Weg met de politieke geldstromen!

Ik zou het hier kunnen hebben over Bracke die ervoor pleit om de cumul te behouden. Of over De Roover die liet weten dat de partijdotaties afgeschaft mogen worden als daar privégeld voor in de plaats mag komen. Net zoals ik jullie er dan ook zou kunnen herinneren dat diezelfde partij enkele jaren geleden nog duidelijk liet verstaan van tegen Amerikaanse verkiezingstoestanden te zijn. En als afsluiter had ik kunnen verwijzen naar de 748 Europarlementsleden die elke maand 4342 euro onkostenvergoeding ontvangen en een onderzoek weigerden dat moest nagaan of ze dat bedrag – 39 miljoen euro per jaar – correct besteden.

Maar dat ga ik dus niet doen. Wat ga ik dan wel doen? Gewoon wat ballonetjes oplaten over hoe het anders zou kunnen. Moeten misschien zelfs.

Hier met die 123 miljoen euro!

Dit bericht van 14 mei 2014 staat te lezen op de website van De Tijd: “De politieke partijen moeten jaarlijks hun jaarrekening indienen bij de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Onlangs deden ze dat voor het boekjaar 2013. Een analyse van die rekeningen toont duidelijk aan dat 2013 een verkiezingsvrij jaar was. De partijen hebben kunnen sparen.”

Dat noemen de partijen zelf hun oorlogskas, voor een moment waarop het eens slecht gaat. Onzin, flauwekul en bovenal deontologisch onverantwoord. We moeten daar zelfs geen woorden aan vuil maken! Politieke partijen krijgen werkingsgeld en de bedoeling is dan ook dat ze die middelen aanwenden om te werken. Niet om ze op te potten, te beleggen en wat nog meer. Neen, op het einde van de legislatuur moet dat geld op zijn. In tijden van besparingen is dat bedrag van 123 miljoen euro trouwens compleet van de pot gerukt.

Een makkelijk realiseerbaar voorstel is dus het volgende: Bij de volgende begrotingscontrole steken we die 123 miljoen euro rechtstreeks in de begroting en komen alle oorlogskassen op nul euro te staan, met daarbij een door oppositie en meerderheid gesteund wetsvoorstel dat oorlogskassen voortaan verbiedt.

Gelijk verkiezingsbudget voor iedereen!

Ik weet niet wat u er van denkt maar in aanloop naar de verkiezingen duiken er duizenden affiches op, gevuld met holle slogans en valse beloftes. Die overdaad aan straabeeldvervuiling gaat dan ook nog eens vergezeld van fijn uitgekiend PR-materiaal allerhande, wat de rekening opnieuw doet oplopen in de miljoenen euro’s.

Wat ik denk is ook makkelijk samen te vatten: “Verkiezingen moeten gaan over inhoud, en al de rest daar moeten we vanaf.”

De manier waarop we dat moeten doen is ook simpel. Elke partij krijgt voortaan een even groot budget, richting de verkiezingen, dat ze mag spenderen om zichzelf te promoten, binnen afgesproken regels die PR aan banden leggen. Door die budgetten ook kleiner te maken zal er minder ruimte ontstaan voor soundbytes en andere 10 seconde antwoorden en verschuift de inzet , de weken en maanden voorafgaand aan de verkiezingen, automatisch richting inhoud.

Alle inkomsten en uitgaven op tafel!

Van politici is er absoluut niemand die weet hoeveel ze verdienen, waar ze geld aan uitgeven en vanwaar al dat geld komt. Wat we wel allemaal weten is dat de zelfverrijking geen verandering heeft gekend en vlotjes verder gaat. Weelderig tiert zelfs.

Ook hier een heel makkelijk voorstel: “Elke euro die binnenkomt bij een partij, en iemand die werkt voor een partij moet geweten zijn. Net zoals elke euro die voor politieke doeleinden wordt gespendeerd geweten dient te worden. Die overzichten moet dan weer publiekelijk raadpleegbaar zijn. Transparantie heet dat dan. En de zuivering die nadien volgt zal een natuurlijk proces zijn.”

Nog 101 voorstellen maar…

Er zijn echt tal van voorstellen te doen maar de waarheid is ook heel simpel. Politici houden zich al lang niet meer bezig met de mensen. Ze zijn vooral bezig met zichzelf. Er zal dan ook niet één partij zijn die al dat grotesk gegraai wil inperken. Laat staan aan banden wil leggen.

Het laatste idee is misschien wel het enigste dat soelaar zou kunnen bieden.

Misschien moeten we een heuse volkspartij oprichten die zich maar op één zaak toespits: het opkuisen van dat volledige rotte systeem. Dus geen programmapunten rond milieu, onderwijs en wat dan ook. Neen. Gewoon een programma met daarin een uiteenzetting van wat er anders moet, wat er gestopt moet worden. Met de belofte van eens verkozen te zijn, die punten uit te voeren en ontslag te pakken zodra dat gedaan is.

Want als er nu één ding is dat we geleerd hebben de voorbije jaren dan is het wel dat eens je aan de macht bent, je zaken kan doorvoeren van de ene dag op de andere zonder rekening te houden met de gevolgen voor een ander. Zo deden politici dat met ons. Ik zou zeggen: “Let’s return the favour!”

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.