Waarom wij vluchtelingen wél nodig hebben

Het is een ziekte van politici en ondernemers in deze neoliberale tijden. Mensen dissecteren tot er bijna niets meer overblijft, buiten dan hun ‘mogelijke’ financiële opbrengst. Alsof ze geen andere kwaliteiten bezitten, ons niets anders kunnen bijbrengen dan enkele euro’s extra.

Bovendien is het zo dat mensen die medemensen als onnodig bestempelen, er voor zorgen dat ze zelf verworden tot de identiteit die ze anderen trachtten aan te meten: een onmens zijn, zonder enige vorm van andere waarde.

Problemen zorgen er altijd weer voor dat de empathie niet volledig uit ons verdwijnt, opdat we nog steeds mensen kunnen zijn. Met gevoelens voor onze medemens en de wil om te helpen waar we kunnen. Zelfs als het vluchtelingen zijn.

En mensen die hun eigen land ontvluchten, voor welke reden dan ook, brengen steeds weer andere rijkdommen mee. Je zal het nu misschien ontkennen, tot je morgen een woord gebruikt als ‘computer’, ‘bureau’, ‘überhaupt’ of ja zelfs ‘sultan’. Een Arabisch woord nondedju. We hebben ze allemaal omarmd in onze taal, en bedachten er zelfs een Nederlands woord voor: leenwoorden. Nu verrijken ze onze taal. Ze hebben hun waarde.

En kijk eens naar sommige van onze gewoontes, tradities ook. Sinterklaas bijvoorbeeld, met of zonder Piet. Of wat te denken van de Kerstman, oftewel Santa Claus. De Amerikaanse versie van de Kerstman heeft in heel Europa aan populariteit gewonnen. Hij bestaat nu vaak naast de vele oorspronkelijke en oudere winterfiguren, zoals de Baskische Olentzero, het Duitse Christkind en de Weihnachtsmann die ook Scandinavische tegenhangers heeft, zoals de Finse Joulupukki. Zelfs Halloween deed zijn intrede en niemand die nog opkijkt als het weer eens ramadan of Suikerfeest is. Mooi toch al die verschillende gebruiken. Plezant ook. Verrijkend. Waardevol.

Vluchtelingen blijven trouwens niet eeuwig vreemden. Nieuwe Belgen worden via de tand des tijds gewoon Belg. Ook dat bewijzen we dagelijks. Nog niet zo lang geleden verdedigde een jeugdvriend van mij zijn vriend, met Poolse achternaam, via het argument: ”Die is meer Belg dan zoveel anderen!” Zo ken ik ook wel enkele Turken, Marokkanen, Spanjaarden of Chilenen. Waardevolle vriendschappen heet dat dan.

De lijst is lang genoeg om het tegendeel van de onmenselijke – wij hebben ze niet nodig – uitspraak te bewijzen.

In een tijd waar het sluiten van grenzen een utopie is en globalisering de plak zwaait moeten we, als mensen onder elkaar, helpen. Zo goed als we kunnen, waar we kunnen.

Meer dan dat vraagt niemand.

Dat helpen begint door afstand te nemen van diegene die mensen reduceren tot een euroteken en met het waken over ons eigen mens zijn.

En als we dat terug beginnen beseffen, dan zullen wij nooit vergeten dat zij ons NU eerst nodig hebben. Want dat is en blijft de eerste stap natuurlijk.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie