Wat na Parijs?

Het is ondertussen twee weken geleden dat ik nog een blogbericht schreef. Een bewuste keuze die vooral ingegeven was doordat ik zelf wilde lezen, liever dan gelezen te worden. Mijn interesse ging uit naar statussen, artikels en vooral de reacties erop. Een hallucinante belevenis, neem dat van mij aan.

Ik kan niet anders dan vaststellen, dat er een collectief wantrouwen is gegroeid tussen mensen. Iets wat op zich dan weer alle zin voor realiteit vernietigd lijkt te hebben. Lezen wat er niet staat zou zo moeilijk moeten zijn dat men daar niet aan begint, en toch lijkt dat nog het enige te zijn dat men doet. Zelfs het wedstrijdverslag van Hoepertingen kan dezer dagen eindigen in gebraak over vluchtelingen. Je houdt het niet voor mogelijk wat je allemaal te lezen krijgt.

Verblind door politieke agitprop beheersen onliners het publieke debat. Een mening kan – mag – blijkbaar nog enkel wit of zwart zijn, grijs lijkt te zijn uitgestorven. De zoektocht naar de nuance wordt althans niet langer getolereerd. Je moet een kant kiezen. “Join us or die”, lijken de enige twee keuzes die we nog hebben.

De media doet bitter weinig om halve waarheden en volle leugens te weerleggen, ze speelt met veel plezier in op de waanzin die nu heerst. Titels zijn belangrijker dan inhoud, onmenselijke reacties lokken volk, en de constante weigering om die te modereren, doet een mens al eens denken dat de media er met plezier zelf enkele wansmakelijke tussen zwiert.

En dan is daar plots Parijs. Opnieuw Parijs.

Ook nu probeer ik zoveel mogelijk te lezen. Één van de vrienden schrijft dat het al bewezen is dat zeker één terrorist is meegekomen met de vluchtelingenstroom. Ik vraag mij af of we het hadden geweten, dat hij een terroristische aanslag zou plegen, als hij gewoon het vliegtuig was afgestapt op Charles De Gaule. Een andere roept om de grenzen te sluiten. Je huis beveilig je ook door ramen en deuren op slot te doen. Het toeval wil dat er enkele dagen geleden werd ingebroken bij vrienden van ons. Alles was daar op slot.

Onmensen die iets slecht voor hebben zijn bijna niet te stoppen, en hoe meer de samenleving plaats moet maken voor de apartleving, hoe groter de slaagkans voor die onmensen.

Andere vrienden maakten er dan weer een links-rechts discussie van. Ik, als linkse mens, wil de grenzen open. Maar elke neoliberaal wil dat ook. Ik om elkaars naaste te kunnen zijn, rechts opdat we elkaars economische concurrent zouden zijn. “Dank u links voor deze misdaad”, schreef de ene. “Zie je wel tot wat een misdaden het door kapitalisme gecreëerde gespuis in staat is.”, een andere.

Links-rechts, serieus? Is dat onze oplossing, nog meer stigmatiseren? Verdeeldheid zaaien terwijl je zou moeten verbinden. Als jullie het niet erg vinden, ik pas voor deze discussie en trek de lijn bij plat racisme.

Wat gebeurde is echter niet te vatten. Met geen woorden te beschrijven, valt nooit goed te praten. Maar de hamvraag voor mij is: “Hoe breng je de nuance terug in het verhaal?” Ik heb er over gedacht om een blog te schrijven, waarin ik het aantal aanslagen zou meegeven in landen die hun grenzen al langer hebben afgesloten. Ja hoor die zijn er. De praktijk elders wijst dus uit dat grenzen sluiten als dé oplossing een utopie is. Maar wat is het nut nog om dat te schrijven? IS vermoordt dagelijks tal van moslims, en toch zijn zij opnieuw voor velen kop van jut. Miljoenen mensen zijn op de vlucht omdat zij Parijs dagelijks beleven. En onze oplossing is dan het sluiten van de grenzen?

Net zoals je huis afsluiten tegen inbrekers is dat een vals gevoel van veiligheid creëren en angst institutionaliseren in je samenleving. Nee bedankt, daar pas ik voor.

Maar ik trek mij op.

Tot op de dag van vandaag ken ik niet één iemand die wat gebeurde in Parijs verheerlijkt. Zelfs niet de minste poging richting een ja maar. Ik ken enkel mensen die hun afgrauwen uiten en openlijk alles en iedereen veroordelen die deze barbarij uitdraagt. En tussen die mensen zit van alles. Van moslims en christenen, enkele verdwaalde pastafarianen tot atheïsten pur sang. Linkse en rechtse mensen ook.

Goed zo denk ik dan, want enkel dit kan ons redden.

Wie mij kent, of mijn boek heeft gelezen, die weet dat ik het rode schaap ben in een rechts, flamingant getinte familie. Zo heb ik er ook in mijn vriendenkring wel enkele zitten. Ik hoop dan ook met zowel hen, als de rest, zij aan zij te lopen als we de straat op gaan om dit te veroordelen.

Ik ken niemand die dit gespuis niet wil doen stoppen. Wat er is moet bestreden worden, dat heeft geen plaats in onze wereld. Maar ook wat mogelijks komen gaat moeten we bestrijden. Ik hoorde deze week iemand een pleidooi houden om in onze scholen een basisvak te geven waarin normen en waarden worden uitgelegd. Net zoals respect hebben voor je medemens.  En te stoppen met enkel godsdienst te geven, maar breder te gaan. Het was een oproep om elkaar beter te leren begrijpen en het pad van de haat opbouw te verlaten. Ik vond dat een heel interessante denkpiste.

