Je vrouw, vader en moeder, buurman of zelfs de Ethiopiër duizenden kilometers verder heeft nu net hetzelfde inkomen als jij. Of beter gezegd: Carlos Slim Helú’s vermogen van 73 miljard dollar bestaat niet meer en de beste man bezit nu geen eurocent meer dan u en ik. Er bestaat geen toptienlijst meer van de rijkste mensen in de wereld, iedereen is gelijk qua geld en financiële mogelijkheden. Dat betekent dan ook dat alle producten die men ons dagelijks probeert te verkopen voor iedereen even duur, of goedkoop, zullen zijn. Net zoals diensten die men ons wil aanbieden. Men zou die ook allemaal betaalbaar moeten houden. Het principe van vraag en aanbod staat en valt immers met de betaalbaarheid. Iedereen kan alles betalen, iedereen zal er evenveel moeite voor moeten doen. Op dat moment komt die ruimtereis ineens een pak dichterbij, is die niet langer onbetaalbaar. Je kunt de job doen die je eigenlijk altijd al had willen doen, elk beroep wordt immers evenveel betaald. Wielrenners hoeven zich niet meer te doperen want de eerste krijgt net zo veel betaald als de laatste. De sportieve uitslag is de enige drijfveer in de competitie. Messi zou geen 33 miljoen euro verdienen en Sint-Anneke Sport, die zouden zomaar de Champions League kunnen winnen.

Een België waar één op de zeven arm is en waar men toch telkens opnieuw bespaart op de gezondheidszorg om de begroting rond te krijgen.

Inderdaad, dat moet een serieuze kutwereld zijn. Nu zijn we zo veel beter af, met een Amerika dat in naam van de democratie landen platbombardeert, zolang er maar olie in de grond zit. Een Europa waar Grieken, Portugezen, Spanjaarden en Cyprioten van hun toekomst beroofd werden zodat banken en speculanten ongemoeid hun gang kunnen blijven gaan. Een België waar één op de zeven arm is en waar men toch telkens opnieuw bespaart op de gezondheidszorg om de begroting rond te krijgen. Dat betekent simpelweg dat onze gezondheidszorg niet langer betaalbaar is voor sommigen onder ons! De FOD sociale integratie berekende in zijn sociale armoedebarometer van 2013 dat het percentage van mensen die hun gezondheidszorg uitstelt ondertussen verdubbelde naar vijf procent. Als de uitspraak van Thatcher ooit waarheid zou worden en alle geld zou op een socialistische manier verdeeld zou zijn, er zou geen betaalbaarheidsdebat meer zijn rond gezondheidzorg, en de armoede zou niet meer bestaan.

Jep, serieuze kutwereld als je het mij vraagt.

‘Geef het volk spelen en brood’, schreef Juvenalis ooit. Het was een manier om de mensen dom te houden door oppervlakkige behoeften van het volk te lenigen, namelijk eten en vermaak. Het is een oerconservatieve gedachte, maar wel nog altijd trendy in de geesten van sommigen. Dat neoliberale politici nu al zo ver willen gaan om hetzelfde neoliberale mantra toe te passen op onderwijs, daar kan je van op aan. En ze zullen het wel verantwoorden met inhoudsloze, leuegnachtige slogans zoals: ‘Er is geen geld, we kunnen niet anders!’ De uitkomst van een andere keuze dan die voor het socialisme is ook simpel. Zonder het socialisme wordt alles afhankelijk van het inkomen dat je hebt, of niet hebt. In een neoliberaal paradijs is de collectiviteit tot een minimum herleid, zijn de opvangnetten en de herverdeling verdwenen. Hoe ga je onderwijs dan betaalbaar, en toegankelijk, maken voor iedereen? Basisonderwijs voor een basisprijs en extra kennis overdragen naargelang de grootte van de bankrekening? Zo komen we nooit gelijk aan de start en vergroten we alleen het probleem. Op die manier wordt zelfs een taal leren, iets wat zomaar op je bucket list zou kunnen staan, misschien wel even onbereikbaar als die ruimtereis nu.

 Omgerekend in uurloon verdiende superbaby Carlos Slim Helú 114.155 dollar per uur.

Oh ja, en dan nog even over dat stelen van diegenen die er zelf voor hebben gewerkt. Laten we nog eens teruggaan naar onze vriend Carlos Slim Helú en zijn vermogen van 73 miljard dollar. Op 28 januari 2013 verschenen er evenveel levensjaren op zijn teller als dollarmiljarden op zijn rekening. Hij was dus 73 jaar oud en bezat op dat moment 73 miljard dollar. Just for the fun of it ga ik ervan uit dat de man op 28 januari 1940 als superbaby werd geboren. Bij zijn geboorte begon hij meteen te werken en tot op de dag van zijn 73ste verjaardag had hij nog geen uur geslapen. Superbaby verdiende dus één miljard dollar per jaar, oftewel 2.739.726 dollar per dag. Ik persoonlijk zou stoppen na één dag werk als ik daarmee 2,8 miljoen dollar verdiend zou hebben, maar ieder het zijn natuurlijk. Omgerekend in uurloon verdiende superbaby Carlos Slim Helú 114.155 dollar per uur. Niet te gek voor iemand die ‘daar wel zelf voor heeft gewerkt’. Ik vraag mij af welke ondernemer dat betaalt, misschien moet ik daar eens gaan solliciteren. Een dagcontractje is goed. Dat superbaby niet alleen door zijn eigen zweet maar ook door dat van vele anderen rijk is geworden, lijkt mij.

Ik zou socialisme catalogeren als een eerlijke herverdeling en neoliberalisme als oneerlijke herverdeling.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Tagged:

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.