Waarom taal geen voorwaarde is tot samenleven

Jaren geleden kon je er staat op maken. De niet afhoudende haat van Vals Belang richting Wallonië bracht een jaarlijks bericht waarin men Walen ervan betichtte geen Nederlands te willen leren. Tot iemand dat eens onderzocht. Bleek dat onze Vlaamse taalbaden in de vakantiemaanden rijkelijk gevuld waren met Waalse kinderen die hun vakantiedagen inruilden om Nederlands te leren. Toen de vaststelling kwam dat er te weinig capaciteit voor handen was, werd het muisstil bij het Vals belang. En het is muisstil gebleven.

Een paar jaar geleden bezocht ik een vluchtelingenkamp in Jordanië. Dat kamp bestond uit snelbouwhuizen met alle nutsvoorzieningen. Aan de vluchtelingen werd gevraagd wat zij in hun land van herkomst beroepsmatig deden, en binnen de kortste keren werden zij ingeschakeld in een bepaalde sector. Zij werden bovendien automatisch drie jaar burger van Jordanië, en na die drie jaar volgde er een evaluatie.

In België komt men binnen, en worden er allerlei voorwaarden gesteld. De inrichtingen die voorwaarden stellen doen meestal ook niet meer dan dat. Laat staan dat er een toekomst wordt aangeboden.

Een argument dat ik veelal lees is dat mensen het Nederlands moeten leren om hier te kunnen blijven. De vraag die dan gesteld mag worden is wat dat betekent voor mensen die daar nog geen uitzicht op hebben?

En natuurlijk is taal iets dat mensen vooruit kan helpen. Soms zelfs noodzakelijk. In een Nederlandstalige school kan je maar best Nederlands. In het dagelijkse leven is dat minder een noodzaak. In Antwerpen heb je bijvoorbeeld de Chinese wijk. Zelf gaan wij daar regelmatig inkopen doen. Veel Nederlands heb ik daar nog niet gehoord. Hetzelfde onder de Russische en Poolse gemeenschap. Al lijkt mij dat veel beter dan vroeger. Ik zeg lijkt, want het écht weten, dat doe ik niet. Wat ik wel weet is dat er binnen de Ierse gemeenschap veelal Engels wordt gesproken in plaats van Nederlands.

Om maar te zeggen, dat zijn stuk voor stuk gemeenschappen die hier al decennialang zijn en functioneren. Hun weg hebben gevonden. Taal is dus geen absolute voorwaarde om te kunnen samenleven of te overleven.

Taal als dusdanig wél voorstellen is problematisch. Het gaat weg van de noodzaak af te toetsten aan de inzet. Het maakt van taal een algemene noodzaak, daar waar het binnen specifieke noden meer zal opbrengen.

Je mag kiezen uit 10 bouwvakkers, die allemaal een andere taal spreken of 10 Nederlandstaligen uit het straatbeeld zonder enige ervaring in den bouw. Wat kies je? En steek je liever energie in die jongeren die naar school moeten met taalachterstand, of in die bouwvakkers?

Zelf gaf ik aan enkelen het voorbeeld van doofstommen. Slechts weinigen onder ons beheersen gebarentaal. Wil dat dan zeggen dat doofstommen niet kunnen samenleven met ons? Neen. De realiteit is dat we dan inspanningen leveren.

En een andere realiteit is dat andere talen nu eenmaal gangbaarder zijn dan het Nederlands.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
Tagged:

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.