Ex-werkzoekende zegt Sven bedankt. En ik zeg: “Jij bedankt!”

Bijna een jaar geleden schreef ik een reeks over mensen die werkzoekend zijn (waren) en de dagelijkse stigmatisering die er vast deel van lijkt uit te maken. Tien mensen liet ik aan het woord. Ik stelde hen vragen en zij gaven hun ongezouten mening. Openhartig ook. Over de problemen die ze ondervinden tot de aaneenschakeling van vooroordelen die de zoektocht nog extra bemoeilijken. Tot op de dag van vandaag ben ik best trots op die reeks, en blijf ik het onvoorstelbaar vinden dat media deze kanten van een verhaal teveel onbelicht laten. Ik zie sommige hun status regelmatig passeren en anderen nemen al eens contact op. Deze reactie kreeg ik gisteren en ik vroeg of ik ze delen mocht. Maar voor ik hem het woord geef, toch nog even dit: “Jij alvast bedankt, want ik weet dat de stigmatisering rond werkzoekenden niet klopt, maar jij bewijst het gewoon”. Succes verder!

Dag Sven,

Misschien ken je me nog, ik heb ooit meegedaan aan je reeks over werklozen en het sociale stigma dat ze moeten ondergaan.

Wel, ik ben destijds ergens parttime beginnen werken en nu werk ik er fulltime als verantwoordelijke. Het is niet mijn droom job, en in principe ligt het ook beneden mijn studieniveau, maar momenteel ben ik er wel blij mee. Dankzij dit werk heb ik ook verder kunnen werken aan mijn medische problemen en deze zijn ook al fel verbeterd.

Het andere leuke is dat ik ook al zelf sollicitatiegesprekken heb mogen organiseren. Laatst hebben we iemand aangenomen die, net zoals ik toen, begeleiding volgde. Dat was echt een top gevoel!

Ik doe het eigenlijk niet meer, mensen afrekenen op gaten in hun cv. Ik stel wel vragen over die periode, maar ik probeer mij zoveel mogelijk te richten op de persoon die voor mij zit en probeer uit te vissen hoe hij, of zij, in elkaar zit.

Dat is uiteindelijk wat we bij onze laatste stagiair gedaan hebben. Hij heeft een lichte vorm van autisme waardoor hij zaken soms heel letterlijk opneemt, maar hij was heel dankbaar voor het werk en volgde de instructies heel goed op. Uiteindelijk is het werk bij ons ook niet zo moeilijk en wordt het na een tijdje routineus.

Ik geef het je maar mee, maar je reeks vond ik destijds heel motiverend. Het doet werkelijk DEUGD om eens je eigen perspectief te mogen geven, om vast te stellen dat er eens met jou gesproken wordt in plaats van over. Bedankt voor je reeks destijds. Eigenlijk hebben we meer politici met durf nodig, en journalisten die op een andere manier schrijven, zoals die van ‘De correspondent’.

Want als je werkelijk met mensen in problemen praat in plaats van over hen, dan komen er verrassend veel oplossingen naar boven. En dan moet je vast stellen dat over die mensen praten, deel uitmaakt van het probleem.

Bedankt voor je reeks destijds Sven.

Ik heb alvast één ervaring meegenomen en dat is de volgende: praat niet zomaar over iemand zonder zijn situatie eerst te begrijpen, en in te zien met wie je te maken hebt. Ik vraag het me soms echt af: “Als we dat wat meer zouden doen, hoeveel problemen zouden we dan nog kennen als samenleving?”

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.