We kunnen misschien beginnen om sommige politiekers, en bepaalde media, in te schrijven voor enkele van die lessen. Zodat het opbod binnen de recuperatie van deze afschuwelijke misdaad kan stoppen. Want ik veroordeel die recuperatie, net zoals ik de aanslag veroordeel.

In het kort.

Ne welgemeende fuck u aan IS en al zijn sympathisanten. Ne welgemeende fuck u aan al die politiekers die al maanden politieke spelletjes spelen, eerder dan iets aan het probleem te willen doen. En ne welgemeende fuck u aan iedereen die dit wil gebruiken om nog meer verdeeldheid, nog meer haat, te zaaien.

Er is maar één oplossing: Together we stand!

Spread the love
  • 245
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    246
    Gedeeld
  1. vanderbeke

    Nieuwe aanslagen in Parijs – Tegen het racisme en de politieke oplichterij van de ‘nationale eenheid’. Laten we samen strijden tegen het systeem dat ellende, onderdrukking, oorlog en terrorisme veroorzaakt!


    Gepubliceerd op zaterdag 14 november 2015 09:03
    Geschreven door Vonk/Révolution
    • Wij zijn geschokt, verontwaardigd, verbolgen door de nieuwe laaghartige aanslagen in Parijs deze nacht. Op dit moment zijn er minstens 120 dodelijke slachtoffers en honderden gewonden. Onze gedachten gaan naar de familie en de vrienden van de slachtoffers.
    • Indien het bevestigd wordt dat ‘islamitische’ terroristen deze aanslag hebben gepleegd, dan hebben ze een groot propagandageschenk gegeven aan alle mogelijke islamofoben en racisten. Met hun aanslag leggen ze een enorme druk op de moslimgemeenschappen in Frankrijk, in België en in de rest van de wereld.
    • We moeten elke poging verwerpen die erin bestaat een collectieve verantwoordelijkheid te plaatsen voor deze aanslag bij de moslimgemeenschap of bij de islamitische godsdienst als dusdanig.
    • Het anti-Arabische en anti-moslim racisme dat sinds gisteren op de sociale media wordt gespuid is walgelijk en moet met kracht worden bestreden. De solidariteit echter die gisterenavond spontaan werd georganiseerd in de getroffen wijken door de bewoners toont dat er een potentieel is voor een beweging tegen racisme en chauvinisme.
    • We moeten elke poging van de regeringen, de Franse regering in de eerste plaats, verwerpen om van deze aanslag gebruik te maken om ‘antiterroristische wetten’ te stemmen die onze democratische rechten kortwieken en die de moslimbevolking in onze steden en de jongeren in onze wijken stigmatiseert.
    • Dergelijke wetten zullen ook gebruikt worden tegen vakbondsmensen en alle progressieven en bewegingen die de wereld willen veranderen. Getuige hiervan de hysterie in de media en de Franse politiek tegen de reactie van de arbeiders van Air France (het gescheurde hemd van de Human Resources Manager) bij de aankondiging van het nieuwste herstructureringsplan.
    • Al voor de aanslag tegen Charlie Hebdo was Parijs enorm beveiligd met soldaten in de straat. Sindsdien is de aanwezigheid van de politie en het leger nog versterkt maar het heeft de aanslagen niet kunnen vermijden.
    • De Franse regering gaat van deze aanslag gebruik maken om meer steun te verwerven voor haar imperialistische avonturen in Afrika en de rest van de wereld in de naam van de strijd tegen het terrorisme. Daarom kunnen we ons verzet tegen deze imperialistische handelingen niet in de doofpot steken. We denken dan vooral aan de Franse inmenging in Syrië die heeft bijgedragen tot de verbrokkeling van het land, de exodus van miljoenen mensen en de opflakkering van allerlei terroristische groepen.
    • De heersende klasse en de ‘socialistische’ regering zullen van deze aanslagen en de emotie die ze veroorzaken politieke munt willen slaan. Hiermee willen ze de aandacht van de gewone bevolking afleiden van de crisis, de desastreuze sociale gevolgen en het reactionaire beleid gevoerd in het belang van een kleine minderheid van patroons. In die zin moeten de oproepen voor ‘nationale eenheid’ worden verworpen door de linkerzijde in Frankrijk als in België.
    • Zonder op de minste manier de daden van deze godsdienstfanaten te rechtvaardigen, moeten we proberen de voedingsbodem ervan te begrijpen om ze beter te bekampen.
    • De verklaring voor dit fanatisme vinden we niet in de Koran, maar in de sociale, economische en politieke omstandigheden waarin meer en meer jonge moslims leven en aan de onderwerping sinds de geboorte als het ware aan onrecht, discriminatie, vernedering en repressie.
    • In zo een situatie vindt een kleine minderheid jongeren in de jihadistische demagogie een vervormde uitdrukking van hun gevoel van onrecht en hun brandende wil om tegen het systeem te strijden. Zij zitten natuurlijk op een dwaalspoor.
    • De linkerzijde en de arbeidersbeweging kunnen zich niet verstoppen achter moralistische, antireligieuze, democratische of republikeinse oproepen om het terrorisme te bestrijden en het religieuze fanatisme.
    • De linkerzijde moet de strijd aan gaan tegen dit systeem en zich niet wentelen in dit systeem. De linkerzijde moet een toekomst geven aan deze jongeren door ze te organiseren rond een klassenbewustzijn om een einde te stellen aan de ellende van het kapitalisme.
    • Laten we samen strijden tegen een verrot systeem dat zulke bloedbaden veroorzaakt om de materiële voorwaarden te scheppen voor een echte menselijke samenleving steunend op broederschap en solidariteit en niet op haat en verdeeldheid.
    Nieuwsbrief
    Bovenkant formulier
    Schrijf je in voor de Vonk-nieuwsbrief
    Onderkant formulier

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.