Verkiezingen zijn passé, alleen moeten we dat nog beseffen en willen veranderen

Ik ga niet mee in de golven van hoera en teleurstelling. Roepen in de woestijn noem ik het. Want wat gaat de realiteit zijn de komende dagen?

Winnaars worden verliezers in de zoektocht naar coalities, en omgekeerd. De kiezer staat daarin nergens centraal. Nergens! Het aantal postjes staat centraal.

Verkiezingsbeloftes sneuvelen, met als inzet het kunnen participeren in die coalities. Partijen die jaren met elkaar beleid hebben gevoerd keren nu zonder scrupules hun rug naar de vorige partner(s). Hunkerend naar opnieuw zes jaar van macht.

En nergens, maar dan ook écht nergens, zal je een weerspiegeling vinden van wat de kiezer echt wil. Overal zegt de meerderheid immers tegen de minderheid: “Jullie tellen de komende zes jaar niet mee.” Een welgemeende fuck you naar die minderheid, dat is het eerste signaal dat onze verkozenen zullen geven.

Ik ga stemmen, omdat het kan. Niet omdat het moet. Ik stem ook bewust op mensen, nooit op partijen.

Partijen liegen en bedriegen kiezers. Ze hitsen die kiezers tegen elkaar op en misbruiken het kiesvee om een oorlogssfeertje te creëren onder de bevolking. En gelukkig bevestigen de uitzonderingen de regel.

Gelukkig zijn er anderen.

Maar toch, wat mij betreft moet het anders. Dit slaagt al langer op niets meer, deze manier van verkiezingen. Ik noemde ze deze week verliezingen, want uiteindelijk verliezen we als kiezers allemaal.

Hopelijk beseffen we dat ooit, staan we en proberen wij dat, als kiezers samen, te veranderen. Opdat politiek terug voor ons begint te werken.

Spread the love
  • 72
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    72
    Shares

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.