Grotten van Postonja

Most na Soci is in het water gevallen, letterlijk dan. Eerst en vooral was men aan het werken op de avtovlak, waardoor we met de bergtrein slechts tot aan het volgende dorp geraakten. We zijn slechts door één berg gereden, het werd op die manier een wel heel korte treinrit. Jammer dat we niet gans het traject konden doen.

We wilden ter plekke gaan paragliden en aan wat watersport doen. Kajakken of de snelst groeiende sport, na snowboarding, eens uitproberen: stand up paddleboarding. Het stond allemaal op de agenda. Maar het was echt aan het gieten en de weersvoorspelling was niet je dat.

Gelukkig zijn we altijd goed voorbereid. Twee reisgidsen werden vakkundig uitgepluisd, een schema opgesteld en dus konden we wel wat rampspoed verdragen. Want in onze planning zitten steevast escapes in geval van.

20150618_165832 (2)

Zo was één van die escapes de grotten van Postonja, de benaming voor een lang karstgrottenstelsel bij de Sloveense plaats Postojna. Met een lengte van 20.570 m is het de langste grot van Slovenië en de op één na grootste druipsteengrot ter wereld. De grotten werden gevormd door de rivier de Pivka. 5,3 km van de grotten zijn toegankelijk voor het publiek.

Het was iets wat we echt niet wilden doen en de reden is eigenlijk simpel. Het grootste betekent ook steeds een overspoeling van toeristen en nooit noodzakelijk het mooiste. Maar zoals gezegd, nood breekt wet en wij er naartoe.

Het was te verwachten, massa toerisme avant la lettre. Op een wip en een knip €63 armer om de grotten te mogen bezichtigen en een blik te werpen in het Vivarium. Er zijn verschillende pakketten te verkrijgen. Ook het kasteel van Predjama en de bijhorende grot kon je betalen. Wij hielden het dus bij 2 van de 4 attracties.

Het vivarium was wel plezant. Met nog vier anderen wat rondspeuren naar de salamander proteus (Proteus anguinus), die in tegenstelling tot de meeste van zijn soort volledig waterafhankelijk is. We zochten en vonden ook nog grotluizen, kevers, spinnen, vissen, garnalen en ander (on)gedierte.

20150616_114229_Night

Tien minuten voor aanvang vervoegen we de Engelse rij, de ellenlange rij. Zucht, het is zover. Naast de Engelse rij heb je nog de Franse, Duitse, Italiaanse en Sloveense. Allemaal moeten we door een ticketmachine waarna een leger fotografen ons staat op te wachten. Zelfs kop in kas flitsen de snoodaards duchtig verder. Nog voor we het treintje opstappen smeren enkele andere mensen wat toeristen dikke jassen aan. Een bordje maakt duidelijk dat er niet mag geflitst worden in de grot. Toeristen zitten twee aan twee. Bij de start trekken enkele vaste camera’s alle duo’s en het constant geflitst dat daarmee gepaard gaat laat ettelijke toeristen het bordje aan de start direct vergeten. Gans de treinrit licht de grot op. Dat wordt tanden bijten straks.

Wat is de grot groot. Niet direct het mooiste dat ik heb gezien maar wel imposant. De horde toeristen trekt elke stalactiet en omhelst, ondanks verzoek om het niet te doen, zowat elke stalagmiet binnen armbereik. Als ik een eerste foto wil nemen komt er prompt iemand voor de lens staan. Niet getreurd, met wat juiste timing stond ook ik op haar eerste foto.

Natuurlijk kunnen japanners niet ontbreken als er meutes toeristen worden gevormd. Een van loopt de godganse toer met zijn selfiestick, in uitgeschoven stand, rond. Anderen duwen bijna mensen omver om hun foto te kunnen nemen. Als de liefste een foto van mij wil nemen probeert een Japanse door het shot te lopen. Ik duw haar opzij. Zij reageert al vloekend waarop ik ietwat cynisch enkele Oosters ogende klanken ten berde breng. Compleet van de kaart het mens en de liefste kon rustig haar foto trekken.

Op een diepte van 120 meter keren we terug richting oppervlakte. Opnieuw het flitsende treintje in and on arrival maken dat we weg zijn hier. We doen later nog één of twee andere grotten aan en dan zullen we wel zien of dit de moeite was. Indrukwekkend was het zeker, maar de mensenzee die telkens weer elke vorm van respect overboord gooit, ik krijg het er van op mijn zenuwen.

De volgende keuze die we moeten maken is of we terugkeren naar Most na Soci, en de regenval, of het er op wagen en richting Piran trekken, wat ook een escape was. We besluiten de gok te wagen en boy oh boy, dat was een schot in de roos!

 

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.