#verk2018: Sp.a Antwerpen – kandidaten

Wie identiteitscrisis zegt, die zegt Sp.a. De keuze voor de sociale democratie heeft hen nog niet veel goeds gebracht. De gevolgen zijn legio. Congres na congres probeert men zichzelf heruit te vinden. Voorzitters die komen en gaan. Ideeën liggen soms ver uit elkaar. Te ver zelfs.

Antwerpen is daar een exponent van (geweest?).

Met PJ kwam er een burgemeester die het woord socialist zelfs niet meer in de mond wilde nemen. Maar de marketing man werkte wel. Hij patenteerde slogans, tot zelfs de rode kleur die gebruikt wordt om paaltjes te schilderen. Toerisme steeg, net zoals de veiligheid en hij liet een bruisende stad achter.

Antwerpen stond voor de buitenwereld terug op de kaart.

Het nieuwe bestuur veranderde daar weinig aan. Jammer genoeg veranderen ze ook de andere, minder mooie, erfenis niet.

Antwerpen is immers, al geruime tijd, een bouwwerf voor megalomane projecten, met appartementen die beginnen rond de 500.000 euro en waar geen plaats meer is voor herverdeling. Geen plaats om als rijk en arm met elkaar, door elkaar te kunnen leven.

Toen kwam de aftrap: de stadspartij werd boven het doopvont gehouden. Maar ook bij de start van deze campagne liep het mis. De herbronning kreeg daags na de start al een mokerslag van jewelste te verwerken. Afgaande op de peilingen had de stadslijst het kunnen winnen. Dat moet toch wringen hier en daar.

We zijn nu enkele maanden later en staan aan de vooravond van de verkiezingen. Jinnih Beels sprong in de bres en enkele maanden later kunnen er wel wat dingen gezegd worden.

  1. Sp.a is in Antwerpen de enige partij die geen enkele andere democratische partij op voorhand uitsluit.
  2. Jinnih Beels staat meer dan haar vrouwtje, na amper 1 jaartje mee te draaien in het politieke circuit.
  3. Haar dossierkennis is om u tegen te zeggen.
  4. Op de lijsten was er plaats voor gewone werkmensen, zoals u en ik.

Over JB hoor ik twee commentaren. Haar kleurtje en het feit dat ze een vrouw is.

De collectieve demarche over haar racisme uitspraak stond in schril contrast met de rest van het artikel waar ze de broek afdeed van FDW. Trouwens, wie durft wat zij deed in het hol van de leeuw?

En dus blijven, althans wat mij betreft, slechts 2 commentaren hangen. Haar kleurtje en het feit dat ze een vrouw is. “Is dat het resultaat na zes jaar rechts bestuur?”, vraag ik mij af.

Dat brengt mij terug naar een zin die ik schreef, hier ergens bovenaan: “Antwerpen is daar een exponent van (geweest?).”

Zonder de verwachtingen te hoog te willen leggen, een goed resultaat in Antwerpen zou wel eens de kentering kunnen betekenen bij Sp.a. Dan moet er echter ook gestemd worden op mensen die mee aan de kar zullen trekken. En wil je op hen stemmen, dan schuif ik met veel plezier volgende drie mensen naar voor.

Drie Sp.a kandidaten die je stem verdienen

Stephen Bouquin – Hij is hoogleraar sociologie, Antwerpenaar maar ook wereldburger. Was geruime tijd prof in Parijs en ik hoorde hem ooit zeggen dat hij tussen zijn stad en Parijs al evenveel kilometers had gependeld als er tussen de aarde en de maan zaten.

Als prof komt hij geregeld in Parijs, Londen, Milaan en Barcelona, maar hij komt ook graag thuis. In zijn Antwerpen. Maar dat Antwerpen moet wel opnieuw het zijne worden. Hij kwam dus terug, om zich verkiesbaar te stellen. Liet zijn zekerheid achter, de blik gericht op deze uitdaging.

Ik ken Steph als een geëngageerd iemand. Ideologisch rechtlijnig, met reformistische trekjes. Een luisteraar, maar ook een spreker. Niet enkel denken, maar vooral ook veel doen.

Ooit ging ik met hem naar Union- RAFC kijken. Na de wedstrijd bleef hij in Brussel. Ik reed naar huis met de vrienden en één van hen zei: “Amai, dat is wel een heel gewone mens voor ne prof te zijn.”

Genoeg reden om voor hem te stemmen denk ik.

De volgende twee ken ik niet echt persoonlijk, maar ik volg hen wel omwille van hun activisme.

Er gaat geen dag voorbij of Annemie Verbeiren is onder de mensen. Steeds klaar staan voor hen, in raad en daad. Luisteren ook. Ik zie haar als iemand met een tomeloze inzet, een enorm groot hart en naast haar job als leerkracht is ze graag voor de mensen bezig, in plaats van met zichzelf.

En dan is er nog Christ’l van Der Paal. Ze werkt bij het onafhankelijk ziekenfonds. Is afgevaardigde ook. Met politiek komt daar nog een derde passie bij. Onbekend is dikwijls onbemind, maar de twee speerpunten zijn armoedebestrijding en ervoor zorgen dat rijk én arm met elkaar kunnen leven. Laat ik het daar nu net over hebben gehad. Hoe belangrijk dat is.

Twee vrouwen en één man, wat absoluut niet wil zeggen dat er geen andere kandidaten zijn om op te stemmen. Maar van hen verwacht ik vuurwerk, in de job en binnen hun partij.

 

Spread the love
  • 42
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    42
    Shares

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.