afbeelding

Het gebeurt vaker dan me lief is, de wereldvreemde manier waarop politici denken.  En ik weet niet of het erger is, maar oplossingsgericht denken, dat zit er ook al niet meer in. Als er problemen passeren lijkt het enige wat ze kunnen bieden, het scheppen van nieuwe problemen te zijn. En een verzameling aan modewoorden moet hen daarbij helpen: “Verbieden, stopzetten, afschaffen,…”

Kippen

Stel dat je morgen 100 kippen hebt, maar je geeft ze maar dagelijks eten voor 60. De sterksten zullen het overleven, maar niemand die zich blijkbaar nog de vraag wil stellen: “ben ik wel een goede kippenhouder geweest?” Want er zullen er ook sterven natuurlijk.

Zelf kan ik er hoegenaamd niet bij hoe mensen zo kunnen redeneren. Scheppen zij vreugde in de creatie van miserie voor iemand anders? Ikzelf geniet van het omgekeerde, het scheppen van oplossingen voor iemand, voor een probleem. Ook al is dat telkens weer veel moeilijker.

Want moet de uitdaging niet net liggen in het zoeken naar een manier om alle 100 kippen in leven te houden?

Voor sommige politici blijkbaar niet, afgaande op de discussie die gisteren opnieuw van onder het stof werd gehaald.

Werkzoekenden, we straffen ze allemaal

Want daar was ze weer gisteren, de populistische eis over de beperking van de werkloosheidsuitkering, bedoelt om te scoren op een ander zijn miserie. Want laat ons wel wezen, een oplossing is dat allerminst, dat toont de realiteit ons in andere landen.

Trouwens, zouden de mensen die daar zo voor staan te roepen, voor die beperking, al ooit zelf werkloos geweest zijn? Weten zij wat dat betekent, wat het doet met iemand en zijn of haar omgeving?

Natuurlijk niet.

Het is bovendien bon temps om elke werkloze als een profiteur af te schilderen. Café mensen, dat werd ook gezegd. ja gezellig, laat ons vooral dat beeld alle dagen versterken! Afgaande op de politieke commentaren lijken de werkzoekenden wel een allegaartje tamzakken bij elkaar, en ik maar denken dat het de taak was van politici om mensen als mensen af te schilderen, eerder dan ze te beschrijven met hier boven vernoemde termen.

En weet je wat ik ook zo raar vind?

Als men in de horeca zwart werkt, dan zeggen politici dat ze dat begrijpen. Als een werkzoekende dat doet, is er bij diezelfde politici al heel wat minder begrip. Twee maten en gewichten? Het is maar een bedenking die ik maak.

Bovendien verzwijgen politici steeds weer bepaalde feiten in het debat. Dat maakt het des te schrijnender. Vorig jaar wees een studie uit dat maar 1 procent van de werkzoekenden niet bezig was met het actief zoeken naar werk. En alle specialisten binnen de arbeid weten, en zeggen ook, dat er nu eenmaal te weinig jobs zijn om het aantal werkzoekenden een job te geven.

Dus blijkbaar is er iets mis met het aanbod, zowel op kwaliteit als kwantiteit. Daar hoef je geen genie voor te zijn, elke man en vrouw in de straat ziet het probleem.

Maar in plaats van die uitdaging aan te pakken kiest men vanuit de politiek opnieuw voor de makkelijkste oplossing. We gaan zestig kippen eten geven en wat er met de rest gebeurt, dat is hun probleem.

Neen echt, ik begrijp het niet.

En mensen die mij niet begrijpen, wel die nodig ik uit om onderstaande reeks te lezen. Het zijn getuigenissen van 10 mensen die langdurig op zoek zijn naar werk. Feiten dus, geen fictie. En ook een stuk van mezelf, omdat ik in de jaren 90 werkloos ben geweest.

Toen ik op mijn facebook vroeg achter mensen die wilden getuigen, had ik er direct tien. Met hoeveel zouden ze niet zijn die dezelfde verhalen hebben? Wie heeft zich dat al eens afgevraagd.

Ik zou zeggen, lezen maar.

Bent u zelf ooit al eens werkloos geweest? Een dag, week, maand of langer? Kent u mensen die dat zijn geweest én kan u zichzelf, al was het maar via een minimum aan inlevingsvermogen, in hun situatie verplaatsen?

Wat heb ik het altijd moeilijk als ik iemand de stereotiepe werkloze hoor neerzetten. Eerst en vooral is de correcte term werkzoekende. En die term is terecht. Een studie wees immers uit dat 99% van die zogezegde ‘werklozen’ actief bezig zijn met hun zoektocht, kunnen we ze dan voortaan ook zo benoemen misschien? En kunnen we ook stoppen met de stereotypering want ik vraag het mij altijd weer af: ”Wat hebben mensen die deze stigmatisering dagelijks lijken te voeden, toch te winnen bij zulke nonsens?”

  1. “Op welke manier ben jij zonder werk gevallen? Was het zwaar om te verwerken, werd je geholpen bij het verwerkingsproces of niet? Wanneer ben je terug beginnen zoeken achter een nieuwe job?”
  2. “Hoe verliep die zoektocht? Waar schreef je jezelf bvb allemaal in? Verstuurde je zelf regelmatig je Cv en kreeg je veel reacties op je sollicitatiebrieven, of net niet? Hoe verliepen eventuele sollicitatiegesprekken en wat kreeg je nadien veelal te horen.”
  1. Heb je al op tijdelijke arbeidsplaatsen gewerkt waarbij je het gevoel kreeg dat dit gewoon gesubsidieerde arbeid was die nooit tot een vaste betrekking zou leiden? Heb je de ervaring die je daar opdeed al elders kunnen verzilveren? Wat doen zulke tijdelijke jobs met een mens?
  2. wat denk je over mensen die werkloosheid afdoen als een eigen falen, die verkondigen dat een inkomen afpakken een garantie is tot meer inzet bij het zoeken naar een job?
  1. Ben je wat op de hoogte van genomen maatregelen, nu en in het verleden? Hebben ze je al geholpen of waren ze soms eerder een rem? Wat denk je van de nieuwe maatregelen uit het regeerakkoord, gaan zij je helpen?
  2. Hoe moeilijk is het om in je omgeving te praten over je werkloosheid, voel je dat er meer en meer maatschappelijk onbegrip opduikt in gesprekken? Bemoeilijkt dat net de situatie of niet?

En de laatste vraag:

Hoe sta je nu in het leven? ga je onverdroten verder zoeken, ben je kwaad, triest, of heb je het helemaal gehad?

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.